แรงใจไฟฝัน...

เจ้า “ทานตะวัน”...หวนคืน "กลับบ้าน"

..................

"

“...ตะวันส่องใส แดดฉายลงมา ทาบทาทิวทุ่ง

แผ่วลมผ่านโรย เหมือนโปรยกลิ่นปรุง ดอกฟางหอมลอย...”

.

“กลับบ้าน”...คำคุ้นชินที่กินความหมายได้อย่างลึกล้ำ เฉพาะยิ่งกับ “คนไกลบ้าน” หลายคนที่มาหลงวนอยู่ในเส้นทางสายเวลาและชะตากรรม...

.

กลับ “บ้าน” ในความหมายของ “บ้านเกิด” อันเคยเติบโตเมื่อวัยเยาว์ บ้านที่มีพ่อแม่ พี่น้อง ผองเพื่อน โอบล้อมรักไว้ในอ้อมแขนอบอุ่นของผืนนาเขียวขจี แม่น้ำ ภูเขา และทุ่งกว้างแห่งความฝัน...

.

“บ้าน” ที่ให้เราได้ขี่จักรยานคันเก่าบุโรทั่งไล่ล้อตะวันตกดิน เบิกบานยามกระโดดลงเล่นสายน้ำเย็นฉ่ำ เดินเด็ดดอกหญ้าริมทางมาแซมเสียบผม วิ่งไล่เตะฟุตบอลที่พรุนไปด้วยรอยปะผุ บนถนนสายเล็กเล็กซึ่งนานนานครั้งจะมีรถวิ่งผ่านมาสักคัน 

.

.

“...ดอกหญ้าดาว วับวาวทางเกลื่อน เหมือนดังหยาดพลอย

แตะนิดต้องน้อย ราวมณีร่วงพรู พัดพรายลงดิน...”

.

วันวาน...วันที่เราได้นอนหนุนตักแม่อยู่บนบ้าน...หลายคนมักไม่ได้คำนึงถึงความผูกพันในครอบครัวนัก เราต่างอยากทะยานออกผจญโลกกว้าง ใช้ชีวิตเยี่ยงนกเสรีไร้กรอบ มุ่งแสวงหาทุกสิ่งอย่างนอกรั้วถิ่นเกิด

.

ตามวิถีครรลองของเด็กต่างจังหวัด เรามักถูกกำหนดให้ต้องมาต่อยอดความรู้ทางการศึกษาในเมืองใหญ่ ถ้าใคร่จะยกระดับกับคำหรูหราว่า "ปัญญาชน" ถนนสายนี้จึงมีทางให้เลือกเดินไม่มากนัก

.

ระหว่างรอยต่อจากวัยเด็กถึงวัยหนุ่มสาว แทบทุกคนจึงจำต้องโบกมืออำลาจากทุ่งนาป่าสวน มามุ่งหน้าคว้าเดือนดาวในทุ่งคอนกรีต สายตาตั้งมั่นอยู่ที่กระดาษรับประกันคุณภาพหนึ่งแผ่น ซึ่งจะใช้เป็นใบเบิกทางตามฝันไปสู่อนาคต อันคล้ายจะเรืองรองลิบลิบอยู่เบื้องหน้า...

.

ก่อนเดินทางจากมา...“ทานตะวัน” ต้นเล็ก ๆ หน้าบ้านที่แม่เป็นคนปลูก เฝ้ากระซิบส่งผ่านความหวังดี อวยพรขอให้นักแสวงหาจงพบหนทางที่ฝัน และทุกคนจะเฝ้ารอคอยการกลับมา

.

“จะอยู่แดนไหน สุดฟ้าแสนไกล คะนึงถึงถิ่น

ด้าวแดนแผ่นดิน ที่เราจากมา เนิ่นนานแสนนาน”

.

....แต่บางครั้ง ความจริงก็ไม่ได้หอมหวานเหมือนความฝัน...

.

...."สายลมแห่งโชคชะตา" อาจกำลังเล่นตลกกับบางชีวิต

.

....และจากวันนั้นจนถึงวันนี้...หลายคนยังหาทางกลับบ้านไม่เจอ...

.

“ทุ่มกายทุ่มใจ เข้าโหมแรงไฟ หัวใจแรงเร่า

ยิ่งสร้างยิ่งทำ ระกำหนักเบา ดิ้นรนหนทาง”

.

