รัก....ในเวลาที่แตกต่าง ..........

                     คนเรามีเวลาเท่ากัน  24 ชม. นอน กิน เที่ยว ทำงาน และนานากิจกรรมที่สรรหาทำกันในยามว่าง แต่หลายคนชอบพูดว่า "ไม่มีเวลา" "เวลาไม่พอ" ซึ่งความจริงแล้ว จะมากจะน้อยขึ้นอยู่กับการแบ่งเวลาให้เหมาะสมของแต่ละคน

                     คู่รักบางคู่ รักกัน เข้าใจกัน แม้จะเจอกันน้อย คุยกันน้อย แต่ความรักของคนทั้งสอง ก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจ เชื่อใจ วางใจซึ่งกันและกัน แต่หลายคู่ที่ต้องเลิกรากันไป เพราะเพียงแค่คำว่า  เวลา.... ไม่มีเวลาให้กัน

                    คนหนึ่งมีเวลาว่างมากกว่าอีกฝ่าย ในขณะที่อีกฝ่ายนั้นงานยุ่งตลอด จะกิน จะนอน จะพัก จะทำอะไรไม่ค่อยเป็นเวลา ไม่แน่ไม่นอนว่าช่วงไหน เวลาไหนจะต้องทำอะไร บอกล่วงหน้าไม่ได้ บางเรื่องที่รู้ล่วงหน้าก็อาจมีการเปลี่ยนแปลง

                     แน่นอนว่าคนรักฝ่ายที่ว่างกว่าก็จะเกิดอาการเรียกร้อง "เวลา" เพื่อมาเติมเต็มช่องว่างของการห่างเหิน ที่กลัวว่าสักวันจะห่างหาย ต้องอย่างโน้น ต้องอย่างนี้ ต้องเจอ ต้องมาหา ต้องอยู่ด้วย ต้องมีเวลาให้กันมากกว่าที่เป็น

                      เป็นเหตุให้ฝ่ายที่ถูกเรียกร้อง อดรนทนไม่ไหว ท่ามกลางความไม่เข้าใจ ในตัวคนรัก ว่าใยจึงเรียกร้อง โหยหา ถึงเพียงนี้ ก็ไม่เข้าใจรึไง ว่าทำงาน ว่าไม่ว่าง 

                      จึงต้องยุติความสัมพันธ์ และหยุดเวลาที่จะเดินร่วมกันไว้เพียงแค่นี้ ตรงคำว่า "เลิกกัน ...เลิกรา"

                      เป็นไปไม่ได้หรอกนะ ที่จะรั้ง จะขีดให้ใครสักคน เอาเวลาส่วนใหญ่ที่เรียกว่า "เวลาส่วนตัว" มาทุ่มเท มาใช้ร่วมกับเราซะหมด เพราะบางทีช่วงเวลาที่อยู่กับเรา เขาอาจจะอึดอัดอย่างหาที่สุดไม่ได้ โดยที่เราไม่รู้ตัวเลยว่าทุกเวลานาที.... เขาพยายามคิดที่จะเดินให้ห่างจากเรา 

                     หรือว่า แท้ที่จริงแล้ว ใครคนหนึ่งก็เข้ามาในชีวิตเรา เพียงเพื่อคั่นเวลา พักพิงใจที่อ่อนล้า และเมื่อหายดีเขาก็จะไปพร้อมเวลาที่ไม่ย้อนกลับ มันช่างเป็นการล้อเล่นกับหัวใจเหลือเกิน 

                      ชีวิตคนเราขึ้นอยู่กับอะไร ใคร สิ่งใดกันเล่า ทำไมถึงต้องโหยหา โหยไห้ และไขว่คว้า เพียงแค่หนึ่งคนทีก้าวเข้ามาในชีวิต และเดินจากไป