เมื่อเทศกาล "บินวน" ได้เกิดขึ้นกับตัวดิฉันมา หลายต่อหลายเดือน จึงทำให้ชีวิตไม่ค่อยมีอะไรที่หวือหวา หรือน่าตื่นเต้นเอาซะเลย วันๆ ก็ถูกส่งไปบินแต่ ลอนดอนๆๆๆ น่าเบื่อชะมัด เบื่อ เบื่อ เบื่อ แต่เงินน่ะอยากได้นะคะ...(งกแบบเสมอต้นเสมอปลาย)

สายการบินอินเตอร์ติดดาว... รูทบิน "เกือบหนึ่งร้อยแห่งทั่วโลก" เป็นที่น่าเสียดายอยู่ลึกๆ ที่ดิฉันไม่ได้มีโอกาสบินจนทั่วทุกรูทที่ทางสายการบินมี ก็ถูกส่งขึ้นมาทำ service "แบบพิเศษ" ที่บินได้จำกัดเฉพาะบางรูทบิน บางเมือง บางประเทศเท่านั้น เขาว่า service แบบพิเศษตัวนี้ เป็นตัวที่จะนำ "ความใหม่ ความแปลก ความแหวกแนว ความล้ำสมัยฯลฯ" มาสู่วงการบิน...

เรียกให้สั้น แล้วเข้าใจง่ายๆ  คนสอนเคยบอกไว้ว่าอยากให้ service ตัวนี้เป็นแบบ "ว้าว ! service" คือประมาณว่า ถ้าผู้โดยสารที่ขึ้นเครื่องบินของเรามา เจอพวกเราบริการ เขาจะต้องร้อง "ว้าว" (ไม่ใช่แหวะ) ดังนั้นรูปแบบการบริการ อุปกรณ์เครื่องมือ เครื่องใช้ อาหารตลอดจนเครื่องดื่มที่มีไว้คอยบริการบนเครื่องบิน ของ service ตัวนี้จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้าง "พิเศษ" กว่า service แบบธรรมดา (รวมไปถึงทั้งหน้าตาของแอร์ฯ ด้วยหรือเปล่าอันนี้มิอาจทราบได้ ห้าห้า)

แต่ที่แน่ๆ เขาว่าลงทุนไปเยอะมากๆ กับการทำ service แบบนี้ เนื่องจากอุปกรณ์อะไรต่างๆ แพงกว่าปกติสุดๆ ดังนั้นรูทบินที่เขาเริ่มทำ service แบบ "ว้าว" นี่ก็ต้องเริ่มจากเมืองดีๆ ทำเงินๆ หรูๆ เริดๆ ไปก่อน เริ่มแบบค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป...

ลอนดอน, แมนเชสเตอร์, มิวนิค, ซูริค, แฟรงเฟิร์ท, ปารีส, โรม, ฮ่องกง, โอซาก้า, วอชิงตันดีซี, นิวยอร์ก, เจนีวา...

ดังนั้นก็มีอยู่เท่านี้แหละที่ดิฉันจะสามารถบินได้ในช่วงนี้...เป็นไงล่ะคะ ดูแล้วอาจจะไม่น่าเบื่อ สำหรับคนที่ยังไม่เคยไป แต่สำหรับคนที่เคยไปแล้ว แล้วคุณก็ต้องไปมันซ้ำๆ ก็คงไม่ค่อยจะสนุกเท่าไหร่...

มันเหมือนกับเสียชีวิต หรือเสียรสชาดของชีวิตความเป็นแอร์ฯ ไปโดยปริยาย...แต่ แต่ แต่ สิ่งที่ได้กลับคืนมาทดแทนกับสิ่งที่เสียไป นั่นก็คือ เงินรายได้ที่ค่อนข้างเยอะกว่าแอร์ฯ (ลูกเรือ) แบบปกติทั่วไปหลายตังค์อยู่ ซึ่งอันนี้ก็ต้องทำใจ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

บ่นมาซะยึดยาว ก็แค่อยากจะบอกว่า ชีวิตคนเรา...

