ในคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวง   บนถนนสายหนึ่งที่ทอดยาวไกลใน

กรุงเทพฯ  ณ  จุดหนึ่งหน้าห้าง

สยามดิสคัพเวอรี่  มีฝูงชนกลุ่มใหญ่โห่ร้องตะโกนขับไล่ใครบางคนเสียงดังอึกทึกครึกโครม

      ข้างถนน  สูงจากพื้นสิบกว่าเมตร    มีนกกระจิบคู่ผัวตัวเมียคู่หนึ่ง   อาศัยอยู่  

 พวกมันกำลังช่วยกันฟักไข่อย่างขมีขมัน  พอถึงตอนเที่ยงคืนลูกมันก็ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากไข่  รอยแยกบิใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนมันสามารถออกมาทั้งตัวได้พร้อมกับร้องคำว่า “แม่ครับ  พ่อครับ”  ทั้งคู่ตื่นเต้นและดีใจมาก  พวกมันใช้ปีกอันแสนอบอุ่นโอบกอดลูกของมันอย่างพิถีพิถัน  แม้เวลานั้น เจ้าตัวเล็ก

ยังไม่ลืมตา ทั้งคู่ก็ช่วยกันร้องเพลงกล่อมลูกของพวกมันว่า   

พวกแล้วมันก็อยหลับไป .    

                                 หลายเดือนต่อมา  ในคีนที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงของพระจันท์ให้ชื่นชม    มีลมพายุและฝนกระหนำอย่างรุนแรง  ทำให้บ้านของพวกมันเสียหายพวกมันถูกพายุซัดไปคนละที่ละทาง  เมื่อพลัดพรากจากอกพ่อและแม่  มันจำต้องระเหระหนสู้ทนเพียงลำพัง  บางครั้งแทบเอาชีวิตไม่รอด. 

  เวลากินไม่ได้หลับ  เวลาหลับไม่ได้กิน  ไหนจะต้องระแวดระวังภัยนานาสารพัด งูเงี้ยวเขี้ยวอสรพิษ  หวิดดับเพราะโดนรถเฉี่ยวก็หลายหน  จมดิ่งอยู่กับความมืดมนจนชีวิตแทบจะหาไม่  ทุกวันนี้เฝ้าแต่รอคอยความรักความเมตตาจากผู้ที่ผ่านไปมา  ท่านจะบีบก็ตายหรือท่านจะคายก็รอด  และโปรดชี้แนะทางสว่างและปลอดภัยด้วยครับ  จากนกน้อยผู้คอยรัก…จิ๊บๆๆๆ.