คืนหนึ่งเธอร้องเรียกผมตามปกติ  ผมลุกขึ้นจะพาเธอไปเข้าห้องน้ำ แต่เธอมาแว้งกัดผม  ผมก็เลยแกล้งนอนไม่สนใจเธอ เธอร้องเรียกอีกเป็นระยะๆ แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจอยู่นาน  จนเธอร้องครวญครางเสียงดัง  ผมก็ลุกขึ้นมาจ้องหน้าเธอ  เธอมองหน้าผม จ้องกันอยู่สักพัก  เธอก้มหัวพร้อมกับพริ้มตา   เหมือนทำท่าขอโทษ  และหมอบลง  สักพักผมจึงใจอ่อนเข้าไปอุ้มเธอไปห้องน้ำ

           แต่ชีวิตมะแป๋วกลับไม่เคยห่างจากโรงพยาบาลนานเลย

  วันที่ 1 มกราคม เธอเริ่มมีอาการไข้ขึ้นสูง จนเราต้องรีบพาเธอไปหาหมอด่วน  เธอแทบจะไม่ยอมกินอะไร จนผอมลงไปมาก  หมอเจาะเลือดไปตรวจ  พบว่าเม็ดเลือดทั้งแดงและขาวของเธอต่ำกว่าปกติ  จึงต้องเจาะซ้ำอีก เพื่อตรวจดูว่าติดเชื้อไวรัสตัวใด  ผลปรากฏว่าเธอติดเชื้อไวรัสลูคีเมีย  ซึ่งยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้  หมอบอกว่าต้องรักษาไปตามอาการ  และเธอจะมีภูมิคุ้มกันต่ำ และคงมีชีวิตได้ไม่ยืนยาว  เราจำเป็นต้อง แอดมิทเธอ เพราะร่างกายเธออ่อนแอมาก อีกทั้งยังมีภาวะของกระเพาะปัสสวะอักเสบร่วมด้วยอีก เนื่องจากเธอไม่สามารถถ่ายปัสสวะเองได้  กระเพาะปัสสวะจึงเต็มอยู่เสมอ   ต้องใช้วิธีคอยบีบปัสสวะออก  

ที่โรงพยาบาล  เธอเริ่มมีอาการดีขึ้น หมอจึงตัดสินใจผ่าท้องเอารกของลูกที่แท้งออกเสียเลย  หลังจากแผลเธอเริ่มสนิท  ผมก็เอาเธอออกจากโรงพยาบาล  ด้วยความคิดถึงเธอเหลือเกิน

เธอดูแข็งแรงขึ้นเป็นลำดับ  แต่ยังมีอาการตัวร้อนอยู่เสมอ  ผมก็เอาผ้าเย็นเช็ดตัวให้เธอประกอบกับให้กินยาลดไข้  ซึ่งเธอไม่ค่อยยอมกินง่ายๆ ต้องแอบซ่อนไว้ในอาหาร  แต่บางทีหลังๆ เธอก็รู้จึงไม่ยอมกิน  ผมจึงต้องหัดยัดยาให้เธอทางปาก 

ช่วงนี้เราเริ่มกายภาพบำบัดให้เธอโดยการช๊อตกระตุ้นด้วยไฟฟ้าทุกสัปดาห์  สัปดาห์ละ 2 ครั้ง  เธอเริ่มรู้สึกตัวช่วงหลังมากขึ้นเรื่อยๆ  จนถึงหลัง  ผมเริ่มหัดให้เธอเดินด้วยวิธี Tale Walk

ผมตกลงใจให้เธอลองกายภาพโดยวิธี ว่ายน้ำ  โดยช่วงแรกต้องลองให้เธอคุ้นชินน้ำก่อน โดยการจุ่มขาเธอในถังน้ำ  เธอก็ตอบสนองโดยการหดขา และเมื่อจุ่มลงไปมากขึ้น  เธอก็ตะกายขาหลังตามสัญชาตญาณ  ซึ่งเป็นการช่วยในการออกกำลังกายขาหลังอย่างหนึ่ง  นอกจากการนวดที่ต้องทำทุกวัน  วันละ 3 เวลา เพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อลีบ

