"ค่ำแล้ว"..ณ..ดอยพะวอ..

เพลงกล่อมจาก.."พ่อ" แห่งแผ่นดิน..

.......................

.

.

บนเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105...สาย “ตาก-แม่สอด”...

.

เข็มสั้น-ยาวจากนาฬิกาข้อมือสีดำเส้นเก่า ชี้บอกเวลาว่ายามนี้ล่วงผ่านห้าโมงเย็นมา 20 นาทีแล้ว...ฉันเริ่มผ่อนน้ำหนักเท้าออกจากคันเร่ง เสียงเครื่องยนต์ครางแผ่วเบาลงทุกขณะ...กระทั่งในที่สุดรถก็จอดนิ่งสนิท ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ช่วงหลักกิโลเมตรที่ 62 ล่วงเข้า 63...

.

คล้ายดั่งธรรมเนียมปฏิบัติในแทบทุกครั้งที่ผ่านมาเส้นทางนี้...ฉันมักแวะจอดพักรถและพักสายตาที่ "ศาลเจ้าพ่อพะวอ" อันเป็นจุดเคารพสักการะของชาวแม่สอด และบรรดาผู้สัญจรผ่านทางไปมาเสมอ...

.

.

.

ในทันทีที่ฉันขยับตัวลงจากรถ...สายลมจางหนาวเดือนธันวาคมก็พัดพาใบไม้ร่วงดังกรูเกรียว กลิ่นควันธูปเทียนจากศาลเจ้าพ่อโชยมาแตะจมูก...ฉันมองเลยไปยังร้านค้าที่อยู่รายรอบ รู้สึกได้ถึงความเงียบเหงา คงอาจเป็นเพราะใกล้พลบค่ำแล้ว เหล่าผู้ผ่านทางจึงมักเร่งทำเวลา เพื่อให้ถึงจุดหมายก่อนแสงสุดท้ายของวันจะสิ้นสุดลง

.

ต่างกับฉันตอนนี้ เพราะจุดหมายปลายทางที่ “แม่สอด” เหลือระยะทางเพียงแค่ราว 25 กม...จึงไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนอะไรนัก

.

.

หลังขึ้นไปสักการะศาลเจ้าพ่อ และเดินชมนกชมไม้อยู่พักใหญ่...ดวงตะวันสีส้มก็เคลื่อนลับเหลี่ยมทิวเขา คล้อยจมหายไปในเส้นฝั่งขอบฟ้า ความมืดเริ่มสยายปีกห่มคลุมแผ่นดินดงดอย พระจันทร์รูปเสี้ยวแอบเร้นอยู่หลังก้อนเมฆ รอผลัดเปลี่ยนเวรยามเพื่อทอแสงนวล...

.

เสียงบีบแตรยาวเพื่อคารวะเจ้าพ่อยังดังขึ้นเป็นระยะ...ฉันกระชับแจ๊คเก็ตแนบร่าง ก่อนเดินตรงไปยังร้านค้าที่อยู่ใกล้ที่สุด หล่นคำถามหาเครื่องดื่มมาอบอุ่นร่างกาย พลางล้วงควานหาธนบัตรใบร้อยที่ยับยู่ในกระเป๋ากางเกง ยื่นส่งให้ชายชราเจ้าของร้าน...และเมื่อหันไปเจอเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำ...ฉันจึงถือโอกาสนั่งพักเหยียดแข้งขาที่เมื่อยล้ามาทั้งวัน...

.

.

กลางอ้อมกอดของ "ขุนดอยพะวอ"...ภูเขาหินปูนที่ผงาดง้ำตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันอาจทำให้ใครหลายคนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย...หากฉันจะเอ่ยว่า...เขาลูกนี้ก่อกำเนิดขึ้นนับเนื่องได้ประมาณ   250 ล้านปีมาแล้ว และอดีตแถบถิ่นนี้ก็เคยเป็นทะเลมาก่อน ยืนยันได้จากซากดึกดำบรรพ์มากมาย...จำพวกหอยสองฝาและปะการังที่ยังพบฝังร่างเป็นฟอสซิลอยู่ในหินที่นี่...

.

ฉันละสายตาจากเขาหินสูงชัน รู้สึกถึงความเยียบเย็นที่เริ่มโรยตัวมาโอบล้อมความเปลี่ยวเหงา เหลียวมองชายชราซึ่งยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่อย่างเงียบเชียบหลังร้าน และก่อนที่ฉันจะเรียกหาเครื่องดื่มมาเพิ่มเติม...แกก็ขยับลุกเดินไปหยิบเทปคาสเซ็ตสอดเข้าหาเครื่องเล่น...

