สักวันชาวพม่าต้องสู้

อ้างอิง - ภาพ http://www.oknation.net/blog/DECHARIN

หลายวันที่ผ่านมา

ได้นั่งมองนั่งฟังข่าวสาร

ถึงเรื่องราวพิบัติภัยครั้งยิ่งใหญ่

ผมกลับมองเห็นแง่มุมที่ดีบางประการ ซึ่งพาให้ต้องคิดทบทวน ถึงโศกนาฎกรรมของชาวพม่านับล้านคน ภายหลังพายุใหญ่นาร์กีสพัดผ่าน ที่อยู่ภายใต้โลกและกรอบคิดของกลุ่มทหาร ซึ่งกดขี่ปิดกั้นอิสระแห่งชีวิต และแผ่นดินเกิดของชาวพม่า ด้วยการเสนอและอธิบายเพียงด้านหนึ่งว่า ตนเองคือคนกลุ่มพิเศษ ที่จะมอบชีวิตความสงบสุขให้เกิดขึ้นในแผ่นดิน

ในความเป็นจริงของการเรียกร้องประชาธิปไตย

ต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพเสรีภาพ

ของพี่น้องชาวพม่า

ล้วนเกิดขึ้นจากต่อเนื่องยาวนาน ภายใต้รองเท้าทหาร กระบอกปืน และอำนาจของกลุ่มก้อนทหารภายในกองทัพ ซึ่งครอบงำความคิดอย่างต่อเนื่องยาวนาน นานหลายทศวรรษ ปิดกั้นความจริงว่า ผู้คนในกองทัพคือชนชั้นพิเศษ ที่จะสามารถดูแลปกป้องแผ่นดินพม่าได้

โดยความจริง

และความเป็นจริงที่ปรากฎ

ล้วนอยู่ในการรับรู้ของพี่น้องประชาชนพม่า

ในท่ามกลางแผ่นดินแห่งพระพุทธศาสนา แผ่นดินแห่งการทำบุญทำทาน แม้ชีวิตลำบากยากเข็ญเพียงใด ก็ยังคงมีจิตใจอันสุขสงบ แต่ในความจริงของแผ่นดินนี้ ประชาชนต่างเผ่าพันธุ์เชื้อสายชาติพันธุ์ ต่างอยู่ภายใต้ความจริงเดียวกัน ของการกดขี่ ข่มเหง ข่มขืน และเข่นฆ่า ความยากลำบากของชีวิตที่เกิดขึ้นจากชนชั้นอภิสิทธิ์ จากชนชั้นของผู้คนในกองทัพ

ด้วยอำนาจของกองทัพที่มักประกาศว่ายิ่งใหญ่

และด้วยจริตมัวเมาของผู้นำประเทศ

ที่ไม่เคยก้าวขาออกมองโลก

เพื่อมองเห็นหยาดน้ำตา หรือคราบเลือดของประชาชน แม้ในยามปกติเมื่อพิบัติภัยยังไม่ปรากฎกายเยี่ยมเยือน แผ่นดินแห่งนี้ก็ยังคงแร้นแค้นอย่างสาหัส จะนับอะไรอีกกับพายุลูกใหญ่ คลื่นลูกโต บ้านเรือนพังทลาย และหัวใจอันปวดร้าวของผู้คน เมื่อต้องสูญเสียคนที่ตนรัก

จะเป็นการปิดกั้นเพียงใด

หรืออธิบายข่าวสารจากรัฐบาลอย่างไร

ก็ไม่อาจปิดบังหายนะ และผู้คนที่บาดเจ็บล้มตาย

ยิ่งในยามที่หวั่นไหว กับเสถียรภาพและความมั่นคงของกองทัพ เมื่อผู้คนคาดการณ์ว่า กองทัพเกรงคะแนนความนิยมชมชอบ ในอำนาจของรัฐบาลจะสูญหายไป เมื่อตัวแทนและแรงสนับสนุนจากต่างประเทศ หลั่งไหลเข้ามาช่วยเหลือ ให้คนพม่าที่เดือดร้อนได้รับการบำบัดเยียวยา

