กลับมาอีกครั้งตามคำเรียกร้องค่ะ เห็นบอกกันมาเยอะว่าชอบอ่าน...ลูกบัวก็ชอบเขียนค่ะ เลยจัดให้เลย...ตามติดชีวิตแอร์ฯ ภาคที่สอง ภาคแรกอยู่ที่ http://www.oknation.net/blog/HappyToFly/2008/02/04/entry-1  แวะไปอ่านย้อนหลังได้นะคะ ^_^

1 ก.ค.

บินไปลอนดอน ลูกเรือ (เพื่อนร่วมงาน) ดีมากๆ แต่หัวหน้าขี้เกียจสุดๆ ไม่ทำงานเลย ไม่ทำเลยจริงๆ ตั้งแต่บินมากับสายการบินแห่งนี้ก็เพิ่งเห็นหัวหน้าแบบนี้ก็คนนี้นี่แหละ เห็นลูกเรือเค้าบอกว่าจะแอบเขียนชื่อนังคนนี้ส่งให้ office ...ถ้าเค้าทำจริง คาดว่านังหัวหน้าคงนี้ คงถูกปลดในเร็วๆ นี้ (จริงๆ เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนาม ความขี้เกียจของนังคนนี้มาก่อนจะบินด้วยแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะขี้เกียจขนาดนี้)...หวังว่าสรรค์คงมีตา

ถึงลอนดอนเช้าๆ ตั้งใจจะออกไปซื้อกระเป๋า (ยี่ห้อเดิม) เป็นของขวัญให้ตัวเอง...เนื่องจากสิ้นเดือนที่แล้วได้เงิน OT มาเยอะพอสมควร... แต่แอบเหนื่อยเลยกะว่าของีบสักพัก...ตื่นมาสายๆ ค่อยออกไป...ตื่นมาอีกทีเกือบสี่โมงเย็น...ให้ตายสิ แสดงว่าร่างกายเหนื่อยล้ามากมาย...ไม่แปลกใจเลยก็เจอผู้โดยสารเต็มลำ ประกอบกับหัวหน้าไม่ทำงาน...สลบเหมือด

สรุปว่าก็ไม่ได้เข้าไปซื้อ...ไม่ได้ shopping อะไรทั้งสิ้น กินมาม่าไปแค่หนึ่งซอง กับขนมมัฟฟิ่นหนึ่งห่อ...

2 ก.ค.

เช้าตรู่ ตื่นอาบน้ำแต่งตัว เตรียมบินกลับ...เป็นการมาบิน ที่ประหยัดเงินมากๆ เสียเงินไปแค่ 1 ปอนด์ เช่นเคย ค่าทิปคนขับรถ ยกกระเป๋า ที่ลูกเรือทุกคน "ควร" จะต้องจ่าย...แต่ก็มีพวกแอบเนียนไม่ยอมจ่าย...น่าละอายใจแทน

กลับมาสวนไฟลท์กับลูกเรือชุดใหญ่ มีคนเข้ามาทักทาย say hi แถมยังเรียกชื่อเราถูกอีก...แอบทำหน้างง หน่อยๆ คือจำหน้าได้นะ แต่จำชื่อเค้าไม่ได้...โดนเค้าตัดพ้อนิดหน่อยว่า อะไรกันนี่เธอจำชื่อชั้นไม่ได้แล้วเหรอ...ยิ้มหวานๆ ปนอายๆ ให้หนึ่งที เป็นการขอโทษ...บินเป็นควาย เอ้ย บินเยอะมากมายขนาดนี้ จำชื่อตัวเองได้ก็บุญแล้ว

3 ก.ค.

แอบโมโหตัวเอง ที่ไม่ได้เข้าไปซื้อกระเป๋ามาเมื่อวาน เพราะวันนี้ราคากระเป๋ายี่ห้อนั้นปรับขึ้นเกือบทั่วโลก อีกแล้ว...ถ้าซื้อเมื่อวานก็คงประหยัดเงินได้อีกพันกว่าบาท...ไม่เข้าใจทำไมต้องขึ้นราคาบ่อยๆ ด้วย ค่าเงินยูโรก็แข็งเอ้า แข็งเอา แล้วยังจะมาขึ้นราคาอีก...ว่าจะไม่ซื้อ ไม่ใช้ของพวกนี้แล้วนะ แอบเคือง (แต่ก็ยังอยากได้)

บินเข้ามิวนิค...ผู้โดยสารเต็มอีกตามเคย...ช่วงนี้สายการบินรับทรัพย์...ลูกเรือรับเคราะห์

บ่นไปยังงั้นเอง ถึงงานจะหนัก จะเหนื่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีงานให้ทำ...

