กระจายความเกลียดชัง

อ้างอิง - ภาพ http://www.oknation.net/blog/DECHARIN

เมื่อครูสองท่าน

ออกจดหมายแถลงการณ์

เพื่อตั้งคำถามต่อบทบาทสื่อมวลชนไทย

โดยเป็นการแถลงการณ์ หรือจดหมายเปิดผนึกในนามส่วนตัว ซึ่งมีข้อเขียนสำคัญในการถามไถ่ถึงสติ อาการ อารมณ์ และเนื้อหาสาระของการนำเสนอข้อมูลข่าวสาร ซึ่งกำลังเล่นกับสิ่งที่เรียกว่ากระแส และกำหนดวาระข้อมูลข่าวสารสำคัญในบ้านเมืองของเรา ด้วยนิยามความรุนแรง

ในท่ามกลางความแหลมคมของสถานการณ์

และการเคลื่อนไหวทางการเมือง

ที่กำลังเร่าร้อนมากมาย

คำถามสำคัญของวาระข้อมูลข่าวสารขณะนี้ คือการถามถึงเนื้อหาใจความ ของความรุนแรงที่ก่อตัวขึ้นในสังคมไทย เมื่อกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองกลุ่มหนึ่ง มีสำนักข่าวซึ่งสนับสนุนด้านข้อมูลข่าวสารการประชาสัมพันธ์ เชื่อมโยงรายงานให้เห็นถึงการตอบโต้ต่อความไม่เห็นด้วย

ด้วยคำตอบอันรุนแรง

ด้วยการทำร้ายทำลายร่างกาย

และด้วยการใช้ความรุนแรงต่อผู้อื่น

คำถามสำคัญนี้ ไม่ใช่คิดจากเพียงทฤษฏีด้านการสื่อสารสาธารณะ บทบาทของสื่อสารมวลชน กรอบคิดเรื่องการใช้ความรุนแรง การแก้ปัญหาความขัดแย้งทางสังคม แนวทางสันติวิธี หรือไม่ใช่ทฤษฎีวารสารศาสตร์ หรือรัฐศาสตร์ แต่เป็นรายงานวิจัยของความจริงในโลกนี้

ที่เคยปรากฎความจริงของวาระความรุนแรง

ในแผ่นดินที่ผู้คนฆ่ากันตายนับแสนคน

ด้วยเหตุจากรายงานข่าว

สถานการณ์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในรวันดา โคโซโว หรือนับย้อนกลับไปถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อีกมากมายในโลกนี้ หรือในระยะที่ใกล้เคียงซึ่งคนไทยพอรับรู้ได้ ถึงความไม่พึงพอใจของประชาชนคนกัมพูชา ที่อ่านรายงานข่าว จากหนังสือพิมพ์ของท้องถิ่นของประเทศ รายงานข่าวยั่วยุ

ระบุว่าดาราสาวไทย

กล่าวถึงสถานะของนครวัดนครธม

ว่าเป็นสมบัติของแผ่นดินไทย ไม่ใช่กัมพูชา

ทั้งที่ข่าวสารเหล่านั้นไม่ใช่ความจริง แต่อคติทางเชื้อชาติ และความเชื่อว่าคนไทยส่วนใหญ่ได้กล่าวเช่นนั้น จึงกลายเป็นเชื้อไฟอย่างดี ของความเคียดแค้นชิงชัง โกรธเกลียดและทำร้ายทำลายคนไทย ไม่นับรวมกับหลายกรณีที่สื่อมวลชนลาวอ้างอิงถึงคำพูดดาราไทย

จะแตกต่างอะไรจากวาระข้อมูลข่าวสารเหล่านี้

ซึ่งเราเคยเห็นผลกระทบที่ติดตามมา

จากความเกลียดชัง

คนกัมพูชาเผาสินทรัพย์ทุกอย่างที่เชื่อว่าเป็นของคนไทย คนลาวหลายคนประกาศกลางที่สาธารณะเพื่อด่าทอคนไทย หรือมายาคติและอคติอีกมากมาย ในท่ามกลางความสนุกสนานของรายงานข่าว และการกำหนดวาระการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร ด้วยอคติและความเชื่อส่วนตัว

จะแตกต่างอันใด

กับการยั่วยุคนไทยออกมาฆ่ากัน

ไม่ว่าจะเป็นในกรณีความขัดแย้งใดใด

สื่อมวลชนใดใดก็ไม่มีสิทธิ์ ที่จะมายั่วยุและตั้งคำถามชี้นำ เพื่อกำหนดวาระข้อมูลข่าวสาร และการรับรู้ของประชาชนคนไทย เพื่อกระทำให้เกิดความรุนแรง ให้เกิดการฆาตกรรม ทำร้ายทำลาย และใช้ความรุนแรงต่อชีวิตคนไทยคนอื่น ไม่ว่าจะโดยวิธีใดใดทั้งสิ้น ไม่สมควรอย่างยิ่ง

สำหรับคำถามในเชิงเสียงสะท้อน

จากผู้คนในแวดวงวิชาชีพ

จากสถาบันการศึกษา

คำถามสำคัญคำถามนี้ คือความจริงที่ควรจะทำให้เรา เข้าใจสถานะของความขัดแย้ง และความแตกต่างทางความคิดในสังคมไทย ในท่ามกลางยุคที่ผู้คนเคียดแค้นชิงชัง และด่าทอผู้ที่ตนเองไม่เห็นด้วยด้วยความตกต่ำ หลายครั้งที่คำด่าเสมือนหนึ่งคนที่เราไม่เห็นด้วยไม่ใช่คน

สิ่งเหล่านี้

น่าหวาดหวั่นอันตราย

และน่าหวาดกลัวต่อสังคมไทย

ในท่ามกลางความจริงของความแตกต่าง ความไม่ลงรอย ความคิดเห็นขัดแย้ง และความแตกต่าง ในแต่ละความคิดความเชื่อของการเมืองไทย ในรอบระยะเวลาหลายปี ที่คนไทยเผชิญหน้ากับความรุนแรง ความเครียด และความไม่เห็นพ้องต้องกันของความคิดการเมือง

เราเห็นตำรวจที่กระชากคนแก่ที่ไม่เห็นด้วย

พร้อมเห็นนักเลงหัวไม้เข้าทุบตี

ทำร้ายร่างกายผู้ไม่เห็นด้วย

ด้วยคำพิพากษาของสถาบันตุลาการ เมื่อศาลมีคำวินิจฉัย ต่อการกระทำที่ใช้ความรุนแรง ในแต่ละความจริงของสังคมไทยวันนี้ เราคนไทยทุกคนควรตระหนัก ถึงเส้นบางบางของความรุนแรงที่เกิดขึ้น ในท่ามกลางความไม่เห็นด้วย และท่ามกลางการปะทะของความคิดแตกต่าง

สิ่งสำคัญวันนี้

ในความจริงที่เราควรมีสติ

คือการตรองถึงระเบิดเวลาแห่งความรุนแรง

เพื่อเพียงบอกกล่าว กับเราคนไทยด้วยกันว่า

เราจะไม่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คนไทยด้วยมือเรา