...คารวะแด่อาจารย์...

ในท่ามทางเดินที่รอนร้าวและเชี่ยวกราก...ฉันกำลังขับเคี่ยวกับวินัยอันน้อยนิดของฉันเอง...เพื่อพิสูจน์ทราบบางสิ่งอย่างภายในตัวตนให้กระจ่างชัด

ขณะห้วงพักจาก "ความรู้" เบื้องหน้า..ฉันหันมาเยียวยา "ความรู้สึก"..เบื้องลึก

และเมื่อยามนี้เอง...กวีบทเก่าจากดินแดนที่ฉันเคยจากมา...

บทกวีอันสะท้อนภาวะแปรเปลี่ยนดั่งวัฏจักร...ก็พลันครวญแผ่วแว่วผ่านเป็นโสตเสียง..คล้ายดั่งสำเนียงจากหนทางจร...

เพื่อปลุกปลอบขวัญ...และมอบกำนัลแด่กรวดเม็ดร้าว..ให้หยัดยืนขึ้นสู้อีกครั้ง...

(ฉันขอคารวะแด่ผู้เขียนบทกวีนี้...อาจารย์พัชร์สุ วรรณขาว...แห่งมหาวิทยาลัยสีอิฐ..(ขอนแก่น) ผู้เฝ้าย้ำสอนศาสตร์และศิลป์ในโลกธรณี หินผาและกรวดทรายเม็ดร้าว)

(ชั้นหินทรายที่เกาะตะรุเตา สตูล)

(ชั้นหินทรายที่เขาจมูกควาย พังงา)

(กรวดเม็ดอลังการ ที่เกาะพีพี กระบี่)

คือกรวดทรายและหินแกร่ง (สะพานไม้เหนือสายน้ำยม ณ แก่งเสือเต้น จ.แพร่)

แม้หินจะแกร่งเพียงใด ก็อาจมีวันถูกเจาะทลายได้ (เหมืองอุโมงค์ผาเด๊ะ อ.แม่สอด จ.ตาก)

สายหมอกเหนือเหมืองแร่ (เหมืองแร่สังกะสีผาแดง อ.แม่สอด จ.ตาก)

เปรียบดั่งหลักหิน..ที่บอกจุดหมายการแรมรอน (บนเส้นทางสายยะลา-เบตง)

....................

ผ่านมาหลายวัน...ฉันมานั่งทบทวนกวีบทนี้อีกครั้ง...และนึกถึงกวีอีกบทซึ่งคุณ littlewizard ได้เคยอ้างถึง...จึงขอนำมาฝากไว้ในที่นี้

"เศษธุลี"

จิรนันท์ พิตรปรีชา

"ฉันคือกรวดทรายเม็ดน้อย     ซ่อนสีเศร้าสร้อยหมองหม่น

ใต้เศษเขียวตะไคร่ในวังวน     ประกอบปนสายน้ำในลำธาร

มีความเหงาเยียบเย็นที่เป็นอยู่     วันอันรับรู้การไหลผ่าน

เสียงกระซิบซ้ำซ้ำท่องตำนาน     เล่าเหตุการณ์ต้นทางอย่างคุ้นชิน

จึงรู้ว่าโลกนี้มีเขาเขียว     มีป่าเปลี่ยวทุ่งหญ้ามีผาหิน

มีหมู่บ้านผู้คนบนพื้นดิน     ก่อนธารินจะไหลไปนคร

...........

ฉันคือกรวดเม็ดร้าว    แหลกแล้วด้วยความเศร้าหมองหม่น

ปรารถนาเป็นธุลีทุรน    ดีกว่าทนกลั้นในอยู่ใต้น้ำ...."

........................

คารวะแด่ผู้แต่ง...ดอกไม้อหังการ์...และขอบคุณ......หนังสือ "ใบไม้ที่หายไป" จีรนันท์ พิตรปรีชา/ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3, ก.ย. 32