4 ก.ค.

บินกลับ...ครั้งนี้เสียเงินไป 1 ยูโร เป็นค่าทิป อาหารการกิน เช่นเคยกินมาม่า แค่หนึ่งซอง เพราะครั้งนี้ไปอยู่มิวนิคแค่ 12 ชั่วโมง...สั้นมากๆ เพื่อนถามว่าไปไหนมา...บอกว่าไปต้มมาม่ากินที่มิวนิค...สะใจดีแท้

5 ก.ค.

เป็นวันหยุด (ซะที) หลังจากบินแบบสั้นๆ มาหลายไฟลท์...อยากนั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ ในห้อง แต่ถูกเพื่อนจิกออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า...ไป shopping กันหน่อยต้นเดือน...ช่วงนี้ของลดราคาเพียบ

เสียเงินอีกแล้ว...

กว่าจะถูกปล่อยตัวกลับ (ถูกเพื่อนกักตัวไว้) ก็เกือบสามทุ่มแหนะ...วันเดียวเที่ยว 3 ห้าง...

6 ก.ค.

สำหรับหลายคนที่ถามว่า ลูกบัวไม่ขายของแล้วเหรอ? เห็นประกาศว่าเลิกหิ้ว...เกิดอะไรขึ้น?...ขอตอบไว้ตรงนี้เลยนะคะ ว่าที่ไม่รับฝากซื้อแล้ว เพราะบางทีรู้สึกว่า เสียเวลา เสียความเป็นส่วนตัว เสียเวลาเที่ยว เสียเวลาเอนจอยสถานที่ที่ไปน่ะค่ะ

เคยรับฝาก แล้วต้องไปตามหาซื้อให้ ยุ่งยากพอสมควร ยอมรับว่าได้กำไรจากการฝากซื้อ (แต่ก็ไม่มาก) ถามว่าคุ้มมั๊ย กับค่าเหนื่อย แล้วค่าเวลาที่เสียไป ตอบได้เลยว่า ไม่คุ้มค่ะ เลยตัดสินใจเลิกดีกว่า...

อีกอย่างไม่อยากมีปัญหากับทางบริษัท หรือทางศุลกากรอะไรด้วย ไม่คุ้มค่ะ ไม่คุ้มจริงๆ

แต่อย่าหาว่ากระนั้นเลย...ร้านค้า shop ออนไลน์ที่เปิดไว้ให้ต้นข้าวเป็นคนขายนั้น ยังมีของมาอัพเดทเรื่อยๆ...อาศัยว่าเจออะไรสวยๆ ถูกๆ ดีๆ แปลกๆ around the world (แอบเวอร์) หรือมีอะไรใช้แล้วเบื่อๆ ก็จะเอาไปวางขาย...ขายแบบนี้สนุก ไม่เครียด ไม่กดดัน ไม่เสียเวลา เป็นตัวของตัวเองได้สุดๆ ถ้าสนใจก็แวะไปเยี่ยมที่ร้านได้เรื่อยๆ นะคะ

วันนี้เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวัน เลยมีเวลามาอัพเดท blog ค่ะ แล้วว่างๆ จะแวะมาอัพเดทอีกนะคะ

7 ก.ค.

ตื่นเช้ามา หิวมาก เมื่อวานไม่ได้กินอาหารเย็น...I AM ON DIET ! ...

เดินเข้าครัว ต้มน้ำร้อน...โยนคะนอร์รสต้มยำ...หั่นๆๆ สับๆๆ ผัก โยนลงไป ตบท้ายด้วยใส่กุ้งลงไป...กลายเป็นต้มยำกุ้ง...

กินไป ครึ่ง เหลืออีกครึ่ง เย็นๆ ต้มเส้นเซี่ยงไฮ้แล้วเอาไปใส่ในต้มยำกุ้ง...กลายเป็นอาหารเมนูใหม่ เซี่ยงไฮ้ต้มยำกุ้ง...อร่อยดีนะคะ ไม่เชื่อลองทำดู

คืนนี้ดึกๆ  จะบินไป "กวางเจา" ครั้งแรก...ต้องอยู่ที่นั่น 3 วัน 3 คืน...นานเชียว เหมือนได้แพคเกจไปเที่ยว...แต่ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ อยากไปเซี่ยงไฮ้มากกว่า...

