(เขื่อน ??) "แก่งเสือเต้น"

สั่นไหวแผ่นดิน....ก้อนหินละเมอ

(THE STORY FROM KEANG-SUA-TEN)

........................

(ความเรียงเจือจางสาระ...บนเส้นทางการสัญจรรอนแรมสู่พื้นที่เขื่อน "แก่งเสือเต้น" จังหวัดแพร่...เพื่อร่วมค้นปริศนาบางประการด้านแผ่นดินสั่นไหว...สัพเพเหระว่าด้วยเรื่อง..."วิถีแห่งชีวิต บทเพลง สายน้ำ คน เขื่อน ป่า...ในบางห้วงเวลากลางอ้อมกอดขุนเขา")

...................

เค้าโครงเรื่องเล่า ตอนที่ ๑. ก้าวแรกบนรอยทาง (๑) ดาวร่วงริมฟ้ารัตติกาล (๒) หมุดหมาย ณ ปลายทาง (๓) มหานครสะอื้นร่ำฉ่ำฝน (๔) หัวใจอิสระโบยบิน (๕) ชีพจรเสือเต้นสั่นไหว	๔.  วิถีแห่งสายน้ำ--คน--เขื่อน--และป่า (๑) สะพานเหนือสายน้ำยม (๒) ครั่งแดงแฝงจามจุรี (๓) เขื่อน-หันหน้ากันคนละทาง (๔) เขื่อน-สร้างดาวกันคนละดวง (๕) จั๊กจั่น-นาฬิกาแห่งฤดูกาล (๖) เพลงพิณ-เสียงเพรียกจากแดนอีสาน
๒.  เมืองสอง : ตำนานแห่งลิลิตพระลอ (๑) หนาวลมเมืองเหนือ (๒) ลำนำแด่ผู้มาเยือน (๓) กุหลาบเวียงพิงค์ (๔) ทางเลือกที่พอเพียง (๕) สอง : แผ่นดินถิ่นตำนาน (๖) ย้อนพินิจลิลิตพระลอ (๗) กาสะลองดอกนั้น ??	๕.   แก่งเสือเต้น :        บนก้าวย่ำของนักเคาะหิน (๑) ยิ่งสูงยิ่งหนาว ?? (๒) ก้าวแรก : กรุยทางแด่คนรุ่นหลัง (๓) ก้าวที่สอง : เจาะพิสูจน์หัวใจเสือ (๔) ก้าวที่สาม : จีโอวิทยาบ้านป่าแดง (๕) ก้าวที่สี่ : กลางพายุขัดแย้ง (๖) ก้าวที่ห้า : ตามรอยแผ่นดินไหว (๔) ก้าวเสริม : เล่นแร่แปรธาตุ
๓.  อุทยานแห่งชาติแม่ยม :       อาณาจักรไม้สักทอง (๑) เส้นทางสายป่าสัก (๒) ฤดูกาลแห่งชีวิต (๓) อุทยานแห่งชาติแม่ยม (๔) ย่ำไปในเขตอุทยานฯ (๕) อาณาจักรไม้สักทอง (๖) ตัดต้นไม้สะเทือนถึงดวงดาว (๗) นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน ??	๖.  แผ่นดินเลื่อนลั่นสั่นไหว :      (บาดหัวใจหรือกรีดเปลือกโลก ??) (๑)  บาดแผลภูเขา (๒)  รอยเลื่อนขยับโลก (๓)  แผ่นดินยังไหว-หัวใจยังเต้น (๔)  ธรณีนี่นี้เป็นพยาน (๕) บทส่งทาง..

............................

ก้าวแรกบนรอยทาง....

1) ดาวร่วงริมฟ้ารัตติกาล......

ห้วงรัตติกาลยามปลายเหมันตฤดู....คลี่สยายปีกห่มคลุมเวิ้งฟ้าและกาลเวลาไว้เนิ่นนาน คล้ายดั่งมุ่งหวังจะครอบครองไว้ชั่วนิจนิรันดร์...

เสี้ยวจันทร์ในคืนห่างวันเพ็ญ--แม้ขับแสงส่องลงมาเพียงริบหรี่ หากแต่ยังมีแสงแซมประดับพราวพรายจากดวงดาวบริวาร โอบล้อมระบายสีเหลืองนวล...แต่งแต้มให้ฟากฟ้าคืนนี้งดงามอบอุ่นและไม่มืดมิดมากเกินไปนัก...

ภูดอยน้อยใหญ่ทอดตัวเหยียดยาวสลับซับซ้อนสองฟากฝั่งทาง--บ้างหลีกหลบเร้นเงาในราตรีสลัวหม่น...

บางช่วงขณะ...ระหว่างความคิดล่องลอยไกล--ฉันมองเห็นดาวร่วงตก ขีดเส้นฟ้าสว่างวาบแล้วพลันวูบดับหายไป..

นานเนิ่นนานมาแล้ว...ภิกษุชราในวัดป่าเปลี่ยวริมขอบปล่องภูเขาไฟสิ้นลมแห่งหนึ่ง บนดินแดนที่ราบสูงอันไกลโพ้น ผู้เพียรศึกษาคัมภีร์ปิฏกเล่มหนาพร้อมเฝ้ามองดาวลับหายอยู่ทุกราตรี--เคยบอกสอนฉันไว้ว่า....นั่นคือสัญญาณบ่งชี้ถึงบางชีวิตที่อาจกำลังก่อกำเนิดขึ้น ทดแทนกับบางชีวิตที่อาจจำต้องลาลับจากโลกไปตลอดกาล..

