อัพเดทที่ entry นี้ blog นี้แห่งเดียว!!! ว่างๆ คลิกเข้ามาดูกันเรื่อยๆ นะคะจะอัพเดทเรื่อยๆ ค่ะ

1 ก.พ.

วันหยุด...หยุดตรงกันกับนุ้ย...ออกไปใช้เงินซะหน่อย...กินอาหารไทย ที่ร้านอาหารไทยในต่างแดน...กินเสร็จ ไปซื้อของที่ซุปเปอร์แถวๆ นั้น...ได้ของมานิดเดียว หมดไป สองพันกว่าบาท...

ว่างจัด...คลิกอ่าน blog และไดอารี่ ของคนอื่นไปเรื่อยเปื่อย...บางคนเขียนได้น่าอ่าน ต้อง add to favorites ไว้...บางคนมีความสามารถพิเศษ ไม่รู้ว่าเขียนไดอารี่แบบไหน เปิดไปอ่านเมื่อไหร่ ก็จะอ้วกทุกครั้ง(แล้วจะเปิดไปอ่านทำไมหว่า)...หวานจนเลี่ยน...รักกันปานจะแหกตูดดม...อ้วก

ชอบไดอารี่ love ของพี่คนหนึ่ง...ชื่อว่าพี่เอ๋...เคยอ่านไดอารี่ของพี่เค้าหลายปีมาแล้ว...ไม่ได้อ่านมานาน เลยคลิกย้อนๆๆ ไปอ่านของเก่า...ชอบชีวิตของพี่เอ๋...เค้าเป็นแอร์ฯ อยู่แอร์เอเซีย...แต่งงานกับนักบินการบินไทย

ไม่อยากมีแฟน หรือสามีเป็นนักบิน...แต่อยากมีชีวิตแบบนั้น...ต่างคนต่างทำงาน...ถ้ามีวันหยุดตรงกันก็ทำอาหารกิน...ออกไปกินอาหารนอกบ้าน...ไปเที่ยว...ไปทำนู่นทำนี่...ทำกิจกรรมร่วมกันอยู่เรื่อยๆ...ดูแล้วชีวิตมันมีชีวา...

เดือนแห่งความรัก...วันแห่งความรัก...ก็ใกล้เข้ามาถึงทุกทีๆ...เหงา เหงา เหงา...แต่อยู่แบบนี้ดีกว่า...ดีกว่าการมีแฟน แล้วถูกหลอก...ถูกนอกใจ...ถูกหักหลัง...เสียทั้งเวลาและความรู้สึก...ไม่รีบแล้ว ของแบบนี้ถึงเวลามันก็มาเอง...ยิ่งวิ่งตาม ยิ่งค้นหา ยิ่งไกล...เขาว่าคู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน...สักวันเราจะพบกัน...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2 ก.พ.

ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตีสี่ กะว่าจะตื่นขึ้นมากินต้มจืดเต้าหู้ก่อนไปบิน...ง่วงจัด ตื่นไม่ไหว...เลื่อนนาฬิกาปลุกเป็นตีสี่ครึ่ง...ตื่นจริงๆ ตีห้า...หิวนิดหน่อย...แต่ถ้ากินข้าวคงจะไม่ทัน เพราะรถบริษัทจะมารับตอนหกโมง

เปิดตู้เย็นคว้าลูกพลัมที่ซื้อมาเมื่อวานกิน...อร่อย...เช้าๆ สมองแล่น เหลือบไปเห็นราคาที่ติดไว้ข้างถุง ตีเป็นเงินไทย 150 บาท...หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ...สิบลูก 150 บาท...ผลไม้ลูกเท่าละมุดบ้านเรา แต่ราคาลูกละ 15 บาท...คิดเล่นๆ...ถ้าเปลี่ยนสวนลำไยที่บ้าน เป็นสวนลูกพลัมได้คงดีไม่น้อย

มิวนิค : ไฟลท์นี้ทำงานสบายมาก...ที่นั่งชั้นธุรกิจมีจำนวน 30 ที่...ชั้นประหยัดมีจำนวน 275 ที่...มีผู้โดยสารนั่งมาแค่ 8 คนในชั้นธุรกิจ...57 คนในชั้นประหยัด...ถ้าเป็นแบบนี้ทุกไฟลท์ ลูกเรือคงสบาย แต่สายการบินคงจะเจ๊ง

ถึงโรงแรมเปลี่ยนเสื้อผ้า...รีบออกไปซื้อกระเป๋าหลุยส์ตามคำสั่งซื้อของเพื่อนที่ไทย...นามว่านังแหม่ม...ไปถึงคิวยาวเหยียด...รอตั้งนานกว่าพนักงานขายจะว่าง...จากนั้นก็ชี้ ชี้ ชี้ สั่ง สั่ง สั่ง ว่าจะเอาใบไหนมั่ง

พนักงานขายนำกระเป๋ามาให้...ตรวจเช็ค ตอบตกลง...พนักงานขายนำกระเป๋าไปห่อ ห่อ ห่ออย่างดี แล้วพาเดินไปเค้าท์เตอร์จ่ายเงิน...วางมาดคุณนาย หยิบกระเป๋าตังค์หลุยส์ขึ้นมาเปิด...ดึงบัตรเครดิตออกมาให้พนักงานรูด...ปรึ๊ด...รูดไม่ผ่าน...หน้าแตกเป็นครั้งที่สอง (ครั้งแรกที่ปารีส)

รู้สึกหน้าชาอย่างบอกไม่ถูก...ตั้งสติได้ หยิบบัตรเดบิตออกมายื่นให้พนักงานรูด...ปรึ๊ด...725 ยูโร...ผ่านค่ะ รอดตัวไป

เดินออกร้าน แอบรู้สึกว่า เดี๋ยวนี้เดินเข้าๆ ออกๆ ร้านหลุยส์บ่อยยิ่งกว่า ร้านเซเว่น อิเลฟเว่น ซะอีก...

เสร็จภาระกิจ...เดินเล่นในตัวเมืองนิดหน่อย...รู้สึกว่าหนาวจัด...ทนไม่ไหวหลบเข้าไปใน supermarket...ของกินน่าซื้อทั้งนั้น...อยากได้พวกแป้งทำขนมเค้กสำเร็จรูป และแป้งทำขนมต่างๆ นานา...ราคาถูกมาก หน้าตาน่ากิน...หยิบ วาง หยิบ วาง สุดท้าย ตัดสินใจไม่ซื้อ...ถ้าซื้อต้องทำ...ถ้าทำต้องกิน...ถ้ากิน...ต้องอ้วน...

