เรื่องเล่า .. ในโลกมืด ......

                       ประสบการณ์ชีวิตฉันในสามปีให้หลังมานี้ เต็มเปี่ยมอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวของกลุ่มคนพิการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มคนพิการทางสายตา ซึ่งฉันขอใช้สรรพนามในการเอ่ยถึงพวกเขาที่มาโลดเล่นเป็นตัวละครในเอนทรี่แล้วเอนทรี่เล่าของฉันว่า "คนตาบอด"

                      ฉันย่างก้าว .. นำตัวเองเข้าสู่สังคมของคนตาบอด กลางปี พ.ศ. 2549 การสอบคัดเลือก และสอบสัมภาษณ์ กับคำถามที่ว่า "คุณมีทัศนคติอย่างไรกับคนตาบอด" ที่มีคนตาบอดระดับหัวหน้าเป็นผู้ตั้งโจทย์

                      "เฉย เฉยค่ะ" เป็นคำตอบที่เปล่งออกมาจากปากของฉัน พร้อมกับภาพของลุงไสวที่ค่อยๆ ปรากฏในความคิดของฉัน ชายชราผู้อยู่ในโลกมืด ที่เคยอาศัยอยู่ใกล้ๆ บ้านยาย ฉันเห็นลุงไสวตั้งแต่ยังเล็กๆ  จนเคยชิน คงอย่างนี้กระมัง จึงเป็นที่มาของทัศนคติที่ฉันมีต่อคนตาบอด

                      ช่วงปีแรกของงาน ฉันมีโอกาสลงพื้นที่อย่างสมบุกสมบัน ในการปฏิบัติงานโครงการเกี่ยวกับการส่งเสริมอาชีพให้กับคนตาบอดเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน  รวมทั้งโครงการขุดค้นคนตาบอดออกสู่สังคม

                         "ยืมตาใช้หน่อย" ความหมายของประโยคนี้ชัดเจนอีกครั้งเมื่อฉันต้องเป็นดวงตาให้กับหัวหน้า และกลุ่มสมาชิกร่วม 45 - 95 คน แล้วแต่โครงการ

                          เราได้เห็นรอยยิ้มของชายหญิงวัย 18 - 25 ปี  กลุ่มเป้าหมายแรกที่มาฝึกอบรมอาชีพนวดแผนไทย ผสมการเรียนรู้การใช้ไม้เท้าขาวอาวุธคู่กายของคนตาบอด การเรียนรู้การใช้อักษรเบรลล์อักษรของคนตาบอด ในหลักสูตรระยะสั้น  4  เดือน  ทั้งหมดค่อยๆเป็นรูปธรรมขึ้น เมื่อพวกเขาเริ่มใช้ชีวิตประจำวันนอกบ้าน นอกสายตาผู้ปกครองได้ด้วยตนเอง

                        หลายคนกลับบ้านไปพร้อมวิชาที่สามารถนำไปทำมาหาเลี้ยงชีพได้ บางคนก็ปักหลักปักฐานในสถานที่เรียน ที่เปลี่ยนแปลงเป็นร้านนวดเล็กๆ รายได้แรกในชีวิตเต็มไปด้วยความรู้สึกของคำว่าพึ่งพาตนเองได้  และอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่เป็นภาระของใคร

                                                                                                                5 สิงหาคม 2551