ค้างคืนกับคนตาบอด .....

                             เมื่อถึงสถานีพังงา ฉันกับเกดไม่รอช้าที่จะหารถนั่งต่อไปยังบ้านน้าแก้ว ผู้ที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าฉันกับเกด สองสามวันนี้คงต้องค้างคืนที่บ้านน้าแก้ว เพื่อประสานงานโครงการที่ได้รับมอบหมาย

                            เดิมทุน ฉันกับเกดเป็นคนง่ายๆสบายๆ ไม่เรื่องมากอยู่แล้ว อะไรก็ได้ แต่ทำไมนะฉันถึงมีความคิดสงสัย ครุ่นคิดตลอดเวลาถึงสภาพความเป็นอยู่ ทุกสรรพสิ่งในบ้านน้าแก้วที่เราจะไปพักว่าจะเป็นอย่างไร น้าแก้วจะเปิดไฟในบ้านไหมนะ

                            วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านน้าแก้ว ทุกความสงสัยที่ฉันครุ่นคิดมาตลอดทางก็ค่อยๆหมดไป บ้านน้าแก้วดูสะอาดสะอ้าน เป็นระเบียบเรียบร้อย ไฟฟ้าก็เปิดสว่างไสว ข้าวของเครื่องใช้จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ มีโทรทัศน์ เครื่องเสียง และสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อม ความสงสัยว่าน้าแก้วจำตำแหน่งข้าวของที่วางไว้ได้อย่างไรเข้ามาแทนที่ คงจะเป็นความคุ้นเคยกระมัง ฉันคิด

                            "หยิบจับอะไรรบกวนเราสองคนเก็บไว้ที่เดิมด้วยนะ น้าแก้วจะได้หยิบใช้ได้ถูก" น้าแก้วเอ่ยปากบอก

                            รุ่งเช้า เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เห็นปาท๋องโก๋เตรียมรอไว้ "ชงโอวัลติน กาแฟกันเอาเองนะ ในครัวนะตามสบายเลย น้าแก้วออกไปซื้อปาท๋องโก๋มาให้แล้ว "

                            "ปลา นี่เสื้อผ้าไหมสีเงินใช่หรือป่าว"    น้าแก้วเอ่ยถามฉันขณะที่ฉันเดินผ่านก่อนเข้าไปในครัว  น้าแก้วรู้ด้วยว่าเป็นฉันที่เดินเข้ามา

                            "ใช่ค่ะ เอ่า แล้วน้าแก้วรู้ได้ไงล่ะค่ะว่าเป็นเสื้อตัวนี้นะ" ฉันเอ่ยถาม

                            "ก็น้าแก้ว จำว่าตัวไหนแขวนไว้ตรงไหนนะ"

                            ในครัวของน้าแก้ว ทำให้ฉันรู้สึกทึ่งที่น้าแก้วสามารถหุงข้าว ทำกับข้าวเองได้ โดยใช้เตาแก๊ส ใช้ไฟฟ้าเหมือนคนทั่วไป ในตู้เย็นมีน้ำที่กรอกใส่ขวดแช่เย็นไว้พร้อม ผัก ผลไม้ ขนม นมเนย ถูกแช่เย็นไว้เต็มตู้

                             น้าแก้วชายหนุ่มผู้พิการทางสายตา ที่ปลีกตัวจากครอบครัวมาอาศัยที่บ้านหลังนี้เพียงลำพังนานหลายปี จะมีก็เพียงลูกค้าที่มานวดเป็นเพื่อนคุย น้าแก้วแกทำกิจการร้านนวดที่บ้าน ซึ่งเป็นหมอจับเส้นที่มีคนรู้จักในละแวกนั้นไม่น้อย

                            น้าแก้วเคยตาดีมาก่อน เคยทำงานรับราชการเกี่ยวกับสาธารณสุข แกเป็นคนที่มีใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการอยู่ แต่ต้องมาเสียดวงตาทั้งสองข้างหลังจากประสบอุบัติเหตุ แต่แฟนสาวของน้าแก้ว ก็ไม่เคยรังเกียจรังงอน ยังคงคบหากันอยู่จนถึงทุกวันนี้ แม้จะยังไม่ได้แต่งงาน หรือใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันก็ตาม

                           ฉันคิดว่าการที่น้าแก้วตาดีมาก่อน ส่งผลให้การใช้ชีวิตประจำวันในวันนี้เป็นไปด้วยความคล่องแคล่ว แม้จะต้องมีการปรับตัวอยู่มากในช่วงแรก การที่ได้มานอนค้างคืนที่บ้านน้าแก้วทำให้ฉันรู้ และเชื่อว่าน้าแก้ว และผู้พิการคนอื่นๆ ที่ยังดำรงชีวิตได้ในสังคมนี้ไม่ได้เป็นภาระของใครและไม่อยากให้ใครคิดว่าเขาคือภาระของสังคม เหมือนที่ฉันเคยคิดก่อนเข้ามาคลุกคลีกับกลุ่มคนพิการ

ขอบคุณเรื่องราวจากน้าแก้วค่ะ

ภาพประกอบ : pandaphoto 2008