สรุปเดินวกไปวนมาใน supermarket หลายรอบแต่ได้ของมาแค่อย่างเดียว คือ...เนื้อสัตว์ชนิดหนึ่ง...

ก่อนขึ้นรถกลับ เห็นเกาลัดร้อนๆ รู้สึกอยากกิน...แพง...แต่อยากกิน...สรุปว่ากิน...เพราะเกาลัดกินแล้วคงไม่อ้วน

ขึ้นรถกลับโรงแรม...กินอาหารที่เตรียมมา...อาบน้ำ เข้านอน...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

3 ก.พ.

ตื่นแปดโมงเช้า กินขนมปังกับโกโก้ร้อน...อาบน้ำ แต่งหน้า ทำผม แต่งตัว...ทำไฟลท์กลับ...ผู้โดยสารเต็มเอี๊ยดทั้งชั้นธุรกิจแล้วก็ชั้นประหยัด...เหนื่อย...แต่ได้เพื่อนร่วมงานดี...ไฟลท์นี้สนุก

บนไฟลท์พยายามไม่กินอะไรมาก...แต่ของที่โหลดมาจากมิวนิค น่ากินๆ ทั้งนั้น...อดใจไม่ไหว กินเค้ก กับแอร์เอแคร์ไปหลายชิ้น

ถึงห้อง จัดข้าว จัดของ จัดกระเป๋า...นำเสื้อผ้าที่ใช้แล้วออกจากกระเป๋า...จัดเสื้อผ้าใหม่เตรียมไว้สำหรับวันรุ่งขึ้น...วันพรุ่งนี้ดึกๆ จะต้องไปลอนดอนอีกแล้ว...หลับดีกว่า

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

4 ก.พ.

ตื่นมาเจ็ดโมงเช้า...โทรหาแม่ คุยกันราวๆ 10 นาที...แม่โม้ให้ฟังเยอะมาก...topic หลักๆ วันนี้อยู่ที่คุณเธอไปเดินสายงานแต่งงานบรรดาลูกเพื่อนมา...นัยว่าใส่ซองไปเยอะ แต่ไม่รู้จะได้คืนหรือเปล่า...คงอีกนานน่ะแม่

ทำอาหาร...ข้าวผัดกุนเชียง (จะเอาไปกินลอนดอน)...ต้มแซบหมู (ทำหม้อใหญ่เลย รอเพื่อนตื่นมากินด้วย)...กระเพราหมู...ยำวุ้นเส้น ครบเครื่อง...เป็นไงล่ะ รายการอาหารสำหรับวันนี้...

นั่งอัพเดท blog เล่นอินเตอร์เนต...ตอบอีเมล์...chat...ฟังเพลง

บ่ายๆ พยามข่มตาให้หลับ...คืนนี้ดึกๆ ห้าทุ่มกว่าๆ รถจะมารับไปบินลอนดอน...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

5 ก.พ.

ลอนดอน ผู้โดยสารเต็ม งานหนัก แต่ได้ลูกเรือดี...บินกับเพื่อนคนไทยด้วย ดี สนุก ไม่เหงา...น้ำลายไม่บูด...ถึงโรงแรม เจ็ดโมงกว่าๆ ตอนเช้า...อาบน้ำ...นอน...หลับเป็นตาย

บ่ายโมงเพื่อนโทรมาปลุกไป supermarket...ขอเลื่อนเป็นบ่ายสาม...บ่ายสามเดินทางไป supermarket...ซื้อไข่ไก่ กับขนมปังบราวนี่...ไข่ไก่ที่ลอนดอน ลูกใหญ่มาก ลูกละ 8.50 บาท...แพง แต่ดูสด น่ากิน...แบกขึ้นเครื่องบินกลับมากินที่นี่ด้วย...(ที่ทะเลทรายแห่งนี้ ไข่ไก่ลูกละ 5-7 บาท แต่ลูกเท่ากับไข่นกกระทา...คือลูกมันเล็กมากไม่เหมือนไข่ไก่)

กลับห้อง...ดู vcd หนังที่เตรียมมาหนึ่งเรื่อง...จบแล้วกินข้าว...แต่งตัวลงไปเล่นฟิตเนส...ไปถึงห้องฟิตเนส ต้องถอยกลับ...คนเยอะมาก ไม่มีที่ให้อยู่ ไม่มีเครื่องให้เล่น...กลับมาเต้นๆๆ กระโดนตบ วิ่งเหยาะๆ เวี่ยงซ้ายๆ ขวาๆ บนห้องนอน...อาบน้ำ แล้วก็หลับ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

6 ก.พ.

ตื่นมาเช้าๆ กินข้าวแล้วหลับต่อ...บ่ายๆ ตื่นอีกรอบ หลับต่อไม่ได้แล้ว ต้องทำไฟลท์กลับ...ไฟลท์นี้สบาย...สบายมากๆ ทำอยู่ชั้นธุรกิจ มีผู้โดยสารแค่สองคน...แทบจะบริการแบบป้อนข้าว ป้อนน้ำ...

ลืมบอก ตอน x-ray กระเป๋า เจ้าหน้าที่ที่ลอนดอนขอเปิดกระเป๋าดู...เขาว่าเห็นอะไรเป็นลิขวิดเยอะแยะอยู่ในกระเป๋า...แอบยิ้ม ปนอายนิดหน่อย...ว่าแล้วเชียวต้องถูกเปิด...อยากดูเลยเปิดให้ดู...ลิขวิด กลมๆ 12 ลูกที่เห็น ไม่ใช่บอมส์ ไม่ใช่สารพิษ แต่มันคือไข่ไก่...เห็นดังนั้นเจ้าหน้าที่พูดอะไรไม่ออก...ได้แต่ยืนขำ ขำ แล้วก็ขำกันสุดๆ...ทำเอาลูกเรือคนอื่นๆ อยากรู้ไปด้วยว่าเราซื้ออะไรมา...พอรู้แล้วก็ช่วยกัน ขำ ขำ ขำ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

7 ก.พ.

