เรื่องนี้ถ้าพูดกันตรงๆเลยก็คือคนที่ต้องเดินทางโดยอาศัยรถเมล์

เป็นยานพาหนะนั่นเองค่ะ

จากประสบการณ์การนั่งรถเมล์มาเป็นเวลาร่วม 2 ปีเห็นจะได้

มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเรื่องบนรถเมล์

และเรื่องที่จะนำมาเล่าสู่กันฟังวันนี้ เรียกว่าเป็นความโชคดีก็ว่าได้นะคะในการขึ้นรถเมล์

ซึ่งคุณคิดว่า....มีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้ขึ้นรถเมล์ฟรีได้...(แต่ไม่ได้เห็นแก่ตัวนะคะ)

ในชีวิตการขึ้นรถเมล์มาร่วม 2 ปี ได้ขึ้นรถเมล์ฟรีนับได้ก็เห็นจะ 3 ครั้ง...

ครั้งแรก...สมัยยังเรียนอยู่ที่รามคำแหงปี1 ตอนนั้นเดินอย่างหมดแรง                      

อยู่หน้ามหาลัยเพื่อหาที่แลกเงินเพื่อจ่ายค่ารถเมล์ไปเดอะมอลล์บางกะปิ

จำได้ว่าเป็นเวลาช่วงเช้า ร้านค้าส่วนใหญ่ยังไม่เปิดกัน

ก็เดินไปเรื่อยๆคิดว่าต้องมีที่ให้แลกหรือของเล็กๆน้อยๆให้ซื้อก็ยังดี

เดินไปถึงบิ๊กซีก็แล้ว เดอะมอลล์รามฯก็แล้ว แต่ตอนนั้นพอเห็นรถเมล์ 

สาย 182 มาก็ดันขึ้นไปซะงั้น ลืมไปเลยว่าไอ้ที่ต้องเดินเหนื่อยอยู่เนี่ย

ก็เพื่อหาแลกตังค์อยู่ พอนั่งเท่านั้นนึกได้ว่าเรามีแบ๊งค์พันอยู่ใบเดียว 

จะลงตอนนั้นก็กระไรอยู่ หันไปมองทั่วรถโชคดีที่มีคนอยู่ 2-3 คน

เท่านั้น(ยังไม่ค่อยเสียหน้าเท่าไหร่) กระเป๋ารถเมล์ที่ยังเป็นวันรุ่นอยู่  

ก็เดินมาเก็บตังค์ แล้วก็บอกเค้าไปด้วยวาจาที่แสนสุภาพว่า...

"เอ่อ...มีแบ๊งค์พันค่ะ(ตอนนั้นต้องฝืนยิ้มแบบในชีวิตนี้ไม่เคย      ยิ้มมาก่อน)"

 แต่นับว่าเป็นโชคดีที่ได้พบกระเป๋ารถเมล์ใจดี ตอบกลับมาว่า

"ไม่เป็นไรครับ"แล้วก็เดินกลับไปนั่งข้างคนขับเหมือนกับว่า        ได้ไปเก็บเงินมาแล้ว

ในใจตอนนั้นรู้สึกผิดตลอดเวลาจนถึงปลายทางที่ต้องลง

ก่อนที่จะลงนั้นก็หันไปยิ้มให้กระเป๋ารถเมล์ผู้ใจดีอีกครั้งก่อน          ที่จะไม่ได้เจอกัน...

ครั้งที่2...เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับความชุนมุลของคนกรุงเทพฯ 

ช่วงนั้นกำลังฝึกงานอยู่ที่โรงเรียนสามเสน(วิทยาลัย) จำได้ว่ารถเมล์ 

สายที่ขึ้นนั้นสาย 117 เป็นเวลาที่คนทำงานส่วนใหญ่พยายาม 

ยัดเยียดตนเองเข้าไปในรถเมล์คันนั้น อัดแน่นเหมือนปลากระป๋อง

ก็อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ กระเป๋ารถเมล์ผู้หญิงก็ตะโกนว่า

