ขอชัยชนะจงมีแด่พี่น้องประชาชนชาวพม่า...

    เมื่อวานหลังจากเสร็จการสัมมนาของแอมเนสตี้ฯ ที่ เคยูโฮม ม.เกษตรฯ บางเขน ช่วงเย็นแล้ว  พวกเราก็ไปร่วมการจุดเทียนและประกอบพิธีกรรมเพื่อเรียกร้องให้พม่ายุติการใช้ความรุนแรงกับผู้ชุมชน และเปลี่ยนผ่านการเมืองอย่างสันติ ที่บริเวณด้านหน้าสถานทูตพม่า ถนนสาทร

     งานนี้มีแม่งานใหญ่คือ เครือข่ายพุทธกา และองค์กรพันธมิตรต่างๆ อาทิ  คณะกรรมการรณรงค์ประชาธิปไตยในพม่า  เบอร์ม่าอิชชู เครือข่ายสุขภาพไทย และแอมเนสตี้ฯ เป็นต้น   มีพี่น้องทั้งคนไทย ชาวพม่า และชาติอื่นๆ มาร่วมจุดเทียนราว 300 คน

     หลายกลุ่ม หลายองค์กรทั่วโลกต่างให้ความสนใจและร่วมกันชุมนุมประท้วงรัฐบาลทหารพม่า   บ้านเราเองก็เช่นเดียวกัน  แม้จะเป็นโอกาสที่มองไม่ค่อยเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์นัก แต่ทว่า หากไม่สู้ ไม่เดินหน้า ชีวิตที่เป็นอยู่ของชาวพม่าก็ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น  เห็นสีหน้า แววตาของพระพม่าที่ออกมาประท้วงในหนังสือพิมพ์มติชนวันอาทิตย์แล้วรู้สึกได้ถึงความเก็บกด อัดอั้นกับสถานการณ์ที่เป็น  เพราะดูไป ก็นึกย้อนกลับไปถึงบรรยากาศการเมืองบ้านเราเมื่อยุครัฐบาลก่อน  มันก็อึดอัดเฉกเช่นเดียวกัน  แต่ของพี่น้องชาวพม่านั้นหนักหนาสาหัสกว่าเราเยอะ  ไม่น่าเชื่อว่าประเทศที่มีเขตแดนติดกัน  เมื่อก่อนประชาชนก็ไปมาหาสู่กัน  เมื่อเวลาผ่านไป โลกเปลี่ยนไป  มันจะสร้างให้เกิดความแตกต่างเหลื่อมล้ำกันถึงเพียงนี้ 

     แล้วจะไม่ให้พี่น้องทั้งพม่า มอญ และกะเหรี่ยงเหล่านั้น "หนีร้อนมาพึ่งเย็น" ได้อย่างไร...

บทเพลงจากอัลบั้ม "บัวลา"

“เขา...ก็คือคน”

เนื้อร้อง – ทำนอง - บทบรรยาย : นิติธร  ทองธีรกุล (เอ้  นิติกุล)

ขับร้อง : แดง โฮป / สุเทพ โฮป / ลูกศร โฮป /ชวด สุดสะแนน / วรพัฒน์ ชะเอม / เอ้ นิติกุล                                       

เรียบเรียงดนตรี : วรพัฒน์  ชะเอม  ห้องบันทึกเสียง : ศิลาแลง สตูดิโอ

อ่านบทบรรยาย : ภิญโญ  รุ่งสมัย

เขา   ก็คือคน  คุณ  ก็คือคน  ฉัน  ก็คือคน  เรา  ก็คือคน..(ฮือ)..เหมือนๆ กัน

                       คน มอญ ก็เป็นคน คน เขมรก็เป็นคน คนลาวก็เป็นคน พม่าไทย กะเหรี่ยงนั้น  คนเหมือนๆ กัน

เขาจากบ้าน  ร้างเมืองมา  หวังจะมาค้าแรงงาน  เพราะแผ่นดินถิ่นเกิดนั้น มันขัดสน  จนยากไร้

บ้างยังมีไฟสงคราม   ถูกคุกคาม และทำร้าย     ผู้หญิงตั้งมากมาย

ถูกขืนใจ  ในสงคราม   และผู้ชาย ก็ล้มตาย  ในสงคราม...

ออกดิ้นรน หนทางไป  เป็นหรือตายก็ไม่รู้  หอบสังขารที่อดสู  สู่แผ่นดิน ถิ่นเมืองไทย

บ้างพิกล พิการ  บ้างซมซานคลานคืนรัง  บ้างชีวิตต้องอับปาง  หายไป   ในทะเล

จบชีวิตอย่างอ้างว้าง  กลางท้องทะเล....

จึงอยากจะขอ ขอความเห็นใจ  ผู้ใช้แรงงาน เขาก็เป็นคนไทย

หยุดกดขี่ ข่มเหงน้ำใจ  กะเหรี่ยงมอญไทย  เขมร  ก็เป็นคน

หยุดเหยียบย่ำ   ศักดิ์ศรี ความเป็นคน  ให้จนตรอก...

--------------------------------------

ที่มา – แรงบันดาลใจ : มีโอกาสได้ไปเรียนรู้เกี่ยวกับปัญหาของพี่น้องแรงงานข้ามชาติที่มหาชัย  ยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่า ทำไมพวกเขาจึงถูกกระทำเหมือนไม่ใช่คนทั้งๆ ที่พวกเขา...ก็คือคน

18 มิ.ย. 50