หยุดอยู่บ้าน...ทำกับข้าวกินตั้งแต่เช้าตรู่...ขนมจีนแกงเขียวหวาน...เต้าฮวยฟรุ๊ตสลัด...กินมื้อเช้ากับมื้อเที่ยง...ส่วนมื้อเย็นทำราดหน้า...ทำอาหารเสร็จ กิน กินเสร็จเล่นอินเตอร์เนต...เปิดดูสงครามนางฟ้าผ่าน youtube

ทำสปาผม สปาหน้า สปาผิวกายด้วยตัวเองที่ห้อง...รู้สึกผ่อนคลาย สบายกาย สบายใจ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

8 ก.พ.

เป็นอีกวันที่หยุดอยู่บ้าน...ตอนเช้ากินขนมจีนแกงเขียวหวานที่เหลือจากเมื่อวาน...ตอนเย็นกินราดหน้าของเมื่อวาน...เมนูใหม่วันนี้มีแค่ทำของหวานเพิ่ม...บัวลอย...อร่อยดีแท้...วิธีทำก็แสนง่าย

ต้มนำกะทิ(ใช้กะทิกระป๋องหาซื้อง่าย ใช้งานสะดวก) ใส่น้ำตาลปีบลงไป(ถ้าไม่มีใส่น้ำตาลธรรมดาทดแทนได้ หวานเหมือนกันแต่อาจไม่อร่อยเท่า)

นำแป้งข้าวเหนียว ผสมน้ำเย็น นวดให้เข้ากัน (อย่าใส่น้ำเยอะ) นวดให้พอเหนียวๆ หนึบๆ ปั้นเป็นก้อนเล็กๆ แล้วโยนลงไปต้มในน้ำกะทิผสมน้ำตาลที่เตรียมไว้เมื่อกี้

ปั้นแล้วโยนลงไปเรื่อยๆ...จะรู้ได้ไงว่าแป้งสุก...ง่ายนิดเดียว เมื่อแป้งนั้นลอยขึ้นมา นั่นแหละแสดงว่าสุกแล้ว...นี่คือที่มาของขนมชื่อว่า "บัวลอย"...ค่อยๆ ตักแป้งที่ลอยตัวขึ้นมาพักไว้ พอได้จำนวนตามที่ต้องการกิน ก็หยุดปั้น...และตักน้ำกะทิอันนั้นแหละมาราด...อร่อยต้องบอกต่อเลย

ใครชอบกินไข่ก็ตอกไข่ลงไป ก็จะกลายเป็นบัวลอยไข่หวาน...

นอกจากกินแหลก...วันนี้ยังดูหนังแหลก ดูไปสามเรื่อง...นั่งๆ นอนๆ ดูหนังจนเหนื่อย...ชีวิตเรื่อยเปื่อยดีแท้

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

9 ก.พ.

สแตนบาย แต่ไม่ถูกเรียกไปบิน...นั่นหมายถึงวันนี้ก็เหมือนเป็นวันหยุดอีกหนึ่งวัน...ตื่นเช้ามาก ไม่รู้สึกว่าขี้เกียจตื่นเลย...ตรงกันข้าม กลับรู้สึกขี้เกียจนอน...นอนจนเบื่อแล้ว...ตื่นมาทำอาหารดีกว่า...วันนี้ทำต้มแซบไก่ หรือต้มโคล้งไก่นี่แหละ...อร่อยๆ แซบๆ

เคล็ดลับสำหรับวิธีการต้มแซบ คือ ต้องไม่ใส่ซุปไก่ หรือผงชูรสลงไปเด็ดขาด...ปล่อยให้ความเข้มข้นออกมาจากตัวไก่เองจะอร่อยกว่ามาก...แล้วปรุงรสด้วย พริก เกลือ น้ำปลา มะนาว...ปรุงแบบไม่ตั้งใจปรุง โช้งๆ เช้งๆ จะอร่อยมาก...ทำไปหม้อใหญ่ๆ กินคนเดียวเกลี้ยงในหนึ่งวัน...นอกจากต้มแซบไก่ ก็ทำลาบวุ้นเส้นควบคู่ไปด้วย...อร่อยเหมือนกัน แต่ต้มแซบกินขาด

กินเสร็จนั่งเขียน "เรื่องสั้น" เล่นๆ เรื่อยเปื่อย...ยังไม่ละทิ้งความฝันที่เคยบอกไว้...อยากมี pocket book สักเล่มเป็นของตัวเอง...

เย็นๆ ออกไปเดินซื้อของที่ supermarket แถวๆ บ้านกับเพื่อน...อยู่มาตั้งนานเพิ่งจะรู้ก็วันนี้นี่เองว่าแถวๆ บ้านมีซุปเปอร์ที่ใหญ่มากๆ อยู่ด้วย...ถ่อสังขารไปซื้อตั้งไกลมาเป็นปีๆ...ไม่น่าเลย

ซื้อของมาเยอะพอสมควร...พรุ่งนี้จะมีหนุ่มรูปงามมาทานข้าวที่บ้าน...งามจริงๆ สจ๊วตหัวใจแอร์...

เมื่อคืนนอนดึก...นั่งอ่านเวบนู้นเวบนี้ไปเรื่อยๆ...คลิกไปคลิกมา...เจอลิงค์ตอนจบของการ์ตูนสุดโปรด...โดราเอม่อน...ใครอยากรู้ว่าตอนจบจะเป็นเช่นไร คลิกตามลิงค์นี้ได้...

http://forums.popcornfor2.com/index.php?showtopic=13488&st=0

จบได้เจ๋งดี สมกับเป็นนักเขียนมืออาชีพ...นั่งอ่านแล้วคิดถึงสมัยเด็กๆ มาก แล้วคุณละคิดว่าไง? คิดถึงโดราเอม่อนกันมั๊ย?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

10 ก.พ.

หยุด...ตื่นเช้าอีกตามเคย...ทำอาหารเยอะมาก เพราะจะมีหนุ่มสจ๊วตหัวใจแอร์มากินข้าวด้วยที่บ้าน...ต้มยำกุ้ง...ปูอบวุ้นเส้น...ต้มแซบไก่(อีกรอบ)...วุ้นกะทิ...ทำเองแค่สี่อย่าง (แค่?)

