""""""""""""""""""""""""

สายตาที่ทอดผ่านสะพานมิตรภาพไทย-ลาวคู่นั้นดูหม่นเหงา...มองเหม่อคว้างอยู่ในเงามัวของตะวันที่เริ่มชิงพลบ ฉากม่านฟ้าสีเทาคืบคลานมาห่มคลุมระลอกคลื่นน้ำ แลดูระบัดไหวพริ้วพราย....ในห้วงบรรยากาศยามเย็นกลางฤดูหนาวเช่นนี้...ถึงแม้ตะวันจะหรี่แสงลับลงมากแล้ว...แต่สายน้ำโขงเบื้องหน้าก็ยังคงเปล่งรัศมีเข้มขลังและยังไหลนิ่งทรนงเป็นปกติวิถี...

       ฉันเหลียวกลับไปมองเส้นทางที่เพิ่งสัญจรผ่านมา พลันหวนคิดไปถึงคำพูดและบทเพลงของ “น้าหมู...พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ” ในช่วงเวลาหนึ่งราวกลางปี 2537 บนเวทีคอนเสิร์ตกลางเมืองเวียงจันทน์ ครั้งวาระเฉลิมฉลองสะพานมิตรภาพแห่งนี้ พงษ์เทพเอ่ยรำพันไว้ว่า “อยากจะสร้างสะพานรักเชื่อมร้อยดวงใจอ้ายไทย-น้องลาว”  ฉันเห็นพ้องดีงามกับ “กวีศรีชาวไร่” ผู้นี้อย่างหมดใจ และหากมีวันนั้นจริง...ฉันจะรีบอาสาเป็นมดงานตัวหนึ่ง...ที่ร่วมอยู่ในแรงงานสร้างสะพานรักเส้นนั้นอย่างปลาบปลื้มลืมเหนื่อยแน่นอน... 

           “แม้ไม่มีพยาน...คำมั่นหรือสัญญา

       เวียงจันทน์กำลังโบกมืออำลาแก่ฉัน พร้อมโปรยยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยค่อยห่างเลือนลับหายจากสายตา เหลือทิ้งไว้เพียงรอยทางแห่งความหลังและความทรงจำที่ประทับตรึงแน่นอยู่กลางใจ... 

ฉันสัญญาในใจตัวเองว่าไม่ช้าก็เร็ว....เราคงได้พบกันอีกครั้ง...

ขอนแก่น, 26 ธ.ค. 49

         ฉันเริ่มนึกทบทวน...ขณะนั่งรถย้อนจากเวียงจันทน์กลับสู่หนองคาย...

            ..

         เมื่อราว 52 ชั่วโมงที่แล้ว-เวลาเที่ยงวัน ฉันยังคงฝังรกรากอยู่ที่ขอนแก่น...ถอยร่นไปไกลกว่านั้นอีก 24 ชั่วโมง ฉันฝากร่างตัวเองไว้ที่ร้อยเอ็ด กลางวงเก็บตกงานมงคลสมรสของเพื่อนสนิท ด้วยความปลาบปลื้มยินดีในมิตรภาพชั่วนิรันดร์ของคู่บ่าว-สาว ฉันและเพื่อนนั่งละเลียดกับข้าวเคล้ากับแกล้ม...กระทั่งล่วงบ่ายจึงเริ่มขยับย้ายมาซุกหัวนอนที่ขอนแก่น....

..

         ถึงขอนแก่นเมื่อบ่ายคล้อยค่ำ...ฉันขับรถมุ่งตรงเข้าสู่รั้วมอดินแดง...การได้กลับคืนสู่มหาวิทยาลัยขอนแก่นอีกครั้ง ทำให้ฉันรู้สึกคล้ายกำลังเดินทางสู่แผ่นดินเกิด...เพราะเคยใช้ชีวิตอยู่ในรั้วแห่งนี้นานเฉียดครึ่งทศวรรษ...มิคิดรวมถึงว่า...ฉันได้แวะเวียนไปตรวจทานชีพจรอีกนับครั้งไม่ถ้วน...แม้จะจบการศึกษาไปนานโขแล้ว...

..

        วันวัยครั้งฉันยังอยู่ในฤดูกาลศึกษา...ดอกคูนสีเหลืองลออเป็นสัญลักษณ์สำคัญของที่นี่....ในหน้าร้อนแล้ง....พวกมันจะพร้อมใจกันผลิสะพรั่งบานห่มคลุมถนนทุกเส้นสายในมอ...ดุจพรมผืนใหญ่มองหวานนุ่มละมุนตา....หิ่งห้อยน้อยแสงริมราวอุทยานเกษตร ฯ ยังมีให้อวดแสงน้อยระยิบระยับ....คู่รักนักศึกษาหลายต่อหลายคนมักชวนกันมาชี้ชมอยู่เสมอ สานความผูกพันบทแรกให้ก่อกำเนิดขึ้น  และแม้ที่นี่จะเกลื่อนกล่นไปด้วยดอกคูน...แต่ใครหลายคู่ในขณะนั้น...อาจมองไม่เห็นดอกไม้ใดงดงามเท่า "ดอกรัก" ซึ่งกำลังเบ่งบานอยู่ในใจ....

