สรรพสาธารณนิยม

เมื่อวานก่อน ผมได้มีโอกาสไปอ่าน เรื่องสั้นๆฉันจะเล่า ของ ท่าน ส.ผาติสุวัณณ

เรื่อง ชนชั้นเรา..ไม่เคยตายจากแผ่นดินดอก...สหายเอ๋ย..

พร้อมทั้งฟังเพลง คนภูเขา ของ คาราวานที่ ท่าน ส.ผาติสุวัณณ ได้เอามาลงเพื่อให้สมาชิกชาวเราและชาวอื่นได้ฟังกัน

ผมมีความรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่งในข้อความตอนหนึ่งของบทความนั้นที่ว่า

'' ฆ้อนกับเคียว มันมิได้ใช้เอาไปฆ่าใครดอก หลานเอ๋ย

มันใช้เพียงเพื่อการสร้างก่อและทำกินเท่านั้น

คนที่มันแก่งแย่งเข่นฆ่ากัน

ชีวิตมันมิเคยจับเคียว แลถือฆ้อนดอกนะ

ตลอดทั้งชีวิตของพวกคนเหล่านั้น

มันจับแต่อำนาจเงินตรา

และคำภีร์แห่งการทำล้ายล้างเท่านั้นแหละ หลานเอ๋ย ''

จากข้อความข้างต้นของ ท่าน ส.ผาติสุวัณณ ได้ทำให้ผมนึกถึงคนคนหนึ่ง

คนคนนั้นไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนจากผม เขาคือ...

ผู้เป็นปู่เล็กของผมเอง

ปู่เล็กท่านเป็นชาวสวนยางพาราแห่งหนึ่งในจังหวัดสุราษฏร์ธานี

ซึ่งในสมัยนั้นการต่อสู้ระหว่าง ทหารป่าและทหารของชาติในบริเวณนั้นมีความรุนแรงมาก

ปู่เล็กท่านเป็นเพียงชาวสวน ที่ไม่มีการศึกษาสูงๆ และยากจน

ท่านไม่รู้แม้กระทั่งความหมายของคำว่า คอมมิวนิสต์ หรือ ผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์

เพียงแต่แกรู้ว่าแกเป็นคนชนชั้นแรงงาน 

 และท่านกำลังช่วยกลุ่มบุคคลที่ต่อสู้เพื่อชนชั้นแรงงาน

แต่ผลสุดท้ายที่แกได้รับและหยิบยื่นให้จากเจ้าหน้าที่รัฐคือ

ความตาย

ท่านโดนใบสั่งเก็บชีวิตจากผู้มีอำนาจ

โดยการกราดยิงด้วยอาวุธสงคราม

จนเสียชีวิต

เลือดท่านไหลนองพื้นดิน ณ ที่แห่งนั้น

ในสวนยางพาราอันเป็นที่พักพิงของท่านเอง

สุดท้ายท่านก็โดนตีตราว่าเป็น

ผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์

ทั้งๆที่คำๆนั้น ท่านยังไม่มีเข้าใจในความหมายของมันเลย.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สู่สุขคติครับปู่ อุดมการณ์ที่เหลืออยู่ ผมขอสานต่อเอง

ส.ภูผา

กดเพื่อฟังเพลงครับ