ได้อย่าง ก็ต้องเสียอย่าง อันนี้เป็นสัจธรรมของชีวิตจริงๆ ...

เห็นเพื่อนแอร์ฯ บางคนเขาไปบิน ปักกิ่ง, เซี่ยงไฮ้, สิงค์โปร์, โจฮันเนสเบิร์ก, บาหลี, มิลาน, มอสโคว, เวียนนา, เบอร์ลิน ฯลฯ ก็อดอิจฉาไม่ได้ แบบว่าอยากไปประเทศพวกนี้บ้าง ก็จะถูกเพื่อนๆ กระแนะกระแหนว่า ถ้าอยากบินอะไรพวกนี้เนี่ย เอาไหมล่ะ แบบว่ากว่าจะได้บินรูทสวยๆ แบบนี้ ต้องบิน บอมเบย์ เจดดาร์ บาเรน์ คูเวต ฯลฯ อะไรเทือกๆ นี้ก่อน จะเอาไหมๆๆ ห้าห้า ถ้างั้นไม่เอาก็ได้ อิอิ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ช่วงหลายวันที่หายไป ก็ไปบินมาเช่นเคยค่ะ ถ้าถามคำถามแล้วมีรางวัล (มาล่อ) ให้ตอบกันว่าลูกบัวหายตัวไปไหน? หมายถึงว่าบินไปประเทศไหนมา ร้อยละเก้าสิบของคนที่เข้ามาอ่าน blog นี้บ่อยๆ ก็คงตอบถูก...ห้าห้า แล้วก็ ห้าห้า ใช่แล้วค่ะ ดิฉันหายตัวไป "ลอนดอน" มาอีกแล้ว ดังนั้น เลยไม่เอามาเป็นคำถามดีกว่า เพราะไม่มีรางวัลพอจะแจก วิดวิ๊ววว

ตอนนี้ที่ลอนดอน อากาศเริ่มติดลบแล้วค่ะ วันก่อนที่บินลงไปตอนราวๆ เจ็ดโมงเช้า กัปตันประกาศอุณหภูมิว่า ติดลบหนึ่งองศา... นี่แสดงว่าหน้าหนาวเข้ามาแล้ววววว....

จากอุณหภูมิ ติดลบหนึ่งอยู่ดีดี บินกลับมาพักผ่อนยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็ต้องไปบินต่อฮ่องกง อุณหภูมิอยู่ที่ 20 กว่าองศา...แบบว่ามึนไปเลย แต่งตัวผิดๆ ถูกๆ เอารองเท้าแตะไปใส่ประเทศหนาว เอารองเท้าบูทไปใส่ประเทศร้อน ห้าห้า

ไปลอนดอน แน่นอนว่าไม่ออกไปที่ไหนอยู่แล้ว แต่ฮ่องกงนี่พลาดไม่ได้เลยค่ะ ตั้งแต่อยู่บนไฟลท์ก็ถูกหัวหน้าสจ๊วตชาวมาเลยเซีย "จีบ" อยู่ตลอดเวลาว่าจบไฟลท์ไปถึงโรงแรมแล้ว ตอนเย็นเราไปกินข้าวกัน "สองคนนะ" แล้วก็วันรุ่งขึ้นตื่นเช้าๆ นะ ฉันจะพาเธอไปกินติ่มซำอร่อยๆ ฯลฯ

"มัน" วาดฝันซะสวยหรูให้ลูกบัว...กะว่าคราวนี้ได้คนจีน (จีนมาเลย์) ที่พูดภาษาท้องถิ่นเข้าได้พาไปกิน พาไปเที่ยว ก็คงจะมีอะไรเจ๋งๆ มาอวดท่านๆ คุณๆ น้องๆ หนูๆ ทั้งหลายที่รออ่าน blog แน่ๆ ใจจริงๆ อยากไปกัน "แค่สองคน" แต่จู่ๆ ก็มีลูกเรือคนอื่นๆ ขอติดตามไปด้วย จะไม่ให้ไปก็เกรงจะเสียมารยาท เลยนัดกันว่า ไปถึงโรงแรมแล้ว 5.30 น.ตรงเป๊ะให้ลงมาเจอกันข้างล่างนะ...