โทรสั่งร้านอาหารไทยที่นี่ให้ส่งอาหารมาสมทบ...ปลานึ่งมะนาว...ยำปลาดุกฟู...ไก่สะเต๊ะ...ยำกุ้ง

กินกันแค่ 2 คนแต่เห็นอาหารแล้ว นึกในใจ นี่คนจะกินหรือ?...มื้อเที่ยงกินไม่หมด...เก็บไว้กินต่อมื้อเย็น...มื้อเย็นกินไม่หมด เก็บเข้าตู้เย็นพรุ่งนี้จะกินต่อ...คาดว่าน่าจะต้องกินทั้งเช้าและเย็น กว่าอาหารจะหมด...เยอะมาก

ถือโอกาสฝากกระเป๋าที่นู๋แหม่มฝากซื้อกลับไทยแล้วนะ...ตื่นเต้นมะ จะได้ใช้แล้ว...

โอนเงินให้พ่ออีกนิดหน่อย...เห็นบ่นว่าไม่มีเงิน...ก่อนโอนให้บ่นไปเล็กน้อย บ่นมากไม่ได้เพราะเป็นลูกของพ่อ ไม่ใช่เป็นแม่ของพ่อ...บ่นไป ก็สงสารไป พ่อได้แต่ครับ ครับ ครับ...

ทำไงดีนะ อยากมีเงินเยอะๆ จัง...เงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต...เงินซื้อความสุขไม่ได้ แต่ซื้อความสบายกาย สบายใจได้...คนเรา เมื่อสบายกาย สบายใจ มีหรือไม่ ที่จะไม่มีความสุข?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

11 ก.พ.

รู้สึกว่า วันนี้ไม่ได้ทำอาหาร ไม่ได้ทำอะไรเลย...กินของเหลือจากเมื่อวาน...บางครั้งคิดแล้วสงสารตัวเอง ทำไมต้องมามีชีวิตแบบนี้...แทนที่วันหยุดจะได้ออกไปเดินเล่น มีชีวิตแบบคนปกติ...นั่งกิน MK อร่อยๆ เป็ดย่างร้อนๆ...เอ่อแล้วนี่ชั้นมาทำอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย??

คิดไปคิดมา...คำตอบที่ได้รับ...แล้วใครบังคับให้อยู่...ใครอ้อนวอน ขอร้องให้มาทำงานอยู่ที่นี่ละ...ทุกอย่างล้วนเป็นความต้องการของตัวเราเองนี่นา...แล้วจะมานั่งบ่นทำไม...

เชียงใหม่...แล้วสักวันฉันจะกลับไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

12 ก.พ.

ตื่นตีสี่ แต่งหน้าทำผม...รถมารับไปบิน...บินไปปารีส

ปารีส : อากาศที่ปารีสไม่หนาวแล้ว สบายๆ บ่ายๆ มีแดดอุ่นๆ เหมาะแก่การออกไปเดินเล่น...แต่ไม่ออก...ขี้เกียจนั่งรถเข้าไปในเมือง...โรงแรมที่พักอยู่แถวๆ สนามบิน...ค่ารถเข้าเมืองแพงมาก

เล่นฟิตเนสดีกว่า...วิ่งๆๆ ยกน้ำหนัก up and down, left and right ทำทุกอย่าง เล่นทุกอย่าง...เล่นอย่างหนักหน่วง...ครบหนึ่งชั่วโมง...ใจเต้นตึกๆ...ลืมตัวคิดว่าเพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ

โรงแรมที่นี่ดี อบซาวน่ากับสตรีมฟรี...เข้าๆ ออกๆ อบๆๆๆ...ครบหนึ่งชั่วโมงกลับขึ้นห้อง

รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก...ตั้งแต่เริ่มออกกำลังกาย...อาการปวดหลังทุเลาลงไปมาก...จะพยายามออกกำลังกายให้ชิน ให้ติดเป็นนิสัย...อยากมีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง และดูดี...

เดือนนี้ตั้งใจเอาไว้มากๆ ในเรื่องของการลดน้ำหนัก...ทำทุกวิถีทาง...ลดอาหาร...ออกกำลังกาย...

บางคนเห็นรูป บอกว่าลูกบัวน่ะไม่อ้วนหรอก แค่อวบ...จะวิตกจริตอะไรนักหนา...แล้วถ้าดิฉันจะบอกว่า หนึ่งปีที่แล้วนำหนักอยู่ที่ 48 กิโลกรัม...แต่ ณ ตอนนี้หนัก 57 กิโลกรัม...หนึ่งปี น้ำหนักขึ้น 9 กิโล...เป็นไงล่ะ น่าตกใจมั๊ย??

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

13 ก.พ.

บินกลับ...ถึงบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ...ข่มตาให้หลับ พรุ่งนี้เช้าต้องไป frankfurt ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

14 ก.พ.

สุขสันต์วันวาเลนไทน์...ไม่มีเวลานั่งเหงา หรือโรแมนติค...ต้องรีบแต่งตัว ทำงานๆๆ บินๆๆ

Frankfurt : ถึงแฟรงเฟริท์ ราวๆ หนึ่งทุ่ม...อากาศเย็นๆ...รีบอาบน้ำแต่งตัว ออกไปกินอาหารไทยข้างสนามบิน...แพงแต่อร่อย...กระเพราเป็ดจานละ 400 กว่าบาท...

กินเสร็จ ตามสูตร มาที่นี่ต้องแวะไปเดิน supermarket...ซื้อของแห้ง ของสด กลับมาเยอะแยะ...ซื้อเส้นสปาเกตตี้ซองเบ้อเร้อมาฝากเพื่อนด้วย...เพราะว่าเพื่อนไม่ค่อยได้บินยุโรป...เลยซื้อมา โอ๋ๆๆ ซะหน่อย

จริงๆ ชอบที่จะซื้อของที่หน้าตาแปลกๆ น่ารักๆ อย่างเช่นเส้นสปาเกตตี้ ถ้าในไทย หรือในบางประเทศ ก็จะเป็นอะไรที่เรียกว่า normal แต่แถวๆ ยุโรปหน้าตาเส้นพวกนี้จะมีให้เลือกหลากหลาย...สีสรรก็หลายหลาก ชอบมากๆ ชอบซื้อ แต่ไม่ชอบกิน...เลยถือโอกาส ซื้อเป็นของฝากละกัน

ซื้อ chocolate กล่องเบ้อเร่อ มาฝากแม่เพื่อนด้วย...อุตส่าห์ว่าจะแวะไปไหว้ซะหน่อย...อ้าวกลับไทยไปแล้วซะงั้น...ข่าวว่าแม่เพื่อนคนนี้ เป็นแฟนคลับที่ blog นี้ด้วย เลยถือโอกาสซื้อเป็นของกำนัล...เดี๋ยวจะฝากไว้ที่ลูกแม่ละกันค่ะ

อ้อจะบอกว่า ที่ supermarket วันนี้มีแต่ของน่ารักๆ chocolate เอย คุ้กกี้เอย  ขนมปังเอย  แม้แต่ชีสเอย ก็มีแต่รูปหัวใจ...น่ารัก น่าชังไปหมด...ไม่มีแฟน เลยซื้อมาฝากเพื่อนๆ ตลอดจนแม่เพื่อนละกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

15 ก.พ.