ภาระชีวิตอันทวีทบ ทำให้ “คนพลัดถิ่น” จำนวนมหาศาล ไม่มีโอกาสกลับบ้านเกิดอย่างที่ตั้งใจ บางคนหลงทาง หลงชีวิต ติดอยู่ในกับดักพันธนาการที่ร้อยรัด ทั้งที่กระทำด้วยตัวเองและที่คนอื่นได้กำหนดชะตาให้

.

จะแปลกอะไร...หากมีใครสักคนนั่งน้ำตาซึมเอ่อ เมื่อได้ยินบทเพลงบางท่วงทำนอง ในขณะยามที่เขาคนนั้นต้องเร่งสะสางการงานให้ลุล่วงในวันเทศกาล วันแสนสำคัญที่ผู้คนส่วนใหญ่กำลังมุ่งหน้ากลับถิ่นเกิด...

.

 .

“เจ้ามิ่งขวัญ ยิ่งวันยิ่งเดือน ยิ่งเลือนยิ่งลาง

ทอดทิ้งทุ่งร้าง วันและวันผ่านเลือน เหมือนเดินทางไกล”

.

คงเป็นความโหดร้ายไม่น้อย ถ้าวันปีใหม่ได้ล่วงผ่าน วันสงกรานต์จะผ่านเลย...วันเข้าพรรษาก็เคลื่อนลับหาย โดยไร้เงา "นักแสวงหาฝัน" ผู้จากบ้านเกิดมาเนิ่นนาน...นานดุจดั่งลืมเลือนกันชั่วนิรันดร์

.

ดอกหญ้าเหี่ยวเฉา ทานตะวันชูช่อค้างเก้อ เฝ้าตั้งตารอรับเพื่อนเก่าไกลบ้านมาหลายครั้งหลายครา แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเยี่ยมกรายมาแม้เพียงเงา...

.

ลำพังดอกหญ้ายังรู้สึกได้ถึงเพียงนี้...หากเป็น "คุณแม่วัยชรา" ซึ่งเฝ้าชะเง้อรออยู่ข้างทานตะวันกลีบหมอง เหลียวหน้าจากเรือนทุกครั้งพลันที่มีรถวิ่งผ่าน...ท่านคง "ถวิลหา" ยิ่งกว่าหลายทบเท่านัก...

.

“...ดอกหญ้างาม งดงามดังก่อน หรือรอนร่วงราน

แดดร้อนดินแล้ง ลมระงมแผ้วพาน บ้านนาป่าเขา...”

.

.

.

แต่เอาเถอะ..."นักแสวงหาฝัน" ทั้งหลาย...คงไม่มีคำว่าสายเกินไปหรอก...กับการหวนคืนกลับบ้าน...หวนคืนสู่ "รากเหง้า" แสนอบอุ่น...หากเรามีหัวใจที่มั่นคงนำทาง...

.

“...ตะวันส่องแสง สาดแสงลงมา ทาบทาทางใหม่

ร่วมจิตร่วมใจ ก้าวไปก้าวไป ฝ่าภัยร้อยพัน

มิ่งขวัญเอ๋ย หัวใจเรามั่น เหมือนทานตะวัน

เฉิดแสงแรงฝัน กลางรวีตะวัน สีทองส่องใส...”

.

.

.

เพราะถึงแม้เวลาจะล่วงผ่านไปเนิ่นนานสักเพียงใด...

.

“ทานตะวัน” หน้าบ้านที่แม่เฝ้าดูแลต้นนั้น....ก็ยังคงหันหน้าเข้าสู่แสงรวีดวงเดิมเสมอ...ทุกยาม...

.

"

"""""""""""""""""""""""

 เพลง : ทานตะวัน (ศุ บุญเลี้ยง)....แรงใจไฟฝัน

กำนัลแด่....ทานตะวัน "ไกลบ้าน" ทุกดอก ที่หลงวนกลางทุ่งแห่งความฝัน...

.

ขอบคุณและขออนุญาติ : บทกวี “ทานตะวัน” อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ และบทเพลงโดย ศุ บุญเลี้ยง รวมทั้งภาพจาก internet....

 ........