สัวสดีครับเพื่อนๆทุกคน...ผมเขียนเอนทรี่นี้...หลังจากที่ได้แอบมาอ่าน...

เรื่องในโอเค...และจากคำบอกเล่าของพี่สาวคนนึงที่น่าเคารพ......

ว่ามีเพื่อนๆหลายคนเขียนถึง....ผมรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก....

และจะจดจำ..ทุกเวลานี้เอาไว้......ขอบคุณทุกๆท่านที่คอยเป็นห่วงเป็นใย

และทั้งร่วมแสดงความยินดี...ผมคงเอ่ยมาเป็นคำพูดมิได้.....แต่ผมขอบอก

ตามตรงว่าตอนนี้..ผมรู้สึกจิตใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัวเท่าไร.......เป็นห่วงลูกครับ..

เรื่องคือลูกของผมตอนคลอดสำลักขี้เทา...(ของเสียที่เด็กปล่อยออกมาตอนอยู่ในท้อง)..

และเริ่มมีอาการ..หายใจช้าลง....จนหมอต้องคีบเอาเด็กออกมา..แล้วรีบนำไป

เข้าในโดม..(ทางการแพทย์เรียกไรไม่รู้)ที่ครอบอยู่ประมาณคอเด็ก....แล้วปล่อย

อ๊อกซิเจนเข้าไป..ให้เด็กปรับสภาพการหายใจ.....ตอนที่ผมไปถึงโรงพยาบาล...

คุณแม่ได้คลอดน้องแล้ว....ผมเลยบอกคุณแม่ว่าไปดูลูกหน่อย.....

ภาพที่ผมเห็นก็คือ....ลูกของผมอยู่ในโดม..ที่ปรับการหายใจของเด็ก

พร้อมทั้งการหายใจที่ถี่ขึ้นจนสังเกตุได้ว่าที่ท้องเขากระเพื่อมเร็วมาก..

จากการสอบถามหมอบอกว่าไม่เป็นไร...ให้อ๊อกซิเจนให้เด็กปรับสภาพก่อนวันนึงแล้วจะ

นำไปให้คุณแม่เลี้ยง.......

แต่จนถึงตอนนี้...คุณแม่โทรมาบอกว่าหมอเขาไม่ให้เอามาให้แม่เลี้ยงแล้ว...

เพราะว่าเด็กยังปรับสภาพการหายใจไม่ได้ยังหายใจเร็วอยู่......ต้องอยู่ในความดูแล

ของหมอเด็กตลอด.....จนกว่าจะวันทร์หลังจากได้ยินข่าวนี้ผมหดหู่ใจเป็นอย่างมาก.....

แต่หมอก็บอกว่าอาการรักษาได้....ผมก็ภาวนาให้เป็นแบบนั้นตอนนี้ผม

เข้าใจแล้วว่า...ที่เขาบอกว่า..อุปมาเหมือนดั่งนั่งในกองเพลิงเป็นอย่างไร...

จิตใจมันร้อนรุ่มไปหมด..เป็นห่วงลูกที่เป็นดังชีวา......เข้าใจแล้วว่า

หัวอกที่พ่อแม่เป็นทุกข์ยามลูกเจ็บมันเป็นยังไง...น้ำตาแห่งความห่วงหาอาทร

ของพ่อแม่ที่มีต่อลูกเป็นยังไง....เมื่อมันได้ไหลอาบแก้มผมบ้าง...

ผมคงจะเขียนอะไรไม่ได้มากกว่านี้อีกแล้ว....ตอนนี้พลังกายและใจ

ที่ผมมีกำลังพุ่งไปที่ลูก...เพียงแค่ผมอยากอุ้มลูก..และบอกเพียงคำว่า...

พ่อรักลูกนะ....  เพียงเท่านี้จริงๆ

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ส่งกำลังใจและคำแสดงความยินดี...

ผมขอคาระวะทุกท่านด้วยใจอีกครั้ง...ผมคงต้องไปแล้ว.....

ไปเฝ้าคุณแม่และลูกน้อยของผม...จนกว่าจะพบกันอีกสวัสดีครับ...