ฟ้ายังมีที่ว่างให้เธอวาด                  ธรรมชาติยังบรรเลงบทเพลงหวาน

                  มีหลากเรื่องที่เอื้อให้ใจเบิกบาน       ฟังสิลมขานเพรียกเรียกชื่อเธอ

                  เดินออกมาสิคนเศร้าทอดเท้าย่าง     ฟากฟ้ากว้างแรรุ้งฝันปันเสมอ

                 ฝันให้ไกลปลายรุ้งโพ้นค้นให้เจอ       อย่าเพียงเพ้อผันเปลี่ยวอย่างเดียวดาย

                 สิ้นฤดูบุปผาย่อมราร่วง                     มัวแต่หวงประเดี๋ยวหอมก็ห่างหาย

                 เกิดเป็นคนต้องกล้าร้องท้าทาย           ฝืนชะตาหาความหมายให้กับมัน

                                      เช็ดน้ำตาเถิดคนเหงาอย่าเศร้าสร้อย

                                          ฉันจะคอยเคียงข้างร่วมทางฝัน

                                                ดูสิ, ดวงบุหงาลดาวัลย์

                                             มีมากพอแบ่งปันคนทุกคน

                 มีใครแอบร้องไห้ในกระท่อม            มาเถอะไปดอมดอกไม้ป่า

                ไปเรียนรู้ชีวิตอิสรา  ไปตามหา "ความเป็นคน"  ที่หล่นราย

                โถมมาเถิดอาธรรมเหลิงอำนาจ  ผู้เป็นทาสย่อมฝันใฝ่ในศักดิ์ศรี

                ยิ่งเลวร้ายยิ่งตระหนักรักความดี  ยิ่งโบยตียิ่งตอกย้ำความช้ำตรม

                ผู้ใฝ่ฝันไม่มีวันจะหดหาย             เฉกเม็ดทรายไม่เคยจะขื่นขม

                 เพียงบางหนถูกซัดไปในสายลม    ที่สุดย่อมผสมคืนเป็นผืนทราย

                 เพื่อเสรีคนองอาจประกาศกล้า       มัจุราชกระซิบมาหมดความหมาย

                เสรีภาพมีค่าเหลือเหนือความตาย   ทอศรัทธาท้าทายทุกข์อธรรม์

        กวีรจนา  โดยพิบูลศักดิ์  ละครพล