ลูกสาวเดียว .. ของแม่

                                       "ลูกสาว ลูกสาว ตื่น ตื่น ตีสาม (03:00น.) แล้วนุ้ย เดี๋ยวใจทำไม่ทัน หวางถึงลูกค้ามาออหน้าร้านไม่ทันขาย  ลุกๆ ไปหลาด" แม่พูดพลางดึงผ้าห่มออกจากตัวฉัน แล้วเดินไปเปิดไฟห้องทันที

                                      วันนี้ถึงคิวฉันแล้วสินะที่ต้องเป็นคนขับรถพาแม่ไปตลาด เพื่อจับจ่ายซื้อของมาทำแกงขาย แม่ฉันเปิดร้านขายข้าวแกง วันละ 10 ถึง 12 อย่าง และอาหารตามสั่ง เป็นเวลาหลายปีมาแล้ว มีเพียงฉันกับน้องชายคนเล็กที่ยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่ ก็เลยต้องแบ่งหน้าที่ในการช่วยแม่ 

                                      "ฮายแม่นั้น แคบจริงตีสี่ (04:00 น.) ก็ทัน ง่วงนอนนิ" ฉันบ่นพึมพำใต้ผ้าห่มที่เพิ่งดึงมาปิดร่างอีกครั้ง ในใจก็นับ 1 ถึง 30 เป็นการต่อเวลานอน เมื่อนับถึง 30 ฉันก็ลุกพรวดไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุด วิ่งลงไปยังครัวเพื่อหุงข้าวหม้อใหญ่ไว้รอขายในตอนเช้า

                                      มอเตอร์ไซด์คู่ชีพแบกรับน้ำหนักฉันกับแม่มายังตลาด  เช้าตรู่อย่างนี้ถนนยังคงโล่ง สัญญาณไฟแดงยังคงกระพริบเป็นสถานะการเตือนอยู่ คงมีเพียงรถใหญ่ (สิบล้อ,รถทัวร์) ที่วิ่งให้เห็นอยู่บ้าง  ฉันใช้ความเร็วในระดับ 40-60 กม./ชม. ด้วยเหตุที่สั่นสะท้านกับแรงลมที่มาประทะตัว   ขับด้วยความระมัดระวัง เพราะอาจมีรถที่ขับไม่ระวังผู้อื่น 

                                   ตลาดยามเช้าตรู่คลาคล่ำไปด้วยแม่ค้า พ่อค้า และผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นแม่ค้า แม่ขาย นี่แหละ เดี๋ยวนี้ไม่ต้องยุ่งยากอะไรมากมาย ผัก หมู ไก่ กุ้ง ปลาหมึก โอย! แทบจะทุกสรรพสิ่งที่วางขาย ล้วนแต่หั่น ซอย คั่น ฯลฯ สำเร็จรูปแล้วทั้งสิ้น ผู้ซื้อก็แค่นำไปล้างให้สะอาดเป็นพอ เรียกได้ว่าช่วยประหยัดเวลาในการเตรียมของได้มากโข

                                     เมื่อถึงบ้านก็ปรี่เข้าไปในครัว มีลูกมือของแม่อีกคนยืนรออยู่แล้ว ฉันมีหน้าที่ล้างผัก เนื้อ ปลา ทุกอย่างเตรียมไว้เพื่อให้แม่ปรุง  ส่วนหน้าที่ยกหม้อแกงที่ปรุงเสร็จไปยังด้านหน้าร้านก็จะเป็นของน้องชายคนเล็ก หรือไม่ก็พ่อที่นั่งจิบกาแฟหน้าร้าน  

                                    05:00 น. ทุกอย่างพร้อมขาย ที่ร้านแม่จะขายดีมากในช่วงเช้า เพราะลูกค้าต่างก็ซื้อไปกินที่ทำงาน ส่วนมากก็จะเป็นขาประจำ ประจำจนสนิทกับแม่ค้า ลูกแม่ค้า แล้วก็หมาของแม่ค้าด้วย  8:10 น. ได้เวลาฉันอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานประจำของฉัน ทั้งง่วง และเพลีย บางครั้งฉันก็เหนื่อย และแอบท้อในชีวิตแบบนี้ แต่เมื่อเห็นแม่ลำบาก ทำให้เหนื่อยและท้อไม่ลง แม่ทำแบบนี้มาตั้งแต่ฉัน พี่ และน้อง รวม 5 ชีวิต ยังเล็กๆ อยู่  แม้จะผ่านล่วงเลยมาหลายปี แม่ก็ยังคงยึดอาชีพแม่ค้าขายข้าวแกงอย่างเก่า