ตื่นเช้ามาเข้าฟิตเนส...หักโหมๆๆ...งานนี้ต้องผอมๆๆ...หลังจากออกกำลังกายเสร็จก็แวะไปกินอาหารไทย (อีกแล้ว)...

กินเสร็จกลับมาอ่านหนังสืออ่านเล่น...นอนกลิ้งไปกลิ้งมา...รู้สึกตัวเหมือนๆ ว่าจะกลิ้งไปทับอะไรสักอย่าง...ว่าแล้วเชียว แว่นตาหักจนได้...หาเรื่องเสียเงินจริงๆ

ดึกๆ บินกลับ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

16 ก.พ.

กลับมาถึงเช้าๆ...นำของจากแฟรงเฟริท์ออกจากกระเป๋า...จัดกระเป๋าเตรียมไปฮ่องกงต่อ คืนนี้...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

17 ก.พ.

ฮ่องกง : กว่าจะบินไปถึงฮ่องกงใช้เวลาราวๆ 7 ชั่วโมง เหมือนจะนาน...แต่รู้สึกว่าแป๊บเดียวเอง...ผู้โดยสารเต็มเอี๊ยด...แต่ละคนรับประทานกันเสมือนดังกับว่าไม่ได้ "รับประทาน" มาเป็นปีปี...เสริฟเก็บ เสริฟเก็บเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จซักที กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็เกือบจะถึงเวลาลง...เหนื่อย...

ถึงฮ่องกงบ่ายแก่ๆ อาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาอาหารกิน...มาฮ่องกง รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านยังไงบอกไม่ถูก...เห็นหน้าตาผู้คนแล้วรู้สึกว่าเป็นพวกเดียวกัน สปีซี่เดียวกัน...บ้านเมืองมีชีวิตชีวา โช้งๆ เช้งๆ ได้บรรยากาศดี...ถ้าไปยุโรปบรรยากาศโช้งๆ เช้งๆ ก็จะไม่มี แต่จะมีความโรแมนติคเข้ามาทดแทน...

เอาแว่นตาไปซ่อม...จริงๆ อยากซื้อใหม่ แต่ดูราคาแล้ว ไม่ซื้อดีกว่า โนเนมก็ปาเข้าไปห้าพันกว่าบาท...แบรนด์เนมไม่รู้ ไม่กล้าดู...เพราะไม่ใช้อยู่แล้ว...นานๆ ถึงจะใส่แว่นตาซักที ปกติจะใส่คอนแทกส์เลนส์...ดังนั้นเอาถูกๆ เป็นใช้ได้...เวลากลิ้งทับไปจะได้ไม่ต้องเสียดายมาก

ราคาค่าซ่อมไม่ถูกเลย...จริงๆ เรียกว่าซ่อมไม่ได้ ต้องเรียกว่าเปลี่ยนเพราะมันแตกไปข้างนึงเลย...ค่าเปลี่ยนอยู่ที่ข้างละ 300 เหรียญฮ่องกงต่อหนึ่งข้าง แต่ถ้าเปลี่ยนสองข้างราคาจะอยู่ที่ 500 เหรียญ...ดังนั้นเลยตัดสินใจเปลี่ยนสองข้างเลย...คิดว่าคุ้มกว่า...มาคิดดูอีกที ทำไมต้องเปลี่ยนสองข้างด้วย ในเมื่ออีกข้างมันยังใช้ได้นี่หว่า...

ว่าจะไม่ซื้อเสื้อผ้า...พอมาฮ่องกงก็สติแตกจนได้...เห็นเสื้อผ้าน่ารักๆ...เลยซื้อมาซะหน่อยก็ได้...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

18 ก.พ.

มาฮ่องกงคราวนี้ เสียเงินเยอะอีกตามเคย...หมดไปราวๆ แปดพันกว่าบาท...หนักๆ เลยอยู่ที่ค่าแว่นตา กับค่าวิตามิน...รองๆ ลงมาก็ค่าเสื้อผ้า แล้วก็อาหาร...

เย็นๆ บินกลับ...พร้อมกับน้ำหนักกระเป๋า 47 กิโลกรัม...นี่ถ้าบินเป็นผู้โดยสารคงเสียค่าน้ำหนักเกินเยอะแยะ...แต่นี่เป็นอีแอบ อาศัยว่าเป็นแอร์ฯ ขนแหลก...ตราบใดที่มันไม่ล้นออกมาจากกระเป๋า...และมีปัญญาแบก...ถือเป็นใช้ได้...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

19 ก.พ.

และแล้ว วันนี้ก็เป็นวันหยุด...หลังจากบินติดๆ กันมา เจ็ดวัน...เหนื่อยก็เหนื่อยนะ แต่ก็ชอบบินติดๆๆ กับแบบนี้...บินจนไม่มีเวลาให้ขี้เกียจ...ได้เงินเยอะดีด้วย...

วันนี้เลยได้โอกาสทำความสะอาดห้อง...ซักผ้า...จัดข้าวจัดของแล้วก็มานั่งอัพ blog...

เช้าๆ ทำต้มจืดเต้าหู้ผักกาดขาวกิน...ตอนเย็นก็กินเหมือนเดิมนี่แหละ เน้นเต้าหู้ กับผัก กินข้าวน้อยๆ แล้วก็ออกกำลังกาย...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

20 ก.พ.

วันนี้ลาภปาก พอดีเพื่อนไปบินกรุงเทพ เขาเลยใจดีซื้อ ทอดมันปลายกราย โรตีบอย แล้วก็ฝอยทองมาฝาก...แต่ละอย่างกินแล้วอ้วนๆ ทั้งนั้น....ว่าจะไม่กินแล้วเชียว...แต่ถ้าไม่กิน ก็คงต้องอดกินขนมไทย ไปอีกหลายเดือน เลยเอาวะ กินดีกว่า...