ไม่รู้ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดี...เรื่อง shopping ไม่ต้องพูดถึง...ลูกบัวกับการ shopping เมืองจีน ไม่ใช่ของคู่กัน...ไม่ได้ดูถูกของ made in china..แต่เบื่อพวกตั้งราคาแบบเว่อร์ๆ...เบื่อที่จะต้องต่อราคา ซึ่งราคาที่ต่อได้มาก็ใช่ว่าจะสมเหตุสมผล...เดินประตูน้ำสบายใจกว่าเยอะ...

เตรียมเงินไปพอประมาณ...อาหารแห้งอีกนิดหน่อย กันพลาด เผื่ออาหารจีนที่เมืองจีนไม่ถูกปาก...

เสื้อผ้าสามชุด...รองเท้าสามคู่...(นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจออกไปเที่ยวนะคะ)

หนังสืออ่านเล่น, vcd หนังชุดหลายเรื่อง แล้วที่ขาดไม่ได้ก็คือคอมพิวเตอร์ เค้าว่าที่นั่นมีอินเตอร์เนตให้เล่นในห้องฟรีถ้ามีคอมพิวเตอร์ไปเอง (ของฟรีต้องไม่พลาด)

ps. เพิ่มเติมสำหรับวันนี้ มีเพื่อนน่ารักมากๆ เค้ามาอ่าน blog แล้วรีบโทรมาบอกว่า อย่านำอาหารสด อาหารแห้ง หรือผลไม้เข้าประเทศจีนนะ เพราะเค้าตรวจกระเป๋า ค่อนข้างเข้มงวด อีกอย่างอาหารการกินรอบๆ โรงแรม สามารถฝากท้องได้สบายๆ ไม่สกปรก ราคาก็ไม่แพง...อร่อยไม่อร่อยต้องลองไปชิมเอง แต่เห็นเพื่อนบอกว่ากินได้...ตอนนี้ก็เลยหยิบเอาออกแล้วล่ะ ไปตายเอาดาบหน้า...แล้วจะรายงานสภาพบ้านเมืองที่กวางเจา ให้ทราบนะคะ

8-10 ก.ค.

นั่งเขียน blog เรื่องกวางเจา มีรูปประกอบเยอะแยะ...คลิกไปอ่านได้ที่  http://www.oknation.net/blog/happytofly/2008/07/10/entry-2

11 ก.ค.

บินกลับจากกวางเจา...ไฟลท์ต่อไปควรจะเป็นลอนดอน แต่จู่ๆ ถูกเปลี่ยน (อีกแล้ว) กลายเป็นญี่ปุ่นซะงั้น...ลงมายังไม่ทันหายเหนื่อย ดึกๆ คืนนี้ต้องไปโอซาก้าต่อแล้ว...มึน...

เดี๋ยวจะกลับมาเล่าเรื่องกวางเจาต่อ...มีเรื่องเล่า พร้อมรูปประกอบอีกเยอะ ยังไม่ได้เอามาลง...ไม่รู้ว่าจะลืมไปก่อนมั๊ย ต้องจดหัวข้อที่จะเล่าไว้คร่าวๆ ไม่งั้นลืมแน่ๆ...ช่วงนี้บินเยอะ...ความจำสั้น...ได้เงินเยอะ...สุขภาพย่ำแย่...

12 ก.ค.

มาถึงญี่ปุ่นแล้ว...เหนื่อยมาก แต่ก็พยายามโทรหาแม่...โทรไม่ติด...เห็นพี่ชายออนไลน์ เลยบอกว่า ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่น เหนื่อยมาก โทรหาแม่ไม่ติด พี่โทรหาแม่หรือยัง อย่าลืมโทรล่ะ "วันนี้วันแม่นะ"...พี่ชาย ตกใจ...บอกเฮ้ย ไม่ใช่ นี่เดือน กรกฎาคม !! วันแม่มันเดือนหน้านู้น...อาการน่าเป็นห่วงมาก (เป็นห่วงตัวเอง ช่วงนี้เบลอบ่อย)

มาถึงเย็นๆ...อากาศที่นี่ราวๆ 38 องศา...ร้อนใช้ได้

วันนี้ยังไม่ออกไปไหน...ถึงห้องก็เข้าเนต อาบน้ำ นอน...พรุ่งนี้เช้าจะออกไปซื้อของๆๆๆ แล้วก็กินอาหารญี่ปุ่นชิลล์ๆ

13 ก.ค.