"ชิดในหน่อยค่ะ ๆ" ทำให้นึกถึงคำพูดตอนหนึ่งของหนังสือหมานครที่ว่า

"ชิดในจนจะเป็นผัวเป็นเมียกันอยู่แล้ว" คำนี้น่าจะใช้ได้เหมาะกว่า

ด้วยความสูงนิดหน่อย 150 กว่าๆ แค่คิดจะโหนก็ยังลำบาก 

จึงพยายามยื่นมือเข้าจับพนักเบาะนั่ง ถ้านับเฉพาะมือแล้วพนักเบาะ 

นั่งที่นึงมีมือที่พยายามยื่นเข้ามาเกาะไม่ต่ำกว่า 3-4 มือ เล็งเห็นแล้วว่าเรา

เกิดมาไม่ได้เหมาะกับอาชีพกระเป๋ารถเมล์ที่ยืนทรงตัวได้  

แม้รถจะวิ่งเร็วแค่ไหน...หรืออาชีพนักกายกรรมที่ยืนทรงตัวได้

บนเส้นลวด จึงใช้ความสามารถที่มีอยู่ในตัวหาที่เกาะจนได้ แต่ละคนก็

พยายามยื่นค่าโดยสารให้กระเป๋ารถเมล์ เราก็เป็นคนหนึ่งที่พยายาม

ยื่นให้แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที ตลอดระยะทางที่รถวิ่งก็คิดยื่นเงินให้กระเป๋า

ตลอดเวลา พอถึงจุดหมายปลายทางที่จะลงต่างคนต่างก็แย่งกันลง

ราวกับว่า ถ้าลงไม่ทันในหนึ่งนาทีจะหมดโอกาสในชีวิตยังไงยังงั้น

ขณะลงที่แน่นไปด้วยผู้คนที่ดันออกมานั่นเองเราก็ยื่นเงินให้กระเป๋า

ซึ่งต้องหยุดอยู่กับที่ และมีคนที่ต่อหลังอีกนับสิบเพื่อรอที่จะลง

กระเป๋ารถเมล์คงเห็นใจผู้คนเหล่านั้นที่อาจหมดโอกาสในชีวิตได้  

เลยบอกว่า "ไปเถอะๆไม่ต้องจ่าย" ครั้งนั้นก็เลยนั่งรถเมล์ฟรีเป็น 

ครั้งที่ 2 ค่ะ

และครั้งที่3...เป็นช่วงชีวิตเริ่มการทำงานใหม่ๆ  วันเสาร์นั้นเป็นวันหยุดที่ไม่ต้อง

ไปทำงาน (ซึ่งเดือนหนึ่งจะทำงาน 2 เสาร์คือเสาร์ต้นเดือนและสิ้นเดือน)

เลยไปตามนัดของหมอฟันที่ต้องไปทุกๆเดือน สถานที่จะไปคือย่าน

พัฒนาการ แต่ผิดที่ไม่ได้โทรตรวจสอบกับที่คลีนิคก่อนจึงไปแล้วไม่พบ

หมอ เลยต้องไปหาหมอที่ซีคอนแสคว จึงมารอรถที่แยกพัฒนาการ  

พอเห็นรถเมล์ปอ.มาก็ขึ้นทันที ในรถมีคนประมาณ 5 คนเห็นจะได้ 

พอหาที่นั่งเรียบร้อยก็เตรียมเงินทันทีเพื่อกระเป๋ามาเก็บจะได้

ไม่ต้องเสียเวลาคอย  คอยสักพักก็ไม่เห็นมาเก็บเงินสักที เลยพยายาม

ชะเง้อมองว่ากระเป๋ารถเมล์ทำไมไม่มาเก็บเงิน ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลัง

นอนหลับอย่างเอาจริงเอาจังโดย ไม่สนใจว่าจะมีผู้โดยสารขึ้นมาหรือ

ไม่  เราก็คิดว่าเดี๋ยวเค้าก็คงตื่นล่ะมั้ง...แต่พอใกล้ถึงที่จะลงแล้ว 

กระเป๋ารถเมล์ผู้หลับไหลคนนั้นก็ยังไม่ตื่นสักที ครั้นจะไปปลุกแล้วบอกว่า

 "ช่วยมาเก็บเงินด้วยค่ะ"มันก็กระไรอยู่ หรือจะให้คนขับเก็บตังค์ความ

ปลอดภัยของผู้โดยสารแลกกับเงินเพียงแค่10กว่าบาทมันก็อาจไม่คุ้ม

สรุปว่าก็ได้ขึ้นรถฟรีเป็นครั้งที่3ค่ะ โดยที่ไม่ต้องแออัดหรือยัดเยียด

กับใคร อีกทั้งยังได้นั่งรถที่มีแอร์เย็นๆอีกต่างหาก....

พระจันทร์ในกรุงเทพฯไม่สวยเหมือนที่บ้านเราเลย..

รอรถเมล์ตั้งนานไม่ผ่านมาสักคัน...

แล้วใครที่มีประสบการณ์การขึ้นรถเมล์ฟรีๆได้วิธีไหนอีกบ้าง ก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