นั่งคลิกอ่าน blog เรื่อยเปื่อยเพิ่งรู้ว่าแถวนี้มี blogger มาจากกรมศุลกากรด้วย...อ่านแล้วได้ความรู้ดีแท้...

นู๋ป่าวนะ นู๋ ไม่รู้เรื่อง นู๋ไม่ได้หิ้วของขายนะ อย่ามาจับหนูนะ หมูจะบิน หมูจะบิน เอ้ย นู๋จะบิน นู๋จะบิน...

ว่าแล้วก็เตรียมตัวนอนดีกว่า พรุ่งนี้ไปแมนเชสเตอร์ ต่อด้วยลอนดอน...อีกห้าวันกว่าจะได้หยุด...ขอเหนื่อยล่วงหน้า

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

21 ก.พ. และ 22 ก.พ.

แมนเชสเตอร์ : ทำงานสนุกมาก เพื่อนร่วมงานฮาๆ กันทั้งนั้น เผลอแป๊บเดียวถึงแมนเชสเตอร์แล้ว...ตอนนี้ทางสายการบินย้ายโรงแรม...จากเดิมพักอยู่แถวๆ สนามบิน...ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่โรงแรมใจกลางเมือง...ถูกใจอย่างแรง

ของกินหาง่าย...จะหาที่ไหนได้อีก อาหารจีนแบบบุฟเฟ่ต์ ราคาเพียงแค่ 5.50 ปอนด์...มีให้เลือก 60 กว่าอย่าง...เลยซัดกันไปซะอิ่มท้อง...ได้เพื่อนร่วมงานถูกใจ...จบไฟลท์เลยนัดกันมาฉลองเฮฮา ปาร์ตี้...กินเสร็จก็แยกทาง...ทางใครทางมัน...ใครใคร่ shop...shop...ใครใคร่เดินเล่น...เดิน...

ฝนตกปรอยๆ...อากาศหนาว แต่ไม่เหน็บ ไม่เจ็บ ไม่ปวด...หนาวแบบพอทน...เดินเล่นได้เรื่อยๆ...อากาศบ้านเมืองแถบนี้มันช่างสดชื่นแตกต่างจากเมืองที่เราอยู่เป็นยิ่งนัก...อากาศดีๆ แบบนี้ต้องรีบสูดเก็บเข้าปอด...ตุนไว้ก่อนกลับมาอยู่ทะเลทราย...

สองวันนี้ จำไม่ได้แล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง...ความจำสั้นจัง

อ้อ...

สองวันที่อยู่ที่แมนเชสเตอร์...กิจวัตรที่ทำคือ...กิน เดินเล่น นอน แล้วก็ออกกำลังกายเช่นเคย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

23 ก.พ.

ณ ทะเลทรายแห่งหนึ่ง : ช่วงนี้อากาศไม่ดีเลย ลมแรงมากๆ...พัดแรงน่ากลัวยังไม่พอ...ยังใจร้ายหอบฝุ่นเข้ามาเต็มห้องไปหมด แย่จริงๆ...วันหยุดแทนที่จะได้พักผ่อน กลับต้องมายืนดูดฝุ่น...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

24 ก.พ.-26 ก.พ.

ตารางบินเปลี่ยน...จากลอนดอนเป็น...Madrid ประเทศสเปน...งง จู่ๆ มาให้ไฟลท์นี้กับเราทำไม...ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่...หนึ่ง คือ เคยไปมาแล้ว...และสอง คือ มันเป็น service ตัวที่เราไม่ได้เรียน ไม่ได้ฝึก...การทำงานมันต่างจากที่เราเคยทำในรูทประจำๆ ที่เคยบิน (เมื่อปีที่แล้วเคยไป แต่ทำงานในส่วนของ economy สบายๆ ง่ายๆ)

ไม่อยากขึ้นไปแล้วงกๆ เงิ่นๆ หยิบจับอะไรก็ไม่ถูก เหมือนเป็นเด็กใหม่ โดนจิก...โอ้ยคิดไปสารพัด...ทำไมต้องเปลี่ยนให้ไปสเปนด้วย ไม่อยากไปๆ...

แต่ทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ทำได้คือ หยิบหนังสือคู่มือของ service (วิธีการบริการ การเสริฟ ฯลฯ) ตัวที่จะต้องทำไปสเปนขึ้นมาดู...อ่านๆๆๆ

เสร็จแล้วก็เพิ่มความมั่นใจ ด้วยการโทรไปหาคุณเบิร์ดเพื่อนรัก...ชีทำ service ตัวนี้อยู่ เลยอธิบายๆ สอนๆๆ ทุกขั้นตอน...จากนั้นก็สวดมนต์ก่อนไปทำไฟลท์...เพราะเห็นชื่อหัวหน้าแล้ว ห สระเอียมากๆ...เขาว่าเป็นพวก top ten ของหัวหน้าที่ลูกเรือเกลียดนักหนา...ซวยแล้วตู

ถึงเวลาต้องไปบิน... เห็นหน้าหัวหน้าแล้ว...เอิ๊กๆ...เคยเป็นมั๊ย เพียงแค่เธอหันมา...เพียงแค่เธอสบตา...เพียงแค่เธอหายใจ...ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น...ก็รู้สึกได้ถึงพลังอันชั่วร้าย...เซ็งจริงๆ

แต่พอถึงเวลาทำงาน...ชี ไม่ได้ชั่วร้ายอย่างที่คิด...เรียกได้ว่า ร้าย แต่ไม่ร้ายมาก...เน้นหนักไปทางขี้เกียจซะมากกว่า...แต่ช่างมัน ไม่จิกเราเป็นใช้ได้...จบไฟลท์ชีก็มีชมตบท้ายว่าเราทำงานดี ไม่เหมือนว่าไม่เคยเรียนมาเลยนะ...

อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้เพื่อนเบิร์ดที่ติวให้มาอย่างดี...ขอบใจจริงๆ

Madrid (Spain) : น่าแปลกใจที่ไม่ตื่นเต้น หรือกระตือรือล้นที่จะออกไปเที่ยวที่ไหนเลย...รู้สึกเฉยๆ มาก...อาจเป็นเพราะว่า ครั้งก่อนนู้นที่เคยมา เล่นตะลอนๆ เที่ยวไปซะทุกที่แล้ว...ครั้งนี้เลยไม่รู้จะไปไหน

อยู่ที่นั่นตั้งสองวันเต็มๆ...แต่ละวันก็มีกิจวัตรประจำวันไม่ต่างจากตอนอยู่แมนเชสเตอร์...จะมีอยู่อย่างเดียวที่แตกต่างคือ เรื่องอาหารการกิน...แมนเชสเตอร์ออกไปกินอาหารจีนอร่อยๆ ได้ แต่ที่นี่ไม่ได้ออกไปกินอะไรเลย...กินแต่ของที่เตรียมมาด้วย...ประหยัดเงินสุดๆ

ตอนกลางวันก็เดินเรื่อยเปื่อย...ผ่านย่าน shopping ของแบรนด์เนมหรูๆ ก็ถ่ายรูปเล่นไปเรื่อยๆ...ผ่านย่านอาคาร ตึกรามบ้านช่องแบบเก๋ๆ เก่าๆ ใหม่ๆ อะไรก็ถ่ายมาหมด...แต่ถ่ายแบบเซ็งๆ รู้สึกเซ็งๆ ยังไงบอกไม่ถูก...

ตอนนั่งเขียนนี้ก็รู้สึกเซ็งๆ ทำไมมันเซ็งแบบนี้...เป็นเพราะอะไรกัน...หรือเป็นเพราะ "เขาคนนั้น"...เห้อ น่าเบื่อจริงๆ

ตารางบินเดือนหน้าออกมาแล้วนะ...

คราวนี้ค่อยยังชั่ว ได้ค้างแต่ละประเทศยาวๆ ทั้งนั้น...มีปารีส ลอนดอน แมนเชสเตอร์ มิวนิค โรม แล้วก็ฮ่องกง บินแค่หกไฟลท์นี้ละ (ราวๆ แปดสิบกว่าชั่วโมงนิดๆ) ก็ได้ละ หนึ่งแสนกว่านิดๆ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกๆ เดือนคงจะดีเนอะ แถมต้นเดือน กลางเดือน มีวันหยุดติดๆ กันเยอะมากๆ...สงสัยจะได้กลับไปเที่ยวเมืองไทยซะหน่อยแล้ว...

หวังว่าคงทำให้อาการเซ็งหดหายลงได้บ้างนะ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

27 ก.พ.

วันนี้วันหยุด แต่เป็นวันหยุดที่รู้สึกว่ามีอาการ "จิตไม่ปกติ"...จู่ๆ รู้สึกอยากกลับไปอยู่ไทย...ซะงั้น

รู้สึกว่าวันหยุด...ทำไมต้องมาติดอยู่ที่นี่...แทนที่จะได้ไปดูหนัง...ไปเดินห้าง...ไปหาอะไรอร่อยๆ กิน...หรือวันหยุดยาวๆ ก็ขับรถไปตากอากาศที่ทะเลเย็นๆ สบายๆ...ทำไมต้องมาอยู่ที่ทะเลทรายแห่งนี้ด้วย...เบื่ออะ...รู้สึก แย่ๆ ยังไงบอกไม่ถูก...เป็นอะไรไปหนอ...

ก็แค่อยากมีชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไปเขาทำกัน...

อยู่ที่นี่เหมือนถูกตัดขาดโลกภายนอกเลย...งานดี เงินดี แต่สุขภาพจิตย่ำแย่แฮะ...ผู้ชายก็หายไปไหนหมดไม่รู้ ฮี่ๆ (หรือนี่คือประเด็นที่ทำให้เบื่อหว่า)

นั่งอยู่หน้าคอมทั้งวัน...อยากได้บ้านสวยๆ สักหลัง...แต่ก็ไม่มีปัญญาผ่อน...อิอิ ไม่มีคนช่วยผ่อน...ผ่อนไปก็ไม่มีคนมาอยู่ด้วย...เลยเปลี่ยนแผน...คอนโดห้องชุดเก๋ๆ สักห้องก็ได้...กำลังตัดสินใจอยู่ ว่าจะซื้อที่ไหน...อย่างน้อยก็จะได้มีทรัพย์สินอีกสักชิ้น...ก่อนกลับไป settle down ที่ไทย

วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับ อีเมล์ lovelycabincrew ของเรา ทำไม log in, sign in, check e-mail อะไรไม่ได้เลย...ใครอีเมล์มาแล้วเรายังไม่ตอบก็รอหน่อยนะคะ...เปิดไม่ได้จริงๆ

พรุ่งนี้ไปซูริค...สวิสเซอร์แลนด์

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

28 ก.พ.

เช็ครายชื่อลูกเรือบนไฟลท์...ก่อนไปบิน...อุ่นใจจัง มีแอร์คนไทยอยู่บนไฟลท์ด้วยกัน...ตั้งสามคน...รู้จักกัน บินด้วยกันมาหมดแล้วทั้งนั้น...ที่เหลือก็มาลุ้นว่าหัวหน้า จะดีไหม

ปรากฎว่าแจ๊คพอทแตก...ไฟลท์นี้ นอกจากเพื่อนๆ ลูกเรือจะน่ารักแล้ว...หัวหน้าเอย...กัปตันเอย...น่ารักกันถ้วนหน้า...ทำงานแล้วสบายใจ...

นึกย้อนถึงความหลัง...ตอนเป็นแอร์ฯ สายการบินแรก...บินกะคนไทยล้วนๆ...รู้จักกันเกือบทั้งหมดสายการบินนั่นแหละ...ก็สนุกดีนะ...แต่เบื่อพวกซีเนียร์ "บางคน" ที่คอยกินแรง...แต่ถ้าเจอแต่คนดีดี...บอกได้เลยว่า บิน ขำขำ สนุก(มาก)...แต่บางทีเจอเข้าไป หก แลนด์...พ่วงด้วยเครื่องดีเลย์ก็ ขำ ไม่ออก

หก แลนด์ ที่ว่าขยายความให้เข้าใจง่ายๆ คือ บินแบบว่า ... กรุงเทพ-เชียงใหม่, เชียงใหม่-กรุงเทพ, กรุงเทพ-อุดรธานี, อุดรธานี-กรุงเทพ, กรุงเทพ-ภูเก็ต, ภูเก็ต-กรุงเทพ...