                                   มือขวาของแม่ที่ใช้ในการจับด้ามจวัก ช้อน หรือหยิบจับสิ่งของในการปรุงอาหาร ตอนนี้มันล้า จนต้องพึ่งหมอแล้ว  เพราะมีอาการชาบริเวณไหล่ลงมาถึงข้อศอก  เสียงของแม่ที่เคยดังสนั่นหูยามได้ยิน ตอนนี้มันแหบเครือไปเสียแล้ว หมอบอกว่าคงเป็นเพราะสูดดมกลิ่นควันอาหารมากไป รวมทั้งการใช้เสียงพูดคุยกับลูกค้าตลอดทั้งวัน ดวงตาของแม่ที่เคยสดใส กลับมีรอยคล้ำใต้ดวงตา และเริ่มมีรอยเหี่ยวย่นของหนังตาให้เห็น 

                                   แม่เหนื่อย ล้า กำลังอ่อนแรงด้วยวัยที่เพิ่มขึ้น และสุขภาพที่ไม่แข็งแรงอย่างสมัยสาวๆ  ฉันรู้ว่าแม่อดทนมาก นานๆ สักครั้งถึงจะได้ยินเสียงแม่พร่ำบ่นว่าเหนื่อย อาจเป็นเพราะแม่ไม่อยากให้คนที่ช่วยแม่รับรู้ จนรู้สึกเหนื่อยล้าตามแม่ไปด้วย  

                                   ในหนึ่งสัปดาห์ แม่จะได้หยุดพักผ่อนในวันอาทิตย์ 1 วัน แต่ฉันไม่เห็นว่าแม่จะพักผ่อนสักนิด ยังคงทำนู่นทำนี่ไม่หยุด "แม่ไม่ง่วงนอน ไม่เพลียบ้างหรือไงนะ"ฉันนึกสงสัยในใจ ตรงกันข้ามกับฉันที่ง่วงได้ตลอด และเหนื่อยจนไม่อยากจะหยิบจับทำอะไร 

                                  ฉัน ณ เวลานี้ที่ได้นำพาตัวเองมาสู้ชีวิตตามลำพังกลางเมืองหลวง แม่คงจะเหนื่อยมากขึ้น เพราะขาดลูกมือที่เป็นงาน (อันนี้แม่บอก) ไปหนึ่งแรง  คิดแล้วก็สงสารแม่จัง แต่เนื่องจากเหตุ และความจำเป็นที่ต้องจากมา   อีกไม่นานหรอกหนาฉันจะกลับไปเป็นลูกมือที่เป็นงานคนเก่าของแม่อีกครั้ง เมื่อภาระ และความจำเป็นที่มีตรงนี้จบสิ้นลง ป่านนี้แม่คงรอคอยฉันให้หวนคืนบ้าน

                                  คิดถึงแม่ที่สุด อยากกอด แล้วเอ่ยปากบอกรักแม่เบาๆ สักครั้ง ฉันทำแบบนี้กับแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ จำไม่ได้แล้วสิ นานมากทีเดียว ทำไมต้องเขินอายด้วยล่ะ ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้กอด ทำไมฉันไม่ยอมทำ ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้บอกรักทำไมไม่บอก ฉันมันโง่หรือบ้าที่ปล่อยให้โอกาสดีดีแบบนี้หลุดลอยไปได้เป็นหลายสิบปี  เพียงเพราะคิดว่าแม่คงรับรู้ได้ว่าลูกคนนี้ก็รักแม่

                                ยามที่โทรศัพท์คุยกัน เมื่อฉันกระเซ้าว่าคิดถึงนะแม่  แม่กลับหัวเราะร่า แม่ไม่ค่อยชอบที่จะสนทนาด้วยนานๆ มักจะอ้างว่ามีลูกค้าเข้าร้านบ้าง มีคนมาหาบ้าง  วันแม่ปีนี้คงเหมือนปีก่อนที่ห่างไกลจากแม่ ไม่มีดอกมะลิติดให้ตรงหน้าอก ไม่มีพวงมาลัยหอมๆ กราบบนตัก คงมีเสียงจากปลายสายพูดคุยกับแม่เท่านั้น

                               รักแม่ มากนะ (พ่อด้วย เดี๋ยวน้อยใจ) ขอบคุณค่ะที่ทำให้ลูกได้ลืมตาดูโลกใบใหญ่นี้ ขอบคุณที่เลี้ยงดู ส่งเสียมาจนถึงวันนี้ รู้ว่าแม่เหนื่อย แม่อดทนแค่ไหน  ตอนนี้ขอสร้างฐานะของตัวลูกเองให้มั่นคงดีเสียก่อน ไม่นานลูกสาวคนเดียวของแม่จะกลับไปตอบแทนคุณให้สมใจ

                                                                                                     ด้วยรักและเคารพ

                                                                                                           ลูกสาวเดียว          

หมายเหตุ : เรื่องเล่าสมัยผู้เขียนยังอยู่ ณ ถิ่นฐานบ้านเกิดค่ะ โดยในเนื้อหาอาจจะมีคำพื้นบ้านปะปนอยู่บ้างนะค่ะ ขออภัยผู้อ่านภาคอื่นด้วยนะค่ะ ทั้งนี้เพื่ออรรถรสในการเล่าค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ จากใจปลาจิ้งจั้ง