วันพุธ ที่ 29 สิงหาคม 2550
"วันที่ฟ้ายังไม่ใส"
Posted by
เหมันต์
,
ผู้อ่าน : 79
, 15:47:30 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ตอนสายของวันหนึ่ง บนถนนในตัวเมืองขอนเเก่น บรรยากาศช่างดูเงียบสงบ มีรถยนต์วิ่งบางตา ทำให้เกิดความรู้สึกเปลี่ยวในอารมณ์ยิ่งนัก ผมเอนตัวพิงพนักพิงเบาะนั่ง เเหงนหน้าเหม่อมองดูฟ้าไกล ผ่านกระจกข้างรถที่ผมนั่งอยู่ ไกลออกไปบนท้องฟ้า ก้อนเมฆขนาดใหญ่สีดำทมึนกำลังเคลื่อนตัวและแผ่ขยายไปอย่างช้าๆ ความมืดคลึ้มทวีขึ้นเรื่อยๆ สักพักฝนก็โปรยปรายลงมาตามคาด จากหยิมๆเป็นปรอยๆเเล้วก็ค่อยๆหนักขึ้นๆเป็นลำดับ เสียงน้ำกระทบกระจกดังเป็นจังหวะ ในขณะเดียวกันมันก็ทำหน้าที่ชำระกระจกไปในตัว หยดน้ำหลายหยดเกาะบนกระจก ขนาดเล็กใหญ่ต่างกันกระจายไปทั่ว บางหยดไหลเป็นสาย ดุจดังน้ำตาที่ไหลอาบเเก้ม ก้อนใหญ่บางก้อนสะท้อนให้เห็นภาพในตัวของมันด้วยด้วย พวกหยดฝอยเล็กๆจับตัวกันเป็นเเผ่นหนา เสมือนเป็นฟิล์มกรองเเสงอีกชั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ฝนก็เริ่มหยุด ความเข้มของเมฆดำก็จางลง คงเหลือไว้เเต่ปุยสีขาวหม่นเป็นผืนใหญ่ ปนด้วยควันจางๆของไอน้ำหมุนเค้วงให้เห็นเป็นระยะ เหมือนมันกำลังรวมตัวเป็นก้อนเมฆอีกครั้ง บรรยากาศช่วงนี้ช่างเย็นสบายเสียจริง ทำให้คิดถึงเตียงนอนในบัดดล การเมืองของไทยก็เช่นกัน ฝนเริ่มหยุดเเล้ว บรรยากาศกำลังเย็นสบาย หลายอย่างเริ่มลงตัว เเต่อย่าเผลอไผลไปนอนหลับทับสิทธ์หล่ะ เพราะเมื่อไอน้ำรวมตัวกันได้พอ เวลานั้นจะมีเสียงฟ้าร้องคำรามลั่น พร้อมส่องเเสงประกายไปทั่วท้องฟ้าอย่างน่ากลัว ถึงเวลานั้นหลังคาบ้านของใครของมันหละครับ สวัสดี.
|