ออกจากโรงแรมตั้งแต่เช้า...ตั้งใจจะไปสอยกระเป๋าหลุยส์ลิมิเตท (speedy watercolor size 30)...หน้าตาน่ารัก ที่มีขายเฉพาะญี่ปุ่น ฮาวาย แล้วก็จีน (แต่ใครเล่าอยากจะซื้อกระเป๋าหลุยส์ของจริงที่จีน)...ตั้งงบไว้ว่า ถ้าสี่หมื่นต้นๆ จะซื้อ...ซื้อแล้วจบเลย พอเลย จะไม่ซื้ออีกแล้ว...เรียกว่าสนองตัณหา กับความอยากให้สุดๆ แล้วหยุด...

ไปถึงเช้าไปหน่อย...ร้านยังไม่เปิด เลยต้องไปซื้อของกุ๊กกิ๊กอะไรอย่างอื่น ที่อื่นก่อน...เที่ยงๆ แวะกินอาหารญี่ปุ่นง่ายๆ...ตบท้ายด้วยไอติมชาเขียว

วันนี้เดินนานมากไม่ได้ เย็นๆ มีบินไปเกาหลี ต้องรีบกลับไปเตรียมตัว...พรุ่งนี้ค่อยออกมาใหม่

14 ก.ค.

ญี่ปุ่น-เกาหลี-ญี่ปุ่น...บินไปบินกลับ กลับมานอนที่ญี่ปุ่น...เสียดายจัง อยากค้างเกาหลีมากกว่า

ตอนเช้า...ตื่นเช้าอีกแล้ว นั่งเล่นอินเตอร์เนตฟรีนิดหน่อย รอเวลาสักพัก ให้ร้านขายของเค้าเปิดกันก่อนค่อยออกไป เดี๋ยวออกไปเช้าเกิน เสียเวลา (เผลอๆ จะเสียเงินเพิ่มขึ้นด้วย เพราะเห็นอะไรก็อยากได้ไปหมด)

และแล้วก็ไปถึงที่ร้านหลุยส์...ขอดูสินค้า พร้อมกับถามราคา...เป็นครั้งแรกที่เดินเข้าร้านหลุยส์ที่ญี่ปุ่น...ประทับใจมาก (มากถึงมากที่สุด)

พนักงานขายหลุยส์ที่ญี่ปุ่น เป็นพนักงานขายที่น่ารัก "ที่สุดในโลก"...ตั้งแต่เคยพบเจอมา ดูแล้วหน้าตารับแขกกันทุกคน ตั้งใจให้บริการสุดฤทธิ์ ถึงแม้ว่าจะสื่อสารกันไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ให้ไปเลย 100 คะแนนเต็ม ในด้านความ "ตั้งใจ" และมารยาทที่นอบน้อม สไตล์ญี่ปุ่น

สรุปว่าของที่อยากได้ไม่มี out of stock...พนักงานมารุมขอโทษเรากันใหญ่ ที่ไม่มีของที่เราต้องการ...เอ่อ...แอบเขิล ปนตกใจนิดหน่อย  คือไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้...เรารู้สึกผิดเลย ที่ดันไปถามของที่เค้าไม่มีแล้ว...

คนญี่ปุ่นนี่ชอบแบรนด์นี้กันจริงๆ มิน่าเค้าเลยทำรุ่นลิมิเตทนี้มาเอาใจสาวยุ่นโดยเฉพาะ...จริงๆ ก็ดีนะ ที่ไม่มีของ เพราะถามราคาแล้ว ตีเป็นเงินไทยอยู่ที่ "เกือบห้าหมื่นบาท"

กระเป๋าบ้าอะไรใบละห้าหมื่น รู้สึกดีจัง ที่ของหมด แล้วไม่ได้ซื้อมา (เพราะถ้ามีของ อาจจะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ซื้อ แต่ถ้าซื้อมา ก็อาจจะต้องมาเสียดายกับเงินที่ต้องเสียไป)

