ความฝันของนักศึกษาหนุ่มกรรมาชน

เมื่อหลายวันก่อน ผมมีโอกาสได้คุยกับ นักศึกษาหนุ่มคนหนึ่ง บนรถสาย 539

นักศึกษาหนุ่มคนนี้ มาจากภาคอีสาน เขาจากบ้าน จากพ่อ จากแม่ มาเพื่อ เรียนหนังสือ

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเพียงลูกชาวนา ผู้ด้อยโอกาส เขาโดนกดขี่จากนายทุนโรงสี

แต่เขาก็ไม่ทิ้งการเรียน เขามาเอาหยาดเหงื่อแรงงาน ขายแลกข้าวแลกน้ำ แลกการศึกษาที่เขาถวิลหา

เขาเข้ามาเป็นช่างในอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่งแถบชานเมือง

พร้อมๆกับลงเรียน รัฐศาสตร์ ที่ ม.รามคำแหงไปด้วย

เท่านั้นยังไม่พอ หากว่าเขาจบปริญญาตรีเมื่อไร เขาก็พร้อมติดยศ ว่าที่ร้อยตรีเมื่อนั้น

ผมนั่งคุยกับเขาตั้งแต่รถเริ่มเข้าสู่ พุทธมณฑลสาย4 จนถึงอนุสาวรีย์ชัย

ผมถามเขาว่า

"ถ้าจบรัฐศาสตร์แล้วจะไปทำอะไรต่อ"

เขาก็ตอบว่า

"เขาอยากทำอะไรก็ได้ที่มันช่วยพัฒนาบ้านเกิดของเขา"

เมื่อผมได้ยินคำนี้ผมรู้สึกอะไรบางอย่างที่มันก่อตัวขึ้นในหัวใจ

ความรู้สึกนั้นมันบอกไม่ถูก

มันไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูด หรือภาษาเขียนได้เลย

ผมก็ถามเขาว่า

"มาเป็นช่างในอู่นี่ลำบากไหม"

เขาก็ว่า

"มันก็มี แต่ก็ไม่มาก ทำแลกข้าว แลกน้ำ แลกที่ซุกหัวนอนวันหนึ่งๆ พร้อมกับเงินลงทะเบียนเรียน"

ผมก็ลองนึกคิดและเปรียบเทียบดู

ระหว่างนักศึกษากรรมาชนผู้สู้ชีวิตจากภาคอีสานคนนี้

กับ

นักศึกษาบางคนที่มัวหลงแสงสีเสียงในเมืองกรุง

ระหว่าง กรรมาชนผู้เอาหยาดเหงือแลกกับการมีชีวิตอยู่ไปวันหนึ่งๆ

กับ

คนบางคนที่มีหยาดเหงื่อแลกกับความสนุกสนานเมามันในอารมณ์ไปวันหนึ่งๆ

กำลังของชาติเรากำลังเสื่อมลงทุกวันๆ

ความมั่นคงในชาติเราเริ่มถดถอย

ความแตกต่างระหว่างสังคมและชนชั้นเพิ่มมากขึ้น

พวกนายทุน อำนาจเงิน มักมองเห็นเราเป็นสิ่งไร้ค่า

บางคนถูกเหยียบย่ำ จากอำนาจเงิน

บางคนถูกกดขี่ข่มเหง จากอำนาจเงิน

บางคนยอมซึ่งด้วยอำนาจเงิน

บางคนยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อ หยุดยั้ง อำนาจอุบาทว์เช่นนี้

มันล้วนอยู่ที่เรา

ทางเลือกของพวกเรา ชีวิตของพวกเรา

ว่าเราควรจะเลือกทางเดินของวีรชน หรือ คนผู้ถูกหยามเหยียด

ความฝันหนุ่มกรรมาชน ผู้ซึ่งถูกแบ่งชั้นวรรณะในสังคมประชาธิปไตยที่ได้ชื่อว่า

เป็นชนชั้นแห่งความเท่าเทียม

ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร

ยังไม่มีใครล่วงรู้

เขาก็คงยังต้องสู้ และมีชีวิตอยู่ท่ามกลางกระแสสังคมต่อไป

เช่นเราท่านนี่เอง.