5.20 น. ดิฉันก็ลงมารอข้างล่างก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมายาท...แต่ปรากฏว่า "คุณหัวหน้าสจ๊วต(สาว)" ที่จีบๆ เราให้ไปกินด้วยกันนั้น ผิดนัดค่ะ ! คนอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน ถึงเวลานัดไม่มีใครโผล่มาซักกะคน ดูดิ เป็นแบบนี้ทุกที น่าเบื่อเวลานัดกับพวกลูกเรือด้วยกัน ชอบผิดนัดกันเป็นกิจวัตร...

แต่ในใจลึกๆ ลูกบัวก็แอบดีใจนะ จะได้ไปกินไปเที่ยวแบบส่วนตัว สบายๆ อยู่แล้ว (ฮ่องกง สำหรับลูกบัวหลับตาเดินยังไม่หลงเล้ย วิ๊ววว) ระหว่างที่จิตใจกำลังสบายๆ อยู่นั้น จู่ๆ เหมือนมีเมฆหมอกหรืออะไรก็แล้วแต่ผ่านเข้ามาวูบ...

ค่ะ เมฆหมอกที่ว่านั้น ก็คือ "นักบิน" ที่ขับเครื่องบินพาพวกเรามาฮ่องกงโผล่เข้ามายืนอยู่ตรงหน้า จ้ะเอ๋ดิฉันเข้าอย่างจัง...ซวยค่ะ ซวย ไม่อยากไปเที่ยว ไม่อยากไปกินข้าว ไม่อยากสุงสิงกับพวกนักบินเลย...เรียกได้ว่าเป็นความ "ไม่ชอบ" ส่วนตัว

แต่ดูอาการแล้วคงจะเลี่ยง หรือหลบลำบาก...

นักบินสัญชาติอเมริกันท่านหนึ่ง...เป็นนักบินมาหลายปี แต่มาบอกกับเราว่านี่เป็น "ครั้งแรก" ที่มาฮ่องกง ยังไงช่วยพาเขาไปกินแล้วก็ไปเที่ยวด้วยนะ

แง๊ แง๊ แง๊ แล้วก็แง๊ อยากจะร้องไห้...ดิฉันอยากจะปฏิเสธมากๆ ว่า "ไม่" เพราะว่าชั้นต้องการจะไป shopping ยะ แต่ก็ไม่กล้า ก็เลยแย๊บๆ ไปว่า เดี๋ยวฉันจะไปหา "เป็ด กับหมู แล้วก็พวกอาหารจีนกินน่ะ" แบบว่าชั้นกินอาหารพวกสปาเกทตี้อะไรแบบนี้ไม่ได้น่ะ แล้วเธอจะกินอาหารจีนกับชั้นได้เหรอ?

อีตานักบินตอบมาทันควัน อุ้ยยยย เธอ...อาหารจีนน่ะ ของโปรดฉันเลย นี่กะว่าจะไปหากินเหมือนกันแต่ไม่รู้จะไปกินที่ไหน โชคดีจังมาเจอเธอพอดี...

แง๊...ซวยจริงๆ

ก็เลยต้องไปกินกัน "สองคน" ไหนๆ ก็ไหนๆ ละตามชั้นมาละกัน อะนี่นามบัตรโรงแรมเอาติดไปด้วยเผื่อเธอหลงกับฉันเธอจะได้กลับถูก อุตส่าห์ยื่นนามบัตรโรงแรมให้ คุณพี่ท่านบอกว่าไงรู้ไหมคะ...เห้ย เห้ย ไม่ต้องๆๆ ไม่หลงหรอก เพราะว่าเดี๋ยวฉันก็จะเดินตามเธอนี่แหละจะหลงได้ไง

โอ้โห...นี่มันโง่หรือแกล้งโง่วะ ! ลูกบัวแอบหงุดหงิดมาก เพราะอย่างที่รู้ๆ กันอยู่มาบินไฟลท์ฮ่องกง สิ่งที่ลูกบัวจะต้องทำ คือกินกับ shopping แล้วนี่มีผู้ชายคนหนึ่งมาเดินตามไปด้วย คง shopping สนุกหรอกนะ...

