ผมไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำร้ายตัวเอง
จนมาวันนี้...
วันที่ผมไม่อาจห้ามใจ...ให้รักคุณ
ผมอ่อนแอ...หยุดตัวเองไม่ได้
รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่เคยหันมามองในแง่นั้น
รู้ทั้งรู้ว่าที่ผมให้มาเป็นมิตรภาพไม่ใช่ความรัก
รู้ทั้งรู้ว่าคุณกำลังมีใครที่สำคัญ
แต่ผมคนนี้...ก็ห้ามตัวเองไม่ได้

รู้สึกเหมือนคนบ้า...ทั้งที่สติยังครบถ้วน
เหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย
รู้สึกตัวอีกทีสายตาก็อยู่ที่คุณ
คิดเข้าข้างตัวเองนานาประการ
สุดท้าย....ก็ต้องพบว่าผมหลอกตัวเอง
ในอดีตกลัวที่จะต้องเจ็บ...ตอนนี้ก็ยังกลัว
แต่...คนละแบบกัน
ก่อนนี้เคยกลัวจะเจอคนไม่ดี
ตอนนี้กลัวจะไม่ได้อยู่ข้างคุณ
กลัวจะเห็นใครยืนข้างคุณ...ที่ไม่ใช่ผม

รู้ดีว่าไม่ควร...ไม่เคยมีสิทธิ์
แต่บางครั้ง...มันก็เผลอคิดไป
ว่าคุณเป็นของผม..
จึงทำสายตาหวง...ไม่พอใจ
คุณอาจสงสัยกับสิ่งที่ผมคนนี้เป็น
ไม่แปลกหรอก...
ผมยังสงสัยเลยว่าตัวเองเป็นอะไร
ทำไมจะต้องรักแต่คน...ที่ไม่รักกัน

เคยได้ยินไหมที่ว่ากันว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ
นั่นแหละ...ความรักที่ผมให้คุณก็เป็นแบบนั้น
ยิ่งห้ามเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดื้อจะรัก
แต่...ไม่ห้าม มันก็ยังรักอยู่ดี
ความรักในสายตาผมไม่เคยมีคำว่าผิด
แต่ครั้งนี้...ผมไม่แน่ใจ
เพราะคุณเคยพูดบอกกันว่าเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องแบบนี้คงดีที่สุดสำหรับเรา
อยากบอก...สำหรับคุณน่ะใช่ แต่สำหรับผมน่ะไม่

ตอนนี้...ผมก็กำลังแอบมองคุณอยู่เหมือนเคย
มอง...คุณหัวเราะกับใครคนนั้นของคุณ
วันนี้...ได้แต่ปลงกับตัวเอง
ห้ามใจ...ห้ามไป...ยังไงก็รักเธอ