และในวันเสาร์ที่ 26 มกราคม  .เธอจะได้ลงว่ายน้ำในอ่างขนาดใหญ่ที่โรงพยาบาล  หลังการกระตุ้นด้วยไฟฟ้า  เราพาเธอไปด้านหลังของโรงพยาบาลซึ่งเป็นสระน้ำ  ผมเห็นมีสุนัขกำลังว่ายน้ำอยู่  หมอจับมะแป๋วมาใส่ชูชีพสำหรับแมว เธอทำอาการตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับดิ้นขัดขืน  พอหย่อนเธอลงไปในอ่างน้ำ ตัวเธอเริ่มจม และหมอเริ่มปล่อย โดยมีตะขอแขวนไว้ให้เธออยู่กลางอ่าง  เธอเริ่มตกใจกลัว และว่ายอย่างไม่คิดชีวิต  สายตาเธอวิงวอนให้ผมช่วย  แม้เราก็สงสารเธอ แต่ก็รู้ดีว่าเรากำลังช่วยเธอทางอ้อม แต่เธอคงไม่เข้าใจ  เธอดิ้นรนว่ายจนเหนื่อย  และหยุดสลับขาหน้าบ้าง  หลังบ้าง ทำให้เธอทราบว่าแม้หยุดก็ไม่จม  เธอก็หยุดเป็นระยะ  จนครบเวลา ครึ่งชม .  จึงนำเธอขึ้นมา เป่าตัวให้แห้ง    ระหว่างรอหมอ เธอขบกัดผมเบาๆ เหมือนจะต่อว่าว่า ทำไมไม่ช่วยหนู  หนูเหนื่อยจะแย่ 

วันนี้ เราซื้อทรายให้เธอสำหรับการฉี่ และถ่ายด้วย จะได้สะดวกขึ้น  โดยวางแผนว่าจะให้เธอนอนบนทรายเลย เวลาเธอฉี่ จะได้ไม่เลอะเทอะ  แต่ในที่สุดเราก็ต้องเลิกใช้ทราย เพราะมาทราบว่าเธอแอบกินทราย  และดูเหมือนจะชื่นชอบทรายมากกว่าอาหารเสียด้วย  ขนาดจับให้ห่างออกมา ก็ยังกระดืบไปกิน  ผมพยายามห้ามเธอไม่ให้กิน เธอก็ยังมาแว้งกัดผมเลย ผมลองเปลี่ยนเป็นแบบคริสตัลดูดความชื้น  แต่เธอก็ยังชอบกิน  จึงต้องเลิกใช้กะบะทรายไปในที่สุด

ยังไม่เพียงแค่นั้น ความช่างเอาใจของผม กับการแสนเอาใจยากของเธอ เธอมักจะไม่ยอมกินอาหารเป็นพักๆ  ตอนแรกเราก็ลองเปลี่ยนอาหาร  ซึ่งเธอก็ชอบในระยะแรก  จึงต้องให้สลับระหว่างอาหารเม็ดและกระป๋อง  แต่ในที่สุดจึงจับสังเกตได้ว่า เธอไม่ทานอาหารที่เหลือค้าง  เช่นอาหารกระป๋องที่เปิดแล้วทานไม่หมด  พอมื้อต่อไปจะตักมาให้เธอกินเธอจะไม่ยอมกินเลย  แม้แต่อาหารเม็ดก็ตาม ถ้าเหลือค้างเธอก็จะไม่ยอมกิน  เราจึงต้องเปลี่ยนเป็นซื้ออาหารแบบถุงขนาดเล็ก เพื่อจะได้ทานหมดในมื้อไม่เหลือค้าง  หรือถ้าเธอกินไม่หมดก็ต้องเอามาให้หมาแมว ตัวอื่นที่เร่ร่อนแถวบ้านกิน นับเป็นอานิสสงอีกทางหนึ่งของผม สำหรับแมวเร่ร่อนตัวอื่นๆ

