จะทำใจให้ได้ ในยุคของคนขี้บ่น

           ก็แค่ เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา  ทำใจไม่ได้เรื่องการบ้านการเมือง  เลย  มานั่งอ่านเรื่องชาวบ้านที่รู้สึกว่า  อ่อ  ชีวิตเราไม่ได้รันทดคนเดียวซักกะหน่อย   ตอนแรกนะไม่รู้จัก  "คุณ แอร์กี่" หรอก  ไม่คิดจะอยากรู้จักด้วย  แต่  คลิ๊ก  ในบล๊อก เนชั่น นี่แหล่ะ  เพราะทำใจไม่ได้  ไม่อยากคลิ๊ก การเมือง  เพราะ เรารู้สึกว่าเราอกหัก  อย่างแรง  ชีวิตเรา มืด ๆ เศร้า ๆ แบบ เด็ก เกเรน่ะ  คือ ไม่ได้อย่างใจ เลยไม่อยากดู แสลงใจ   ไปกันใหญ่แล้ว   .......  ผ่าน ๆ มันแค่ฝันร้าย น่ะนะ  เดี๋ยวเราตื่น มันก็คงหาย 

         เข้าเรื่องเลย.....  อ่านบล๊อก ที่เอาเรื่องของคุณแอร์กี่ มาโพส  เรื่องเดียวกะ สงครามนางฟ้า นั่นแหล่ะ  ดูสิ!!!  เราก็อินเทรนด์ เหมือนกันนะ   อ่านจนจบเลย  ภายในคืนเดียว  ตาปูดเลย  แล้วก็  มานั่คิดตาม  แต่เราไม่ได้คิดว่าเราเป็นคุณแอร์กี่ นะ  เพราะเรายังไม่อยากแก่ถึงขนาดนั้น   ถึงจะผ่านมาหลายฝน หลายหนาวแล้วก็เหอะ  เราคิด  แต่ว่า  เราโชคดีแค่ไหน  ที่ไม่ได้รันทดขนาดนั้น    และคิดขณะ อ่านไป  จนถึง  บทที่ว่าคุณแอร์กี่ เสียใจสุด ๆ จนไม่สามารถพูดออกมาได้เป็นคำพูด  เราเข้าใจนะ เราเคยผ่าน  แต่เราขอย้ำ  เราไม่ลำบากใจเท่าคุณแอร์กี่  เราอยู่ในสังคมที่กลางๆ ไม่ต้อง Fake  ใส่กัน  นี่แหล่ะที่เราว่าเราไม่ลำบากเท่าคุณ  เราเลยรู้ว่า  คนที่มีอันจะกิน  มาก ๆ หาได้มีความสุขทุกคนไม่  เราเลยได้แต่มองสิ่งรอบ ๆ ตัวเรา....หาดูว่า  ทุกสิ่งทุกอย่าง มีสองอย่างให้เลือกดู  ขึ้นอยู่กับว่า เราจะดูด้านไหน  บางที  ด้านมืด  อาจจะมีจุดขายกว่าด้านสว่าง  ทำให้คนเรา มองหาแต่ด้านมืด  จนคนเราทุกไปตามมัน   เพราะด้านมืดมันดูหน้าค้นหา  คนส่วนใหญ่มักจะขี้สงสัย  เลยหาแต่ด้านมืด ตลอดเลย  แต่ไม่มองหาด้านสว่าง  เพราะคิดว่ามันเห็นกันจนหมดแล้ว  ไม่ต้อง หา ก็ได้  เลยมักจะหลงลืมความสว่าง ที่สดใส  และมีแต่ความสุข  หาแต่ด้านมืด  เอามาคิด มานั่งทำให้ตัวทุกข์  

         หลายคนถ้าอ่านมาถึงตรงนี้  แล้ว  งง  ก็อย่าได้แปลกใจเลย  ว่า เรา เป็นคนยังไงกันแน่  หรือ  เอ....  มันบ่นอะไรของมันฟะ  ก็อย่าได้โกรธ หรือเคืองอะไรเราเลย  เราแค่อกหัก จากการเมือง  ช่วง ยุคมืด  (ความเห็นส่วนตัวนะ ขอย้ำ!!!)  เรากำลังทำใจ  และเรากำลังคิดว่าเราจะอยู่ยังไงในยุค มืดนี้  ที่เยือกเย็น และเหน็บหนาว  ขอเรียกว่ายุคนำแข็งของการเมืองไทยละกัน   บรื๊อ........   หนาวใจจริง ๆ

           ณ   ตรงนี้ เราคงต้อง ยกความดีนี้ให้เจ้าของบล๊อก.... (เดี๋ยวจะหามาโพสท์)  ที่ทำให้เรารู้จักคุณแอร์กี่  และที่สำคัญเราต้องขอขอบคุณ  "คุณแอร์กี่"  ที่อย่างน้อยคุณก็ทำให้ชีวิตชั้นสว่างขึ้น    และพยามที่จะอยู่ต่อไปให้ได้ และอยู่ต่อไปให้ดี