สัมพันธภาพกลางค่ำคืนแห่งการเดินทางที่แสนเงียบงัน....ไม่มีคำตอบจากปลายฟ้าแลขอบฝั่งสัมปรายภพ...ความไฝ่ฝันซ่อนแรงถวิลหาลิบไกล--ฉันเคลิ้มหลับฝันสลับกับรู้สึกตัวเป็นระยะตลอดเส้นทางยาว และเหนือรอยต่ออันพร่าพรายของกาลเวลา...ขณะห้วงคำนึงปลิวคว้างซบกรวดเม็ดร้าว--ฉันหลงละเมอคิดว่าตัวเองเป็นดุจดั่งก้อนหิน...

“...มองไปไกล...ที่ดวงดาวสุดขอบฟ้าไกล
อยากจะไป...ไปให้ถึงครึ่งทางแสงเธอ
ดวงดารา... เหมือนไม่มีวันจะพบเจอ
อยากให้เธอ...ส่องแสงลงมาพื้นดิน”...

...มองจันทรา...เมื่อเวลามันกลบแสงดาว
กลัวทุกคราว...เพราะว่าฉันนั้นคือก้อนหิน
กลัวดวงดาว...ไม่ทอแสงลงกระทบดิน
และก้อนหิน...อย่างฉันคงไม่สวยงาม”....

          (ก้อนหินละเมอ : Soul After Six)

..................................

๒) หมุดหมาย ณ ปลายทาง

ฉันเริ่มพลิกขยับร่างกาย...ไล่อาการเมื่อยล้าจากการเดินทางตลอดทั้งคืน ปรับสายตาพร่ามัวให้คุ้นชินกับแสงสว่างนอกตัวรถ พร้อมเหลียวมองอีกหลายชีวิตรอบกาย เห็นผู้ร่วมทางจากหลากถิ่นที่มา ส่วนใหญ่ยังคงหลับไหลอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น...
 
รถทัวร์โดยสาร--ปรับอากาศชั้นหนึ่ง....เป็นพาหนะที่นำฉันเริ่มต้นการสัญจรครั้งนี้ สภาพของมันกลางเก่ากลางใหม่ สีฟ้าอ่อนดุจสีน้ำทะเลยามสงบคลื่น ข้างตัวรถคาดอักษรตัวโตระบุต้นทางและปลายทางไว้ว่า “กรุงเทพ-สอง”

เวลาล่วงผ่านตีห้ามาเล็กน้อย.......ขณะรถเข้าจอดเทียบสถานีขนส่ง “เมืองแพร่”--ฉันย้อนทบทวนถึงจุดหมายบนเส้นทางรอนแรมครั้งใหม่ จากภารกิจบางประการผสานรวมกับเสียงเรียกร้องจากข้างในของตนเอง...และพบว่าปลายทางหนนี้ของฉันอยู่ที่บริเวณ “อุทยานแห่งชาติแม่ยม” อำเภอสอง จังหวัดแพร่...

......

ท่ามกลางกระแสแห่งความขัดแย้ง  ไร้จุดบรรจบระหว่างคำว่าอนุรักษ์กับพัฒนา--บนดินแดนแถบอุทยาน ฯ แห่งนั้น  นอกเหนือจากชื่อเสียงที่โจษขานกันว่าเป็น “แหล่งไม้สักทอง” ผืนสุดท้ายในประเทศแล้ว ยังมีฉากและชีวิตโลดแล่นเป็นปรากฏการณ์สังคมในอีกหลายแง่มุมที่น่าสนใจ...

ฉันเคยรับรู้-รับฟังข่าวคราวซึ่งมักปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่เนืองๆ และบ่อยครั้งก็แฝง สถานการณ์เร่าร้อนรุนแรง...

“แก่งเสือเต้น” คือปลายทางสุดท้ายแท้จริง ที่ฉันหมายถึงและกำลังจะมุ่งหน้าไป--แก่งหินธรรมชาติ ที่วางตัวสงบนิ่งมานานนับล้านปีอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติแม่ยมปัจจุบัน ถูกกล่าวขานถึงโฉมหน้าที่ อาจจะต้องเปลี่ยนไป...

ที่นั่นมีเรื่องราว วิถี ความเป็นมา ร้อยเรียงเกี่ยวพันเปรียบดั่งละครเรื่องยาว....ต่อเนื่องตลอดระยะเวลาเกือบยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา...

หากคิดง่ายๆและไม่ซับซ้อน--ในสายตาชาวบ้าน “แก่งเสือเต้น” ก็เป็นแค่โขดหินแกร่งก้อนใหญ่ โผล่ทอดยาวขวางลำน้ำแม่ยม ระเกะระกะอย่างไร้ระเบียบ บ้างคดโค้งเสียดตัวท้าทายโลก....

โขดหินบางแห่ง..ปรากฏลักษณารูปรอยที่มองดูละม้ายคล้ายรอยเท้าเสือ--เสือที่เต้นรำอย่างเดียวดายกลางสายน้ำเชี่ยว จึงกลายเป็นที่มาของชื่อแก่ง--ชื่ออันสะท้อนจินตนาการบรรเจิดของผู้คิดตั้ง

 “อุทยานแห่งชาติแม่ยม” และ “แก่งเสือเต้น” อาจไม่ดึงดูดใจให้ใครต่อใครหันมามองได้มากนัก..หากไม่ใช่เพราะเหตุว่า--ที่ทางบริเวณนั้นได้ถูกกำหนดให้เป็นหัวงาน รวมถึงจะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญทั้งหมดของการก่อสร้าง “ เขื่อนแก่งเสือเต้น”

............................................