แค่เพียงความหวาดระแวงของรัฐบาลพม่า

และความไร้ประสิทธิภาพในการดูแล

และเยียวยาประชาชนคนพม่า

เพียงเท่านี้ ความจริงที่ไม่มากมายก็จะเริ่มปรากฎขึ้น ในทุกวันคืนของการรับรู้ และในเมื่อของชีวิตผู้คนพม่า รับรู้ดีถึงความช่วยเหลือ ที่รัฐบาลและกองทัพมอบให้นั้น เกิดขึ้นจริงหรือไม่ อาหาร น้ำดื่ม ยารักษาโรค และความช่วยเหลือประดามี ซึ่งต่างชาติสนับสนุนให้ไป จะถึงมือประชาชนพม่าหรือไม่ วันนี้คงไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับที่คนพม่าจะได้รับรู้

บางทีพิบัติภัยครั้งนี้

อาจเป็นบททดสอบสำคัญ

ในช่วงหัวเลี้ยงหัวต่อทางประวัติศาสตร์

ที่ประชาชนคนพม่า จะตระหนักถึงภารกิจอันยิ่งใหญ่ และตระหนักถึงความสำคัญว่า รัฐบาลซึ่งสนใจและใฝ่ใจต่อความยากลำบาก เสียงร้องไห้ และสายน้ำตาของประชาชน ต้องมีหน้าตา และกลไกเช่นไรในการทำนุบำรุง ดูแล และเยียวยาประชาชนในแผ่นดินเดียวกันอย่างไร

บางทีพายุใหญ่นาร์กีสอาจเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ

ที่จะกระตุ้นเตือนให้ประชาชนพม่าได้เห็น

ถึงความจริงอันเจ็บปวดของตน

จากการที่แผ่นดินบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา มีรัฐบาลซึ่งไร้คุณธรรม ไร้จริยธรรม ไร้ความเอื้ออาทรต่อความทุกข์ยากของพี่น้องร่วมชาติ ไม่ใช่เพียงการอ้างคำว่าผลประโยชน์ และความมั่นคงของประเทศชาติ ที่ยืนอยู่บนผลประโยชน์ของกองทัพ อธิสิทธิ์ชนในกองทัพเท่านั้น

พายุใหญ่ลูกนี้

อาจคือคำถามที่สำคัญยิ่ง

ระหว่างชีวิตกับอำนาจของกระบอกปืน

ระหว่างการลุกขึ้นสู้ หรือยอมจำนนที่จะอยู่ภายใต้การกดขี่เช่นนี้ต่อไป ไม่มีใครตอบได้ดี เท่ากับใจของผู้คนซึ่งทุกข์ยาก จะเป็นผู้ตอบสถานการณ์อันวิกฤติเหล่านั้น ด้วยหัวใจของพวกเขาเอง พวกเขาจะต่อสู้เพื่อตัวเอง เพื่อลูกหลาน เพื่อญาติพี่น้องที่ล้มหายตายจาก หรือเพื่ออนาคตแผ่นดิน

ไม่มีใครตอบแทนพวกเขาได้ นอกจากชาวพม่า

นอกจากความจริงที่ปรากฎเบื้องหน้า

ยังเหลือคำตอบภายในใจ

ในวันที่ซากศพผู้คนกองเกลื่อนถนนหนทาง ไร้ค่ากว่าผักหญ้า และสิ่งมีชีวิตอื่นอื่น ท่ามกลางวิกฤติของแผ่นดิน ซึ่งผู้คนกำลังแย่งชิงฉกฉวย และฉวยโอกาสของความเสียหาย เพียงเพื่อให้ตัวเองรอดพ้น ในท่ามกลางวิกฤติ ความยุ่งเหยิง สับสน วุ่นวายเช่นนี้ คำตอบจะเกิดขึ้น

ในอีกด้านของความเสียหาย

ในอีกฉากหนึ่งของคราบน้ำตาประชาชน

คนพม่าย่อมรับรู้ได้ดี ว่าวันนี้เขาจะสู้เพื่ออิสรภาพหรือไม่

หรือจะมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อรอวันตาย

หรือร้องไห้ให้กับความตาย