แล้วก็ได้อย่างอื่นมาแทน ตามลิงค์นี้เลยค่ะ http://www.oknation.net/blog/happytofly/2008/07/14/entry-1  น่ารักมากมาย...คือถ้าให้ซื้อที่ไทยอาจจะไม่ซื้อ แปลกมั๊ย ปกติคนไทยซื้อคอมก็คงอยากได้คีย์บอร์ดภาษาไทย...แต่ลูกบัวชอบอะไรญี่ปุ่นๆ แป้นพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่น น่ารัก น่าชังมากมาย...เลยตัดสินใจซื้อ

มันได้อารมณ์ ได้ความทรงจำดีดี ไปอีกแบบหนึ่งนะ...วันข้างหน้ามาเห็นคอมเครื่องนี้...ก็จะคิดถึงวันนั้นที่ไปเดินเลือกซื้อที่ญี่ปุ่น...เอาไว้บอกลูกบอกหลาน ว่าคอมเครื่องนี้คุณยายซื้อตอนเป็นแอร์ฯ แล้วบินไปญี่ปุ่น...(ในกรณีที่คอมไม่พังไปซะก่อน แล้วก็มีโอกาสได้เป็นคุณยาย)

15 ก.ค.

กลับมาจากญี่ปุ่น...ทริปนี้ก็เช่นเคย ไปไม่ถึงดวงดาว ไม่เค้ยไม่เคยได้ไปชมวิวทิวทัศน์บ้านเมืองเค้าเลย ไปกี่รอบๆ ก็หมดเวลาไปกับการซื้อของ shopping...ครั้งต่อไป จะไม่พลาดแล้วค่ะ ต้องไปเที่ยวสถานที่อื่นบ้าง...

รอบนี้แปลกกว่ารอบอื่นๆ ตรงที่นอกจากคอมจิ๋วแล้ว ก็ไม่ได้อะไรอย่างอื่นเลยนะ...นอกจากมาศคาร่า, ยาทาเล็บ, ครีมหมักผม, ถุงน่อง, ผ้ารัดกระชับต้นแขน, shopping bag แบบพกพา แล้วก็ขนม ไม่ถึงสิบชิ้น...(นี่คือไม่ได้อะไรเลยนะ อิอิ)

16 ก.ค.

ตื่นเช้ามาเข้าเนต...ไปเจอกิจกรรมดีดีที่ทางสมาชิก oknation เค้าจัดทำขึ้น...น่าสนใจดี...เป็นการทำบุญที่เราชอบมากที่สุด...คือเลี้ยงเด็กกำพร้า กับเลี้ยงคนชรา...ปกติก็ทำเรื่อยๆ เลยนะ...ทำทุกรอบที่กลับเชียงใหม่เลย...รู้สึกว่าทำแล้วมันอิ่มบุญ...สิ่งที่ได้คืนมาทันตาเห็น...คือความสบายใจ

เชื่ออยู่ตลอดเวลาว่าอะไรที่ทำลงไป ไม่ว่าสิ่งดีหรือไม่ดี สิ่งๆ นั้นจะกลับมาหาตัวเราในเร็ววัน...what ever we do...we will get it back...(soon)

เงิน 1,000 บาท...มองได้สองมุม..."แค่หนึ่งพันบาท" หรือ "ตั้งหนึ่งพันบาท"...จำนวนเงิน ไม่ว่าจะหลักสิบ หลักร้อย หรือแม้กระทั่งหลักร้อยล้าน พันล้าน...คุณค่าของมันจะมากหรือน้อย...อยู่ที่การนำไปใช้ประโยชน์ และขึ้นอยู่กับว่า เงินจำนวนนั้นอยู่ในมือของใคร...

ตามลิงค์นี้ไปนะคะ ถ้าอยากทำบุญร่วมกัน...

http://www.oknation.net/blog/PublicCharity/2008/07/07/entry-1

เงินหนึ่งพันบาท...ซื้อไม่ได้แม้กระทั่ง "หูกระเป๋า" รุ่นที่เราอยากได้...แต่เงินหนึ่งพันบาท แปลเป็นเงินค่าอาหารให้คนหลายๆ คนได้อิ่มท้องไปหลายมื้อ...คิดแล้วบางครั้งหดหู่...ไม่อยากซื้อ ไม่อยากใช้อะไรที่เป็น "สินค้าฟุ่มเฟือย"....อยากกลับไปเป็นคนเดิมนะ...และจะกลับไปในเร็วๆ นี้

อะไรที่หวือหวา ทำให้ชีวิตมีชีวา...สนุก และตื่นเต้น...แต่อะไรที่เรียบง่าย จะอยู่ได้นาน...ถาวร

บางครั้งสังคม และสิ่งรอบข้าง ไม่ได้ทำให้คนเปลี่ยนไป...แต่สิ่งที่ทำให้คนเปลี่ยนไป ก็คือใจของคน...คิดอะไรอยู่หนอ...