.

...แล้วความเงียบก็ถูกทำลายลง...เสียง "เพลงพระราชนิพนธ์" บทหนึ่งดังแว่วเข้ามาแทรกสดับ...

.

.

.

คงเพราะความจำอันแสนสั้น ทำให้ฉันต้องแอบบันทึกบางอย่างที่ประทับใจลงในสมุดเล่มเล็กอยู่บ่อยบ่อย และบทเพลงทรงคุณค่า "ค่ำแล้ว" หรือ "Lullaby" บทนี้ก็เช่นเดียวกัน...ฉันพบว่าเคยคัดลอกเนื้อถ้อยอันงดงามไว้ พร้อมเกร็ดที่มาสุดแสนประทับใจ...

.

ลายมือแกมหวัดของฉันบันทึกไว้ว่า...บทเพลงนี้..."พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว" ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง ช่วงเดือนกรกฏาคม ปี 2498...ขณะพระองค์ท่านทรงอุ้ม "พระธิดาองค์น้อย" (เจ้าฟ้าสิรินธร) ไว้ในอ้อมพระกรข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งทรงบรรเลงอิเลคโทน...กระทั่ง "พระธิดาองค์น้อย" บรรทมหลับไป เพลง “Lullaby” ก็พริ้วแผ่วจบลง...

.

.

คราหนึ่ง..."พระธิดาองค์น้อย" ทรงรับสั่งถึงเพลงนี้ว่า แท้จริงแล้วไม่ได้ทรงนิพนธ์เพื่อพระราชทานแด่ท่านพระองค์เดียว เพียงขณะนั้นท่านเพิ่งประสูติ และเมื่อฟังเพลงนี้คราใด ท่านก็ทรงบรรทมหลับทุกครั้ง หลายคนเลยคิดว่าเป็นเพลงของพระองค์ท่าน...

.

.

..........

.

บทเพลงจากเครื่องเล่นเทปหยุดลงแล้ว...ฉันลุกจ่ายเงินและเอ่ยขอบคุณชายชรา ขยับขึ้นรถเตรียมเดินทางต่ออีกครั้ง...

.

ระหว่างทางมุ่งสู่แม่สอด...ภาพแห่ง "พระกรณียกิจอันยิ่งใหญ่" ของ “พ่อแห่งแผ่นดิน” ย้ำเตือนให้ลูกตัวเล็กเล็กอย่างฉัน ได้ตระหนักรู้อีกครั้งว่า...พระองค์ทรงตรากตรำพระวรกายเพียงใด เพื่อให้ลูกของท่านทุกคนอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข...

.  

และวันนี้...ฉันก็ตั้งมั่นไว้ในใจแล้วว่า...ฉันจะพยายามกระทำ "ความดี" เพื่อถวายแด่พระองค์ท่าน...ใช้ชีวิตอย่างไม่เบียดเบียน ไม่ทะเลาะขัดแย้ง และเดินตามรอยทาง "อยู่แบบพอเพียง" ของพระองค์ท่าน...

.

.

ก่อนรถล่วงเข้าเขตตัวเมือง...เส้นทางตรงหน้าคล้ายดูพร่ามัว แต่ฉันสัมผัสได้ด้วยหัวใจตัวเองว่า เหตุมิได้เกิดจากเมฆหมอกปิดบังเส้นทางแต่อย่างใด หากเกิดจากรอยชื้นในดวงตา เมื่อพลันนึกถึงภาพอันงดงามอีกครั้ง...

.

ภาพของ “พ่อ” ผู้ร้องเพลงกล่อมลูก...

.

ภาพของ “พ่อแห่งแผ่นดิน” ที่แม้จะเหน็ดเหนื่อยพระวรกายเพียงใด แต่พระองค์ท่านกลับยังทรงนิพนธ์บทเพลง...เพื่อพระราชทานเป็นของขวัญแด่ลูกของท่านทั่วผืนแผ่นดินไทย...

.

.

.

......................

.

.

.

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน"

.

หมายเหตุ...

.

บันทึกเนื้อเพลงพระราชนิพนธ์จาก...หนังสือ “เลิศล้ำคำกรอง ทำนองแห่งแผ่นดิน” เรียบเรียงโดย ดร. ภาธร ศรีกรานนท์ (ตุลาคม 2549)

.

รับฟังเพลงพระราชนิพนธ์ "ค่ำแล้ว" ได้ที่...

.

.