เรื่องจริงผ่านใจ........

                      พี่แมว หญิงสาวผู้พิการทางสายตา หลังจากเลิกงานแล้วก็โทรศัพท์เรียกรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างขาประจำ ให้มารับไปส่งยังป้ายรถเมล์  เหมือนเคยอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา พี่แมวยืนนิ่ง เพราะต้องใช้สมาธิมากกว่าคนธรรมดา ในการแยกแยะเสียงระหว่างเสียงรถ และเสียงอื้ออึงของผู้คนรอบข้างที่คราคร่ำในยามเย็น

                     "ใช่ สาย ...." หรือป่าวค่ะ

                    "ใช่ครับ ใช่ครับ" ชายหนุ่มที่ยืนข้างๆ ตอบ พร้อมทั้งนำพี่แมวไปขึ้นรถ

                   "ขอบคุณค่ะ" พี่แมวกล่าว

                    บนรถแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ที่ยืนแออัดกันยังกับปลากระป๋อง พี่แมวพาตัวเองขยับเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับคลำหาสิ่งที่จะเกาะยึด

                   ไม่มีผู้โดยสารคนไหน ที่จะลุกขึ้นให้พี่แมวนั่ง ทั้งที่ดวงตาของพี่แมว โปน และขุ่นมัว เป็นที่สังเกตได้ง่าย ว่าหญิงสาวผู้นี้ "ตาบอด"

                   "ขอความกรุณาลุกขึ้นให้คนตาบอดนั่งหน่อยครับ" เสียงของพนักงานเก็บค่าโดยสารดังมาเป็นระยะๆ 

                  ผู้โดยสารหลายคนนั่งเงียบ บ้างก็หลับ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกให้พี่แมวนั่ง  คงคิดว่า "ฉันก็เสียค่าบริการ เท่าเธอนะ ทนยืนไปหน่อย คงไม่เป็นไรมั้ง ตาบอดนี่นา ไม่ใช่พิการแขนขา สักหน่อย"

                  "เดินมาด้านหน้าครับ ผมจะลุกให้คุณนั่งเอง" เสียงดังมาจากด้านหน้ารถ

                 ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  เงียบ ไม่มีปฎิกริยาใดๆจากผู้โดยสาร 

                  "เดินมาด้านหน้าครับ ผมจะลุกให้คุณนั่งเอง" เสียงพูดประโยคเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทำเอาผู้โดยสารหลายคนถึงกับอึ้ง และสีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด   ต่างพากันลุกนั่งเป็นแถว

                  "ขอบคุณค่ะ"

                  "ไม่เป็นไรคับ  งั้นผมขับรถต่อนะครับ"           

ขอบคุณเรื่องจริงจากพี่แมว

ภาพประกอบ : พันทิพย์ดอทคอม