ทุกวันเมื่อกลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ  กลายเป็นงานประจำผมที่จะต้องคอยบีบฉี่ให้เธอ และพาเธอtale walk   ซึ่งเธอทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ  จนถึงขนาดกร้าวจะไปต่อตีกับแมวจรตัวอื่นๆ  ผมนึกในใจช่างไม่เจียมสังขารเลยน่ะ หนูมะแป๋ว  บางครั้งผมลองให้เธอเดินตามใจ  เธอก็แทบจะวิ่งทีเดียวจนผมตามแทบจะไม่ทัน  เธอคงมีความสุขมากและคิดว่าตัวเองเดินได้แล้ว  แต่ถ้าผมไม่จับหางเธอ เธอก็ไม่สามารถแม้จะลุกเองได้เลย

ช่วงเวลานี้เอง ที่มะแป๋วเริ่มจะรู้จักการเคล้าเคลียแข้งขา  และ ผมกับเธอสนิทและไว้ใจกันมากที่สุด

 วันที่จะครบกำหนดกระตุ้นด้วยไฟฟ้าเหลือแค่เพียง 2 ครั้ง  เรางดไม่นำเธอลงอ่างไปว่ายน้ำอีก เนื่องจากสงสารเธอที่ทำให้เธอตกใจกลัวน้ำมาก  แต่ยังคงใช้วิธีว่ายในถังแทน  ผมจำได้ดี วันนั้นเป็นวันเสาร์ เราคงมีความหวังว่าเธอจะเดินได้เองเป็นอย่างมาก ซึ่งคุณหมอก็เห็นด้วย แต่คงจะใช้เวลาต่อไปอีกระยะในการหัดเดินโดยไม่ต้องกระตุ้นด้วยไฟฟ้าอีก  เพราะขาหลังเธอเริ่มมีความรู้สึกแล้ว  แต่ยังไม่สามารถควบคุมโดยสมองสั่งการได้ดีนัก

   
        แต่หลังจากวันเสาร์  เธอเริ่มไม่ยอมกินอาหาร ไม่ยอมกินน้ำ  แต่ไม่มีอาการไข้  เธอต้องกลับไปโรงพยาบาลอีก ในเช้าวันจันทร์ ที่ 11 กุมภา เธอดูจะอ่อนเพลียมากจนน่าเป็นห่วง  หมอเจาะเลือดไปตรวจ และให้น้ำเกลือ เราต้องการให้เธอพักที่โรงพยาบาล  แต่สัตว์ป่วยมีมากจนไม่มีที่พอ  จึงต้องนำเธอกลับบ้าน

  
           ในวันนั้นเธอนอนซม แขนเหยียด ตาเลื่อนลอย  ไม่กระดิกตัวทั้งวัน  ไม่ยอมกินอะไรแม้แต่ป้อนก็ไม่ยอมกิน  ลูกค้าผมที่เคยเห็นเธอและเคยเล่นกับเธอ  ล้วนมาให้กำลังใจขอให้เธอหาย  พอกลับมาถึงบ้านอาการเธอดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้น  ผมต้องคอยบอกเธอว่ารอให้ถึงเช้าน่ะ   ผมจะพาเธอไปหาหมอ  เธอมีความรู้สึกเป็นระยะๆ ตลอดทั้งคืน ผมแทบไม่ได้นอน เพราะต้องคอยเรียกเธอ ไม่ให้เธอจากไป  และเมื่อฟ้าสว่าง   เธอก็ไปโรงพยาบาล   ดูเหมือนเธอจะไม่ตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม   ระหว่างที่รอคิว  มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมา  เธอมองหน้าผม  และผมรู้ดีว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะทักทายผม  เธอร้องเรียกผม   ผมมองหน้าของเธอและแววตาของเธอ  มันช่างรวดเร็วแทบไม่ทันตั้งตัวที่จะรับรู้ว่าเธอจะจากผมไป