17-23 ก.ค.

รวบยอด...

บินเยอรมันต่อด้วยอิตาลี...ทริปนี้ 7 วันติด...สนุกสนาน มีคนไทยมาบินด้วยทั้งสองไฟลท์...ทำงานๆๆ เม้าท์ๆๆ เผลอแป๊บเดียวเครื่องลงแล้ว...

ทริปนี้ใช้เงินไปน้อยมากๆ 7 วัน ไม่น่าจะเกิน 3,000 บาท...ไม่ได้ซื้อของอะไร ไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน...เสียแค่ค่าอาหาร ขนม เครื่องดื่มนิดๆ หน่อยๆ

ไปที่เดิมๆ ก็ไม่รู้จะออกไปเที่ยวอีกทำไม...เข้าใจอารมณ์พวกป้าแอร์ (กี่) แล้ว...

เอาเจ้าตัวเล็ก (คอม) ไปนั่งเล่นเนตฟรีที่ห้อง crew lounge มีลูกเรือ กับนักบินสายการบินอื่นมาขอดูเป็นระยะๆ...ก็มันเล็ก แล้วน่ารักมากมาย ใครเห็นจะอดใจไหว...เค้าขอดูก็ให้ดูหมด เพราะว่าชอบโชว์...จนถึงวันนี้ยังไม่เลิกเห่อ

เราว่ามันเหมาะมาก สำหรับคนอาชีพแบบนี้ เพราะพกพาสะดวก ที่สำคัญใช้งานได้ชิลล์ๆ แต่ถ้าจะเอาไปทำงานแบบจริงๆ จังๆ ก็คงไม่เหมาะ...

จริงๆ มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย คิดไว้ว่าจะเอามาเล่า...แต่ลืม ลืมไปหมด...ความจำสั้นลงเรื่อยๆ (ตามอายุขัย)...แต่บางเรื่องก็ไม่ได้ลืมหรอก แกล้งลืม หรือตั้งใจลืม...ไม่อยากจำ ไม่อยากคิด ปวดหัว เสียเวลา...

นั่งคิดถึงตารางบินเดือนหน้า เห็นบริษัทบอกว่า service ตัวที่เราทำอยู่จะ apply ใช้กับรูท ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ สิงค์โปร์  และจาการ์ต้า...นั่นหมายถึงว่ารูทบินใหม่ๆ จะเพิ่มเข้ามาในตารางบิน...อยากไปสิงค์โปร์มากมาย แอบสวดมนต์ว่าขอให้ได้ไปด้วยเหอะ...

บินกลับมาถึง เพิ่งรู้ว่าตารางบินออกแล้ว (เดือนนี้ออกเร็วมาก)...ตอนคลิกเข้าไปดูก็แอบตื่นเต้นเป็นระยะๆ ลุ้นว่าจะได้ไปไหน...

ตามนี้เลย...

ซูริค (สวิสเซอร์แลนด์)...สิงค์โปร์ (กรี๊ดดๆๆ)...จาการ์ต้า(อินโดนีเซีย)...เจนีวา(สวิสเซอร์แลนด์)...นิวยอร์ก(อเมริกา)...ลอนดอน(อังกฤษ)...ปารีส(ฝรั่งเศส)

มาอีกแล้ว 1 เดือน 7 เมือง...6 ประเทศ ยังกับโปรแกรมทัวร์ท่องโลก...

ตารางดีดี๊ เสียอยู่อย่างเดียว ไม่มีกรุงเทพ...ประเทศไทยเลย...ไม่มีมา 3 เดือนแล้วนะ...ขอบ่นตามกระแสหน่อย คือแปลกใจมาก ทำไมแอร์ฯ ไทยที่นี่ไม่ได้ไฟลท์กรุงเทพกัน...

