คัดลอกจากบท

สัมภาษณ์พิเศษในนิตยสารสกุลไทย ฉบับเดือน กรกฏาคม 2008 โดย พิชามญชุ์ ชัยดรุณ

(ต่อจาก blog ที่แล้ว) 

            ดิฉันจะตั้งคำถามกับคนในสังคมที่คิดว่าตัวเองดีหรือชอบพูดว่าตัวเองดี ดิฉันจะสงสัยคนเหล่านั้นว่าดีจริงหรือ เพราะว่ามันไม่มีหรอกค่ะ ทุกอย่างมีสองด้าน ในความดีก็ต้องมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ อย่างดิฉันเองก็ไม่ได้เป็นคนดีทั้งหมด หรือคนที่เลวก็ไม่ได้เลวทั้งหมด เขาต้องมีความดีอะไรบ้าง  แต่ก็นั่นแหละ ก็ต้องขอบคุณเขาที่ทำให้มีวันนี้ ถ้าไม่ได้ทะเลาะกับเขาก็จะไม่ได้ทำยาเอดส์ พอเข้าพูดถึงผู้หญิงและเด็กเท่านั้นแหละค่ะ ก็เลยทำยาขึ้นมา จริงๆไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรา คือเราก็ไม่ได้เป็นญาติกับผู้ป่วยเอดส์  มีนักข่าวถามเหมือนกันนะคะว่าทำไมต้องต่อสู้เพื่อผู้ป่วยเอดส์ มีเชื้อเอชไอวีเหรอ ก็ถามแปลกๆนะคะ เวลาเราต่อสู้เพื่ออะไร ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นอย่างนั้น มันอาจจะมีบางอย่างที่ทำไมเราถึงต่อสู้ จริงๆก็ต่อสู้เพื่อความไม่ยุติธรรม ซึ่งจริงๆแล้วก็รู้ค่ะว่าไม่มีวันชนะในชีวิตนี้ ความไม่ยุติธรรมมันเกิดขึ้นทั่วไปหมด แต่อย่างน้อยถ้าเรามีส่วนต่อสู้ได้บ้าง เราก็จะทำ

            ตอนที่ทำยาก็ไม่มีใครเห็นด้วย เราก็ทำของเราเอง คือความที่ไม่ได้แคร์ตำแหน่ง เงินเดือน เราก็ทำของเราเอง ก็ทำอยู่ตั้ง 6 เดือน ทำคนเดียว ทั้งผลิตเอง วิเคราะห์เอง วิจัยเอง ไม่มีใครทำด้วยเลย เพราะเขามองว่าขั้นตอนการทดลองอาจจะมีอันตรายต่อสุขภาพ แต่ดิฉันก็ต้องทำ เอายามากินเองเพราะต้องพิสูจน์ว่ายาเราคุณภาพทัดเทียมกับยาต่างประเทศหรือเปล่า ก็ต้องกินยาเข้าไปแล้วเจาะเลือดตัวเอง ตอนทดลองทานยา ก็มีอยู่ตัวหนึ่งที่แพ้มากถึงขนาดเป็นผื่นทั้งตัว ต้องนอนอยู่เตียงนาน 3 วัน 3 คืน ไปทำงานไม่ได้เลย แต่ตอนหลังผิวหนังมันโดนอยู่เรื่อยๆ มันก็จะไม่รู้สึกอะไร ก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะ ก็ยังปกติอยู่ ข้างในอาจจะถูกทำลายหมดแล้วก็ไม่รู้  แต่อะไรมันจะเกิดก็เกิด ดิฉันคิดว่าเราเป็นอะไรคนเดียวแต่เราได้ช่วยคนหลายคน มันก็คุ้มนะ คนเราเกิดมา ช่วยคนได้คนหนึ่งมันก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว ก็ช่วยไปเรื่อยๆ มันก็คงเป็นกิเลสอย่างหนึ่งนะคะ”

(กรุณาติดตามตอนต่อไปใน blog หน้าค่ะ)