พิมพ์หน้านี้
| ตอนสายของวันหนึ่ง บนถนนในตัวเมืองขอนเเก่น บรรยากาศช่างดูเงียบสงบ มีรถยนต์วิ่งบางตา ทำให้เกิดความรู้สึกเปลี่ยวในอารมณ์ยิ่งนัก ผมเอนตัวพิงพนักพิงเบาะนั่ง เเหงนหน้าเหม่อมองดูฟ้าไกล ผ่านกระจกข้างรถที่ผมนั่งอยู่ ไกลออกไปบนท้องฟ้า ก้อนเมฆขนาดใหญ่สีดำทมึนกำลังเคลื่อนตัวและแผ่ขยายไปอย่างช้าๆ ความมืดคลึ้มทวีขึ้นเรื่อยๆ สักพักฝนก็โปรยปรายลงมาตามคาด จากหยิมๆเป็นปรอยๆเเล้วก็ค่อยๆหนักขึ.... |