ก็อยากบินเข้ากรุงเทพนะ...แต่ไม่รู้จะเอาไฟลท์ไหนไปแลกดี...แต่ละไฟลท์ที่ได้มา ก็อยากไปทั้งนั้น...ทำเงินสุดๆ ให้เอาไปแลกกับกรุงเทพ ก็แอบเสียดาย...ดังนั้นเดือนหน้าก็คงยังไม่กลับนะจ้ะ

แต่ปลายเดือนสิงหาคม มีสแตนบายอยู่สามวัน...ถ้าโชคดีอาจถูกเรียกไปกรุงเทพก็ได้ (แต่ถ้าโชคดีกว่า อาจจะได้ไฟลท์อื่น ห้าห้า)

วันนี้วันหยุด จะนั่งๆ นอนๆ เล่นเนตๆ ไม่ออกไปไหนทั้งนั้น...

24-25 ก.ค.

หยุดอยู่บ้านเฉยๆ 2 วัน...ท่องเวบ เขียน blog...วางแผนพาที่บ้านเที่ยวตอนปลายปี

นอกจากนั่งๆ นอนๆ เล่นเนต...ก็จะได้รับคำชวนอยู่ตลอดเวลา ให้ไปทำอาหารกินกัน เดี๋ยวก็ชวนกัน กิน กิน กิน...พอดีนานๆ ทีจะหยุดพร้อมๆ กับเพื่อนคนไทยที่สนิทกันก็เลย กิน กิน กิน เม้าท์ เม้าท์ เม้าท์

เดี๋ยวนี้เมนูเด็ดที่จะทำให้เพื่อนๆ กิน ก็คือ ไข่ยัดไส้ ห้าห้า ทำเป็นแล้ว เก่ง แล้วก็อร่อย (มาก) ซะด้วย...

วันหยุดผ่านไปเร็วจัง...

26 ก.ค.

26-29 เดือนนี้ ต้องเข้าไปเรียนหนังสือ...กลับไปเป็นเด็กนักเรียนอีกรอบ...ครบทุกๆ หนึ่งปีจะต้องเข้าไปเรียน พวก safety , first aid, security  เรียกว่าเป็นการ recurrent  กันลืม และเสริมสร้างความมั่นใจ...

เสียเวลาทำมาหากิน...แต่ก็ดีนะ ดีมากๆ เลยเพราะหลายๆ อย่างเหมือนเค้ามารื้อฟื้นความรู้ แล้วก็อัพเดทข้อมูลใหม่ๆ ให้...มั่นใจขึ้นเยอะ (แต่เดี๋ยวผ่านไปสักเดือนสองเดือนก็จะ งง งง อีกแล้ว อิอิ)

วันนี้เรียนเรื่อง การปฐมพยาบาล จริงๆ ก็เรื่องเดิมๆ นะตบท้ายด้วยสอนวิธีการทำคลอดบนเครื่องบิน...แล้วคุณครูเค้าพูดอะไรที่ทำให้รู้สึกตื้นตันใจ...คือเค้าบอกว่าถ้าเด็กคลอดออกมาแล้ว ให้เอาผ้าห่มคลุมตัวเด็กแล้วเอาไปวางไว้บนตัวแม่...เพราะลมหายใจเข้าออกของแม่ กับเด็กจะสื่อถึงกัน...เด็กจะได้รู้สึกเหมือนว่ายังอยู่ในท้อง อะไรประมาณนี้แหละ...เราก็ sensitive เนอะ รู้สึกน้ำตาคลอเบ้า คิดถึงแม่ขึ้นมาจับใจ...อาจารย์คงแอบเห็นน้ำตาคลอเบ้า เลยหันมาถามว่า are you ok? ... ดีนะไม่ปล่อยโฮออกมา อิอิ

มาอยู่ที่นี่เวลาก็เดินเร้ว เร็ว ผ่านไปอีกหนึ่งปีแล้ว...ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปอีกกี่ปี...แต่ตอนนี้ยังไม่มีแผนการณ์ที่จะลาออก...อยู่ไปเรื่อยๆ...สถานการณ์การบ้านเมือง เศรษฐกิจ โดยเฉพาะธุรกิจการบิน ที่ไทยช่วงนี้ยิ่งไม่น่าไว้วางใจอยู่ด้วย...หาประสบการณ์ แล้วก็เก็บเงินไปเรื่อยๆ ก่อนดีกว่า

ไปอ่านหนังสือก่อนนะ...

31 ก.ค.

เหนื่อยอ่ะ ไม่ค่อยว่างเลย เดือนหน้าก็บินแหลก...

ขอพักไดอารี่ไว้แค่นี้ก่อนนะคะ ไว้เดือนไหนว่างๆ จะมาเขียนใหม่...

แล้วพบกันใหม่ to be continued...