สวัสดีครับ....ผม......อยากจะขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้...ลูกน้อยของผม....

ผมได้รับข่าวดีเมื่อวานนี้ตอนบ่ายสามว่าลูกผมปรับสภาพการหายใจได้แล้ว.....

วินาทีที่ผมได้รับข่าว...ผมวิ่งไปดูที่ห้องเด็กอ่อน...เห็นลูกผมกำลังนอนหลับ...

และหายใจด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งอ๊อกซิเจนได้แล้ว....ผมเฝ้ามองด้วย

ความตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่ง...ดวงตาผมเริ่มที่จะเปียกรื้น....วินาทีนั้นคง

บรรยายอะไรไม่ออก...ความรู้สึกมันปลาบปลื้มมากๆ...ยิ่งกว่าสิ่งไหนอีก...

จนกระทั่งห้าโมงทางห้องเด็กจึงโทรมาให้คุณแม่ไปหัดเลี้ยงที่ห้องเด็กก่อน...

จนเวลาผ่านไปจนสักสองทุ่มได้ขณะนั้นผมกำลังอยู่ข้างล่าง..คุณแม่ก็โทรมา

บอกว่าอยู่ที่ไหนลูกมาอยู่ที่ห้องแล้วนะ....คงไม่ต้องอธิบายนะครับว่าผมจะเป็นยังไง..

เมื่อผมถึงที่ห้องแล้ว....ก็ได้อุ้มลูก..พร้อมทั้งหอมลูกเป็นครั้งแรก....

เสียงร้องที่ลูกได้เปล่งออกมานั้น...เป็นเสียงที่เพราะที่สุดเท่าที่ผม..ได้ฟัง

ในตอนนั้น....จนคุณแม่รับไปพร้อมทั้งเริ่มให้นม....ผมอยากบอกว่า...

ใครก็ตามที่ได้เห็น....ภาพของมารดา..ที่ให้นมบุตรแล้วละก็..

ภาพลูกน้อยแนบอกมารดาแล้วกำลังดูดนมมารดานั้น...