ไปถึงร้านอาหาร ลูกบัวก็สั่งๆๆ สิ่งที่ตั้งใจไว้ว่าจะกิน นั่นก็คือ เป็ดย่าง แล้วก็หมูย่าง ผักนานาๆ ชนิด บะหมี่ ข้าว ฯลฯ เรียกว่าสั่งแหลก เพราะ "หิว" กิน กิน กิน กินแหลกราน แต่ระหว่างที่กิน แอบตกใจนิดหน่อย เพราะแอบสังเกตุเห็นว่า นักบินสัญชาติอเมริกันคนนี้เขาใช้ตะเกียบเป็น...ก็เลยถามไถ่ว่าทำไมถึงใช้เป็น เขาก็เลยบอกว่า เพราะว่าเขาอยู่ที่ "โซว ประเทศเกาหลี บินให้กับสายการบินเอเซียน่าแอร์ไลน์" มาเกือบสามปีน่ะสิ

อ้อ...ถึงบางอ้อละ มิน่าล่ะเขาถึงกินอาหารแบบพวกเราได้ แล้วก็ใช้ตะเกียบเป็น ก็มีแอบประทับใจในความน่ารักเล็กๆ ของเขา แล้วพอกินเสร็จยิ่งประทับใจค่ะ อิอิ มื้อนี้ "กินอิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ"

อะไหนๆ ก็เลี้ยงข้าวเย็นเราแล้ว ก็ไม่อยากจะใจร้ายโดยการให้เขาเดินตามดิฉัน shopping หรอก ก็เลยพาไปดูการแสดงไฟที่ท่าเรือก็ได้ แบบว่าโชว์อันนี้จะเป็นไฮไลท์อย่างหนึ่งของนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวฮ่องกงต้องแวะไปดูน่ะค่ะ เขาจะมีการจัดแสดงทุกๆ วันตอนสองทุ่ม (วันละสิบห้านาทีเท่านั้น)

ไหนๆ เราเองก็ไม่เคยไปดู ก็ถือโอกาสนี้ไปดูด้วยกันเลยก็ได้...ก็เลยมีรูปตามคลิปข้างล่างนี้มาฝากชาว blog นะคะ จะบอกว่าทำได้ไม่ดี ไม่ได้ดั่งใจเอาซะเลย คือมันไม่ค่อยส่วนตัวน่ะค่ะ จะมัวแต่ถ่ายวีดีโอก็เกรงใจคนมาด้วย... เลยได้ภาพแบบที่เห็น ปรับโหมดผิดอีกต่างหาก จริงๆ กล้องเขามีโหมดสำหรับถ่ายพุ หรือถ่ายแสงไฟกลางคืน ดิฉันก็ปรับตามนั้นแต่ดันไปปรับอีกปุ่มเป็นถ่ายภาพในระยะใกล้ ภาพเลยออกมาแบบมึดๆ (แบบว่ามือใหม่น่ะค่ะ) ไว้เดี๋ยวเดือนหน้าจะไปแก้ตัวใหม่นะคะ...

อ้อ ภาพสั่นเยอะหน่อยนะคะ แบบว่าถ่ายแบบรีบๆ ถ่ายไม่สะดวกเท่าไหร่ เห้อ แต่ก็อยากมีอะไรมาให้ได้ชมกันนะ...ถ้าผลงานชิ้นนี้ออกมาไม่ดี ก็ไปโทษอีตานักบินคนนั้นก็แล้วกันนะคะ...

" click play เพื่อเริ่มดู clip "