บ้านพระจันทร์

30 มกราคม 51

...ในช่วงเวลาที่ผมเดินทาง  15 มกราคม  51  ออกจากฐานปฏิบัติการวัดปิยาราม  ต.ปิยามุมัง อ.ยะหริ่ง  จ.ปัตตานี  เมื่อเวลา   04.30  น.  ออกจากฐานด้วยหัวใจตื่นเต้น และรู้สึกแปลก..แปลก  เมื่อรู้ตัวเองจะเดินทางไปพบคนที่รอคอยมาตั้ง   15 เดือน  ทำให้ใจคิดว่า  เราจะทำอย่างไรเมื่อพบกับเธอคนนั้น    ครั้งแรกเราจะพูดกับเธอว่าอะไร ผมคิดไปต่าง ๆ นานา ว่า  เมื่อผมเห็นผม เธอจะคิดอย่างไร  จะวิ่งหนีหรือเปล่าก็ไม่รู้  แต่ผมก็มั่นใจเสมอมาว่า  เธอยอมรับผมได้  เพราะเธอบอกกับผมเสมอว่า  ไม่ได้คบกับผมที่ตัวผม  แต่เธอคบกับผม  เพราะผมคือผม  (แปลกหรือเปล่าครับ) 

ในชีวิตของผมที่มีแต่การเดินทาง  ทุกคนจะรู้มั้ยว่า  ผมเคยเข้ากรุงเทพเพียงแค่ครั้งเดียว  ก็ยังแปลกใจตัวเองอยู่ว่า  เมื่อผมลงกรุงเทพ  ผมจะทำอย่างไร  จะไปถูกหรือเปล่า  ถ้าไปไม่ถูกจะทำอย่างไร  (ผมคิดอยู่ในใจว่า)  ถ้าไปไม่ถูกก็จะไปนั่งรอเธอที่ศาลารอรถ  บริเวณสะพานพระราม 2    อยากให้เธอมารับ  ถ้าผมรู้ว่า   ยัยหวานมีเพื่อนอยู่กรุงเทพอยู่กลุ่มหนึ่ง  ที่เค้าคอยดูแลเธอช่วงที่เราจะได้พบกัน  ขอบคุณ  คุณคนเลวที่แสนดี  คุณบ่าวงู  คุณจอมโจรเทวะ  คุณเจ้าชายเย็นชา  และ  คุณน้าวัชรจัดให้  ที่คอยดูแลเธอ  และเป็นเพื่อนเธอ  และอีกคนหนึ่ง  ที่ขาดไม่ได้เลย   คุณ ส.สนสอาดจิต  เพราะเขาเป็นคนสุดท้ายในนิยายเรื่องนี้   วันนี้ที่รอคอย   เป็นคนส่งผมกลับบ้าน และเป็นการกลับบ้านที่ประทับใจมาก (เก๋คงไม่รู้หรอกว่า ผมไม่เคยนั่งรถไฟฟ้า  เป็นครั้งแรกครับ  ฝากบอกเก๋ด้วยครับ)

....เมื่อผมจะได้พบเธอครั้งแรก  ผมลงรถขบวนที่พาผมกลับบ้าน  ผมลงตรงที่เธอบอก   และให้ขึ้นแท็กซี่มา    ผมไม่รู้ว่าเค้าจะพาผมไปไหน  วนหน้าวนหลัง  ย้อนหน้า  ย้อนหลัง  จนเขาพาไปถึงที่หมาย   แถวไหนผมก็ไม่ทราบครับ  เมื่อรถเท็กซี่จอด ผมโทรหาเธอ  บอกว่าผมถึงแล้ว  อยู่หน้าร้านที่เธอรอผมอยู่    เธอเดินออกมา   ผมมองไปที่กระจกหลังรถ  เห็นเธอ  รู้ได้ทันทีว่าเป็นยัยหวาน  ยอมรับว่า  ตกใจมาก  ไม่กล้าลงจากรถแท็กซี่  เพราะเธอเด็กกว่าที่ผมคิดไว้มาก  ถ้าให้ทายอายุเธอ  คงทายไม่ถูก  และทุกคนที่เห็นเหมือนผม  ก็คงจะทายอายุไม่ถูกเหมือนผม  ส่วนตัวผมเหมือนโจร   ผมยาว  เหมือนคนออกมาจากป่า  อธิบายไม่ถูก   การรอคอยของผมก็เป็นจริง  เมื่อเวลาประมาณ 22.45 น.  หลังจากที่รอคอยมานานถึง 15 เดือน  ทั่งที่เราจะได้พบกันหลายครั้งแล้ว  ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ  คลาดกันไปมา  ผมเปิดประตูรถส่งกระเป๋าให้เธอ  ใจอยากจะโอบกอดเธอให้สมกับคำว่า  รักและคิดถึง  แต่ด้วยสายตาหลายคู่  จึงไม่กล้าทำอะไร  นอกจากส่งยิ้ม และเอากระเป๋าให้เธอถือไว้  แล้วเธอก็ไหว้ผม  ผมก็ลงมายืนข้างเธอ  พร้อมกับการทักทายคุณนัชชา ลูกชาย และลูกสาวของเธอ  ไม่รู้เธอจะตกใจหรือเปล่า ที่เห็นคนแก่ ผมยาว   แต่เธอก็พูดสุภาพเป็นกันเอง ทำให้ผมใจชื้นเป็นอันมาก  หลังจากนั้นกลุ่มของเธอก็ขอตัวกลับ เหลือแค่เรา 2 คน

ขอบคุณทุก ทุกท่านครับ  สำหรับความทรงจำที่ดี

ขอบคุณหัวใจที่ทำให้มีวันนี้

ขอบคุณครับ

"นพดล"