ความทรงจำที่ 8  ความทรงจำ....ระหว่างเรา

เรากลับบ้านพร้อมกันเหมือนเคย หลังจากวันนั้นเราจะไม่ได้เจอกันจนกว่าจะถึงวันประกาศผลสอบ ผมบอกกับเธอว่าจะหมั่นโทรไปหาทุกวัน....

 “เอาไว้เราเจอกันวันประกาศผลสอบนะ”

“ อืม..” เธอบอกเธอง่วงนอนมาก...แล้วจู่ๆเธอก็ซบหน้าลงมาที่ไหล่ผมเลย...วันนั้นคนบนรถมีประปรายจึงไม่ตกเป็นเป้าสายตาของใคร..จะมีเพียงกระเป๋ารถเท่านั้นที่แอบชำเลืองมองด้วยความอิจฉา..(หรือหมั่นไส้ก็ไม่รู้)..อยู่บ่อยๆ.....ผมไม่สนใจอยู่แล้วเพราะตอนนั้นมันมีความสุขสุดๆ....ผมได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ..จากเส้นผมของเธอ....ถ้าผมหยุดเวลาได้..ผมจะไม่ลังเลที่จะทำเลย...เมื่อมาถึงท่ารถที่เธอจะต้องลงเธอบอกให้ผมไปส่งเธอถึงที่บ้านได้มั๊ย........ผมแปลกใจเพราะปกติเราก็จะแยกกันตรงนี้เสมอ...แต่วันนี้เธอให้ไปส่ง..ก็ดีสิผมจะได้อยู่ใกล้ๆกับเธอ...จะได้กุมมือเธอไว้..จะได้หอมกลิ่นไอจากเส้นผม....ของเธอ....นานๆ....

เราลงรถที่ปากทางเข้าบ้านเธอ....ผมจะขอตัวกลับเลยเพราะว่าเย็นมากแล้วเดี๋ยวทางบ้านเธอจะเป็นห่วง....เธอดึงมือผมไว้....ตาของเธอแดงๆเหมือนจะร้องไห้...

“อีกไม่นาน..ก็เจอได้กันแล้ว..ห่างกันไม่กี่วันเอง..”

“...เธอกลับรถเที่ยวสุดท้ายได้มั๊ย...” เธอพูดเสียงสั่นๆ ผมเอามือจับหัวเธอแล้วโยกเบาๆ

“ทำไมขี้แยจัง...ตั้งใจอ่านหนังสือนะ เราเป็นกำลังใจให้...แล้ววันประกาศผลสอบเราจะไปรอนะ”  เธอยิ้มบางๆ...สายตาดูเศร้ามาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากผม...

“ก็ได้..เราจะอยู่กับเธอจนวินาทีสุดท้าย..OK” ผมเองก็ไม่อยากกลับหรอก..ยิ่งเห็นเธอทำหน้าอย่างนั้นก็ต้องยอมเธอ...

เวลาที่เราจะต้องแยกจากกัน นับถอยหลังลงไปเรื่อยๆ...ณ ที่นั้น ผมยังคงพูดกับเธอ..ยิ้มให้เธอ...จับมือเธอ...และแล้วก็ถึงเวลา....รถเที่ยวสุดท้ายกำลังจะออก...ผมย้ำบอกเธออีกครั้ง...

“แล้วเจอกันนะ…..”

รถเคลื่อนตัวออกช้าๆ  ผมหันไปมองเธอ...เธอยังยืนอยู่ที่เดิม....แสงแดดสุดท้ายของยามเย็นสาดแสงย้อมทุกสรรพสิ่งจนกลายเป็นสีส้มระเรื่อ...ผมยังจำได้..ภาพของเธอท่ามกลางแสงแดดยามเย็นดูสวยจับใจ....ผมและเธอค่อยๆห่างจากกันเรื่อยๆจนลับสายตา…….. ผมไม่อาจล่วงรู้เลยว่าภาพของเธอในวันนั้น..จะกลายเป็นความทรงจำ.....สุดท้าย.....ระหว่างเรา...