เมื่อเข้าไปในห้องตรวจ  หมอดูรายงานผลเลือด  พบว่าเม็ดเลือดขาวเธอต่ำมาก  จากการตรวจครั้งก่อนที่ 5 หมื่น เหลือเพียงพันกว่า  นั่นแสดงว่าตลอดระนะเวลาที่เธออยู่กับผมมา  ไขสันหลังเธอไม่สร้างเม็ดเลือดเลย  ทำให้เธออาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว  และคงไม่มีวิธีการเยียวยาแล้ว เพราะยังไม่มีการศึกษาวิธีปลูกถ่ายไขกระดูกในแมว  เราจึงเริ่มปรึกษากันว่าจะให้เธอไปอย่างสงบที่บ้าน  หมอจึงทำความสะอาดแผลกดทับ และฉีดยาบำรุงให้เธอเข้าทางเส้นเลือด  เพียงจะยืดชีวิตเธอให้ยืนยาวขึ้นอีกนิด    พอฉีดไปได้สักนิด  มะแป๋วก็เริ่มร้องเล็กน้อย  เราเริ่มมาดูเธอเพื่อให้กำลังใจ  แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เธอเริ่มร้องดังขึ้น ตาเบิกโพรง และเริ่มมีอาการเกร็ง  ผมรู้ได้ในทันทีว่าเธอกำลังช๊อค     แม้จะเตรียมทำใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นเธอต้องมาจากไปจริงๆ  ผมก็อดที่จะอาลัยไม่ได้ ดูเหมือนไม่ได้น้อยไปกว่าเธอเลย เธอมองผมเหมือนกับว่าเธอยังไม่ต้องการจะจากไปเช่นกัน  แต่ร่างกายสุดจะทนไหวที่จะอยู่มีชีวิตต่อไป  หมอถามเราว่าจะให้ช่วยไหม  เราถามว่าช่วยอย่างไร  หมอจะสวนหัวใจกระตุ้นให้เธอตื่นขึ้นมา  อาจทำให้เธอยังคงมีชีวิตอยู่ แต่อาจไม่รับรู้ตอบสนองได้  ในช่วงเวลานั้นผมสับสนไปหมด จนในที่สุดก็คิดว่าควรปล่อยเธอไป  เนื่องจากเธอทุกข์ทรมานมามากแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อชีวิตเธอไว้  ร่างเธอกระตุก 3 ครั้ง และแน่นิ่ง หายใจช้าลง จนชีพจรหยุดเต้น ผมไม่สามารถพูดอะไรออก น้ำตามันไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว   คิดถึงภาพเก่าๆ ที่เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเกือบ 3 เดือน ซึ่งคงจะไม่มีช่วงเวลานั้นอีกแล้ว
เราออกมาจากโรงพยาบาลกับร่างไร้วิญญาณของเธอ  ผมอุ้มเธอใส่ตระกร้า เมื่ออกมากห้องหมอ  ผมก็ไม่สามารถเดินต่อได้   ผมหยุดมองเธอในสภาพไร้วิญญาณ 

 แล้วผมก็ร้องไห้ออกมาแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน 
ผมไม่สามารถบอกได้ว่าเสียใจเพียงใด
  แต่ในชีวิตนี้ ผมยังไม่เคยเสียใจมากเท่านี้เลย



โดยที่ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร  ถึงแม้หมอจะเสนอว่ามีคนรับจัดการเผาศพให้   แต่เราก็ยังอยากหาที่ฝังเธอไว้ใกล้ๆ  เมื่อยามคิดถึงก็จะได้มองดูกันได้  ในที่สุดเราก็หาที่ฝังเธอไว้โคนต้นไม้ใหญ่หน้าหมู่บ้านที่เราจะต้องผ่านทุกวัน  และเมื่อผ่านไปมาในแต่ละวัน  เราก็จะทักทายเธอ  และคิดว่ายังมีเธอยู่ตลอดเวลา

หลับให้สบายน่ะ มะแป๋ว  แมวเหมียวของผม