วันก่อนไปได้ยินเรื่องราวของคู่รักคู่หนึ่งมา ซึ่งวันนี้คนทั้งคู่ได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว แต่เชื่อไหมว่าเขาทั้งสองได้ทิ้งความประทับใจและความทรงจำที่ดีไว้ให้กับใครหลายๆ คน

เรื่องนี้ก้อมีอยู่ว่า เย็นวันนั้นเรากำลังนั่งรอรถเมล์อยู่ที่ท่ารถเพื่อจะกลับบ้าน เป็นวันที่รอรถนานมากก ระหว่างที่นั่งรออยู่ มีหญิงรุ่นราวคราวป้า เดินกระโผลกกระเผลกมาที่ป้ายรถเมล์ แกแต่งดำทั้งชุด เห็นก้อรู้ทันทีว่าไปร่วมงานศพมา แกถามเราว่ารอรถนานรึยัง เราตอบกลับไปว่าเพิ่งสักครู่นี่เอง แกก้อไม่ว่าอะไร แต่ในมือแกถือของที่ระลึกงานศพไว้ด้วย

สักพักแกก้อเล่าให้ฟังว่าไปงานศพของคนคู่หนึ่งมา ที่วัดมกุฎฯ พระเทพฯ เสด็จพระราชทานเพลิงศพด้วย แกถามเราว่ารู้จักมั้ย แล้วแกก็ยื่นของที่ระลึกงานศพในนั้นมีทั้งซีดีเพลงและหนังสือรวมเรื่องสั้นมาให้เราดู “อาลัยแด่ เพ็ญศรี-รพีพร” เราถามกลับว่า “เพ็ญศรี พุ่มชูศรีรึเปล่า” แกตอบว่า “ใช่ ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดงที่เรารู้จักกันดีในนาม สุนทราภรณ์ ส่วน รพีพร คือนามปากกา ของ สุวัฒน์ วรดิลก ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์” 

แล้วแกก้อร่ายยาวให้ฟังว่า “คนทั้งคู่รักกันมาก ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน เพ็ญศรี ร้องเพลง สุวัฒน์ เขียนหนังสือ เคยติดคุกก้อติดด้วยกัน แล้วพอตายเขาก้อตายตามกันไป สุวัฒน์ ตายก่อนเมื่อ 15 เม.ย.50 จากนั้นเพียงเดือนเดียว 14 พ.ค.50 เพ็ญศรี ที่ป่วยด้วยโรคอัลไซเมอร์ ก้อตายตามกันไป ว่าแล้วป้าแกก้อร้องเพลง “หนามชีวิต” ที่ป้าแกบอกว่าชอบมากกให้เราฟัง

พอฟังมาถึงตรงนี้ เรารู้สึกว่าแม้ความตาย ก้อไม่สามารถแยกคนทั้งคู่ออกจากกันได้ และรู้สึกว่าถึงคนทั้งคู่จะลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว แต่เขาทั้งคู่ยังทำให้ใครหลายๆ คน มีความทรงจำดีๆ เอาไว้จดจำไปอีกนานแสนนาน

ที่เล่ามาทั้งหมดก้อไม่มีอะไรหรอก แค่อยากแบ่งปันความรู้สึกดีๆ ให้กับอีกหลายคนได้รับรู้

ว่าแต่ว่า แล้วตัวเรา จะมีความรักดีๆ อย่างคนทั้งคู่นี้มั้ยนะ อยากรู้จัง..หุหุ

ปล. มัยเขียนยาวจังว่ะ