ฝาก “Desperado” ถึงฝั่ง “แสงจันทร์”

....

(คืนค้างทางฝัน...กลางเหมืองทองร้าง)

........................

.

.

(1)

.

“ระบำดอกฝน” ยังคงพรมพริ้วสายที่ "ทองผาภูมิ" อย่างแผ่วเบา...ขณะ ”ปรีชา” และทีมงานสำรวจมาถึงที่นี่...ฟ้าร้องคำรามครืนครวญ ดุจจะกู่เสียงทักทายผู้มาเยือนจากแดนไกล ขุนเขาคลี่คลุมด้วยพรมผืนหญ้าสดเขียว สายน้ำ "แควน้อย" ไหลรี่ระลอกใส...เติมแต้มให้อำเภอเล็กเล็กสุดแดนตะวันตกแห่งนี้ เปี่ยมมนต์เสน่ห์คล้ายหญิงสาววัยแรกแย้ม...

.

จากเส้นทางสาย 323 (กาญจนบุรี – สังขละบุรี)...ชายหนุ่มชี้บอกทางให้ทีมงานมุ่งตรงเข้าสู่ตลาดทองผาภูมิ เพื่อซื้อหาเสบียงอาหารที่จำเป็น ก่อนเลี้ยวซ้ายตัดเข้าถนนลาดยางขนาดสองเลนหมายเลข 3272 (ทองผาภูมิ - เหมืองปิล๊อก) ถนนสายอันตรายที่คดเคี้ยวนับร้อยโค้ง แคบขนาบไปตามไหล่เขาตะนาวศรี มองเหมือนอสรพิษสีดำที่เลื้อยพาดชำแรกเข้ากลางป่าดอย...

.

.

“ทองคำ” โลหะล้ำค่าสีเหลืองสกาว...แร่ธาตุอันเป็นยอดปรารถนาของมนุษย์ทุกนาม ไม่เว้นกระทั่งพระเจ้าและซาตาน คือต้นเหตุที่มาของภารกิจครั้งนี้ เสียงชาวบ้านโจษขานกันมาเนิ่นนาน ฟังแว่วว่า...ในลำห้วยสายหนึ่งซึ่งกำเนิดมาจาก “เขาช้างเผือก” เขตตำบลปิล๊อกซีกตะวันออก ยังมีแร่สูงค่าอย่าง “ทองคำ” แฝงปะปนอยู่ในเศษดิน-ทรายข้างริมฝั่งและใต้ท้องห้วย...

.

เสียงร่ำลือนั้นเอง...ที่ทำให้ทีมงานสำรวจของเขา...ต้องบุกฝ่าไปดูให้กระจ่างแจ้ง

.

.

(2)

.

ขอบแดนจากแผนที่..ระบุว่าป่าแถบนี้จัดอยู่ในเขต “อุทยานแห่งชาติทองผาภูมิ”...ทีมงานสำรวจเริ่มเตรียมพร้อมในการเดินเท้าเข้าสู่ "เหมืองทองคำร้าง" กลางป่าลึก... ชายหนุ่มตวัดเป้สนามแนบติดแผ่นหลัง ค้อนกระชับแน่นอยู่ในมือ เสบียงถูกเฉลี่ยแก่คนงานอย่างเท่าเทียมกัน เพื่อบรรเทาความหน่วงหนักระหว่างทาง...

.

ก้าวต่อก้าว...เขาย่ำลงบนทางแคบข้างหุบเหว ลำห้วย และสันดอย สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันอยู่หลายชั่วโมง...คนงานพื้นถิ่นชำนาญทางเดินนำหน้า โดยพาลุยย่ำไปตามลำห้วย “กรือกระปุ๊” เป็นหลัก เพราะระยะทางสั้นที่สุด และมักมีหินโผล่หน้ามาให้ดูเสมอ...ทุกชีวิตเดินทวนกระแสน้ำที่เริ่มลึกและเชี่ยวกรากเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะบางช่วงคนงานขอหยุดพักเพื่อทอดแหหาปลา ซึ่งในพริบตาเดียว...พวกเขาก็ได้อาหารสดมื้อเย็นมากกว่าครึ่งค่อนกระสอบ...