..

           มอดินแดงที่ฉันเห็นวันนี้เปลี่ยนโฉมหน้าไปไม่น้อย....เส้นทางระหว่างขับรถไปส่งเพื่อนสู่ห้องซ้อมดนตรีแถบหลังมอ...ฉันพบภาพของหอพักและร้านค้าใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเบียดเสียดหนาแน่นมากขึ้น...บางช่วงมีกำแพงยาวเหยียดทึบทะมึน...ราวจงใจจะสร้างกั้นประกาศเขตปัญญาชนกับชาวบ้านร้านตลาด และต้นไม้หลากพันธุ์ซึ่งเคยสร้างความร่มรื่นก็ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด...

        ฉันได้แต่แอบภาวนาให้บ้านเก่าแห่งนี้...หันมาใส่ใจดูแลตัวเองให้งดงามดังเดิม...อย่าเติบโตอย่างเร่งร้อนราวคลั่งอารยะวัตถุ กระทั่งกลายเป็นไร้ระเบียบแหลกเละในกาลรุ่นต่อมา...คิดหวังได้เพียงเท่านั้น...ฉันก็บ่ายหน้าหันกลับมาหาที่พัก ณ "โรงแรมขวัญมอ" และด้วยความอ่อนล้าจากอาการเริงร่าในงานมงคลเมื่อคืนที่ล่วงผ่าน...ทั้งคิดเผื่อออมแรงไว้ตระเวนเมืองเวียงจันทน์ในวันพรุ่ง...คืนนี้ฉันจึงตัดใจงดภารกิจรำลึกความหลังทั้งปวง เว้นวางการทัวร์ราตรีเมืองหมอแคน  และหลังไขประตูสู่ห้องพัก...ในทันทีที่หัวสัมผัสหมอน...ฉันก็หลับไหลไปอย่างไม่แยแสเข็มนาฬิกา...

..

ขอนแก่น, 27 ธ.ค. 49

       อากาศหนาวยามเช้าที่ขอนแก่นคล้ายจะตรึงร่างฉันไม่ให้ขยับลุกจากที่นอนได้ง่ายๆ....ลองเบนสายตาสะลึมสะลือมองออกไปนอกหน้าต่าง ยังเห็นหมอกบางเบาคลอเคลียซุกซบกับกิ่งก้านของต้นหางนกยูง...แต่กลิ่นกาแฟกรุ่นหอมและไข่กะทะร้าน "เอมโอช" ก็ยั่วเย้าน่าปรารถนาแรงกว่า...ฉันเลยแข็งใจลุกบิดขี้เกียจ มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองตั้งแต่เช้าตรู่...

       ครั้นอิ่มหนำจากมื้อเช้า...ก็ถึงเวลานัดหมายพบปะเพื่อนฝูงอีกครั้ง.....

       ระหว่างนั่งดื่มกินสนทนา ฉันคิดไปเองแบบผิวเผิน...ว่าเส้นทางช่วงระหว่าง “ขอนแก่น-หนองคาย” นั้นดูเหมือนจะไม่ไกลนัก ทั้งยังเคยสัญจรผ่านไปมามากกว่าหนึ่งครั้ง อีกเหตุผลหนึ่งซึ่งอุ่นใจก็เพราะว่าวันนี้จะมีเพื่อนชาวไทยมารอรับอยู่ที่ด่านฝั่งลาว... ฉะนั้นก็ไม่มีเหตุอื่นใดที่ฉันควรเร่งรีบ...

       และเอาเข้าจริง...กว่าฉันจะดึงตัวเองออกจากบ้านกินถิ่นเก่าได้ เวลาก็ล่วงผ่านบ่ายสองโมงไปแล้ว หากแต่ฉันก็มีข้ออ้างที่มักจะเข้าข้างตัวเองอยู่เสมอว่า อยากอยู่สนทนาและเยี่ยมยามถามข่าวลูกสาวที่น่ารักน่าชังของเพื่อนนาน ๆ...

..

บนเส้นทางสายมิตรภาพ....ของเหลวรสชาติขมปร่าที่รินผ่านขวดสีเขียว ด้วยความเอื้อเฟื้อของบรรดาเพื่อนผู้แสนดี (หนึ่งในนั้นคือ...ซามูไรพ่อลูกอ่อน มือซ้ายประคองลูก ขณะมือขวาประคองแก้วสีอำพัน) กำลังชำแรกซึมผ่านทุกส่วนของร่างกาย สายตาที่พร่ามัวอยู่แล้วก็เริ่มมืดมนหนักมากขึ้น ฉันฝืนขับรถได้สักพักก็ต้องเปลี่ยนให้มืออาชีพที่ยินดีมาส่งและส่องทางขับเคลื่อนแทน เราคุยกันบ้างเงียบบ้างตลอดเส้นทางประมาณ 170 กม.สู่หนองคาย..ฉันล่องลอยไปกับความคิดของตัวเอง…คืนนี้นกขมิ้นจะบินโบกไปถึงถิ่นใด ?