ประมาณว่า หนึ่งวัน บินมันเข้าไปทั่วทุกภาค...ค่ะ ฝันที่เป็นจริงวันเดียวเที่ยวทุกภาค...ฮา

สายการบินที่สอง...สายการบินดี แต่เป็นของต่างชาติ...ต้องไปเป็นคนแปลกหน้าแซมๆ อยู่บนไฟลท์...เรียกว่าบินแจมกับลูกเรือสัญชาติของเจ้าของประเทศเขา...เหมือนเป็นคนส่วนน้อย...ทำอะไรก็ผิดไปหมด...อะไรไม่ดีก็โยนมาให้ตลอด...แย่มากๆ...แต่สิ้นเดือนมารับทรัพย์ สูงเอาการอยู่...

เป็นคนงก...เรื่องเงินน่ะสำคัญ...แต่ความสบายใจในการทำงาน...สำคัญกว่ามาก...ย้ำว่ามากๆ เลยตัดสินใจลาออกมาอยู่สายการบินที่สาม...สายการบินปัจจุบันแห่งนี้ล่ะ

เสน่ห์ของสายการบินปัจจุบัน...คือ...ดูเหมือนจะ international มากๆ (เหมือนจะ? ห้าห้า)...รูทบินเยอะแยะมากมาย เกือบร้อยแห่ง ทั่วโลก...(แต่เอาเข้าจริงๆ ไฉนได้บินแต่รูทเดิมๆ หว่า)...

มีลูกเรือเยอะมากๆ...เปลี่ยนเพื่อนร่วมงานทุกไฟลท์...จบไฟลท์คือจบ สบายใจ...โกรธ เกลียด ไม่ชอบ ไม่พอใจ การทำงานของใคร...คือมันจบจริงๆ...อีกนานกว่าจะได้บินมาเจอกันอีก (ถ้าไม่โชคร้ายจนเกินไป)...เจอกันอีกทีก็ลืมไปแล้ว ว่าใครเป็นใคร (นอกจากใครที่มีนิสัยแค้นฝังหุ่น อันนั้นคงต้องลำบากหน่อย)

เรื่องการเปลี่ยนเพื่อนร่วมงานทุกไฟลท์อันนี้แหละ...เสน่ห์ของอาชีพนี้...ทำให้ไม่รู้สึกซ้ำซากจำเจ...ถึงแม้ว่างานจะเหมือนๆ กันทุกๆไฟลท์ก็ตาม

คิดดูเล่นๆ จะมีอาชีพไหนที่ได้เปลี่ยนเพื่อนร่วมงานทุกๆ วันแบบนี้บ้าง...เรื่องการเดินทาง เรื่องท่องเที่ยวตั๋วฟรี อะไรแบบนี้...เป็นเรื่องรอง (สำหรับความคิดเรานะ)

เรื่องรายได้...เมื่อก่อนคิดว่าเรื่องนี้ สำคัญมากๆ...เด่นมากๆ สำหรับคนทำอาชีพนี้...แน่นอน ถ้าเทียบกับเพื่อนๆ ที่จบใหม่ด้วยกัน...อาชีพแอร์โฮสเตส รายได้นำโลด โดดเด่น...

แต่พอเวลาผ่านไป...อย่างที่บอก จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากปีเป็นหลายๆ ปี...เรายังทำงานตรงนี้เหมือนเดิม...แต่รายได้ของเราไม่ได้เพิ่มมากขึ้น...

แต่เพื่อนๆ ของเรา...ก้าวไป...ก้าวไป แล้วก็ก้าวไป...เรายังเสริฟเก็บ เสริฟเก็บ จัดอาหาร ชงชา กาแฟ หน้ามันแผลบ...แต่เพื่อนๆ ของเรา (บางคน) เริ่มนั่งรีวิวงาน เซ็นชื่อกริกๆ สบายๆ กันไปแล้ว...เฮ้อ อนิจจัง

ที่บ่นมา ไม่ใช่ว่าน้อยเนื้อต่ำใจในอาชีพนะ...ยังรัก แล้วเคารพอาชีพที่ทำอยู่ทุกวันนี้เสมอๆ...แต่รู้มาว่า blog นี้มีน้องๆ หนูๆ หลายๆ คนที่ใฝ่ฝันอยากทำอาชีพนี้...เข้ามาอ่านมากมาย...เลยอยากเขียน บางแง่ บางมุม จากชีวิตจริงๆ ให้อ่านกันเล่นๆ...ว่าสักวันหนึ่ง น้องๆ จะต้องมาอยู่ตรงจุดนี้...แล้วจะรับได้มั๊ย??

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

29 ก.พ.

ซูริค (สวิสเซอร์แลนด์) : เป็นการค้างคืนซูริคที่ค่อนข้างสั้น...อยู่ที่นี่ราวๆ 30 ชั่วโมงเอง...(สองวันหนึ่งคืน)...ปกติจะเป็นไฟลท์ยาว อยู่ที่นี่ สอง สาม หรือยาวสุด สี่ วันแหนะ...ทำไมไม่ได้ไฟลท์ยาวๆ หนอ

ก็ไม่มีอะไรมาก...สั้นๆ แบบนี้ออกไปไกลๆ ไม่สนุกแน่ๆ...ต้องมากังวลว่าจะกลับมาทันไหม...เลยสมัครใจ นั่งเล่น นอนเล่นอยู่ที่โรงแรมดีกว่า...บ่ายๆ ตัดใจ ยอมเสียเงินไปหาอะไร อร่อยๆ กินที่สนามบิน...เพราะไม่ได้พกของกินมาด้วย

โรงแรมนี้มีห้องสำหรับลูกเรือด้วย...มีอินเตอร์เนตให้เล่นฟรี...เลยยกโน๊ตบุ๊คลงมาเล่นด้วย...นั่งๆอยู่ ได้ยินเสียงคุ้นๆ มากันเป็นกลุ่มใหญ่...เลยหันไปทักทาย สวัสดีค่ะ...ที่แท้ลูกเรือการบินไทยย้ายมาพัก โรงแรมนี้เหมือนกัน...ก็ว่ามาครั้งนี้ทำไมเจอคนไทยพักที่โรงแรมนี้เยอะจัง

กวาดตามอง...เปรียบเทียบด้วยสายตา...ลูกเรือการบินไทยไฟลท์ที่บินมาซูริคนี้...ไม่มีใครเด็กกว่าเราเลยวุ้ย...แฮะๆ แต่สักวันเราก็ต้องแก่...แป่ว

แล้วพบกันใหม่ to be continued...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++