.

.

ระหว่างทาง...กิ่งไผ่ลู่ไปตามแรงลมที่พัดกรรโชกมาเป็นระยะ กลิ่นดินฉ่ำฝนหอมขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ดอกไม้ป่าสีม่วงผลิบานเป็นพุ่ม ยั่วเย้าผีเสื้อให้โผบินไปซบเกสรหวาน กล้วยไม้หลากสีสันอวดช่อต่อกิ่งคาคบ ไก่ป่ากระพือปีกบินหลบเหล่าผู้มาเยือน แต่ตัวทากกลับชูคอสลอน...รอเหยื่อย่างกรายผ่าน...

.

สี่ชั่วโมงเต็มกลางป่าลึก...กระทั่งเลยเที่ยงวันมาเล็กน้อย...ชายหนุ่มและทีมงานก็เข้าถึงจุดหมาย ฝนยังคงโปรยละอองชื้นไอไม่ขาดสาย...เขาเปียกปอนไปทั่วร่าง มือซีดเซียวอ่อนล้าแรง ข้อเท้าซ้นจากหินพลิก ร่างกายหนาวสั่นสะทก...

.

และเหนืออื่นใด...ลึกสุดใจของเขาขณะนี้...กลับคล้ายดั่งจะ “หนาวน้ำตา”...

.

.

(3)

.

 .ฝนอาจเป็นปัญหาเล็กน้อยกับงานสำรวจกลางแจ้ง...แต่ในเวลานี้ อุปสรรคสำคัญกลับไม่ใช่สายฝน เพราะแม้ทั้งเนื้อตัวจะชุ่มโชกไปด้วยเม็ดน้ำ หากในหัวใจของเขากลับแห้งผาก ดุจแผ่นหินที่ถูกทิ้งร้างกลางทะเลทราย..

.คำนึงย้อนถึงค่ำคืนที่ผ่านมาในเมืองใหญ่...เขาพบว่าตัวเองกำลังนั่งนิ่งเงียบต่อหน้าเธอ “หญิงสาวคนเดิมคนนั้น” ด้วยภาวะจิตใจอันรอนร้าวสับสน เพราะสัมพันธภาพที่เริ่มคลอนแคลน บนเส้นทางหัวใจสายเก่าที่ใกล้จะถึงทางตันขึ้นทุกขณะ...

.ก่อนหันหลังเดินแยกจากกันอย่างเงียบเชียบ...เขาและเธอผูกเงื่อนสัญญาไว้บางถ้อย.. ด้วยคำมั่นว่าจะถอยห่างกันคนละก้าว ทบทวนช่วงทุกข์สุข และปล่อยให้เวลาช่วยเยียวยาทุกสิ่ง...

.

เสียงหล่นคำรับปากแผ่วเบา...เขาจำเป็นต้องเลือกหนทางเดินถอยหลัง...เพื่อสอบถามหัวใจของตัวเอง ว่าในห้วงยามที่ต้องเร่ร้างห่างไกลกัน ความคิดถึงจะยังทำหน้าที่ของมันได้ดีดังเดิมหรือไม่ ??

.

.

“ในนามของความรัก” เขาเคยคาดหวังว่ามันจะยั่งยืนยาวนาน แต่ความหวังก็มักตกแตกกลางคันเสมอ อาจเพราะประมาทจนไม่ได้ดูแลมันเท่าที่ควร...

.

บนทางร้าวอันยาวนานของความสัมพันธ์ เหตุคงเกิดเพราะความมักง่ายที่มุ่งตามใจตัวเอง หรืออาจเป็นเพราะความคาดหวังที่ไร้การสนองตอบ...ครั้งแล้วครั้งเล่า...

.

เมื่อพาร่างไร้เรี่ยวแรงโผเผกลับถึงห้อง..เขาหยิบกีตาร์ตัวเก่าขึ้นมาตั้งสายอีกครั้ง...มันเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ ในเวลาเหนื่อยหน่ายจากสิ่งรอบข้าง...

.

ราตรีนั้น... “Desperado” ถูกกรีดสายผ่านความเงียบงัน บรรเลงอยู่เช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า...จวบฟ้าใกล้สาง...

.

.

(4)

.