ว่าไปแล้วผมไม่ได้อยากที่จะลองทำหรอกนะครับ

แต่ด้วยหลายๆอย่างเลยต้องทำ

เพราะผมต้องติดสอดห้อยตามไอ้เพื่อนนักเรียนทุนโรงพยาบาล

เพื่อนทำอะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้ แล้วมันทำให้ผมรู้จักอาจารย์ท่านนึง

เพราะทุกเย็นผมต้องตามไอ้เพื่อนคนนี้ไปที่ห้องแนะแนว

เพื่อไปทำงานให้อาจารย์ ที่จริงผมไม่ตามมันไปก็ได้นะ

แต่เพราะมันไม่มีรถกลับบ้านตอนเย็นๆ ผมเลยต้องไปกับมัน

ทิ้งมันไม่ได้ครับ คบกันมาคั้งแต่อนุบาล จนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

มันเลยทำให้ผมรู้จักอาจารย์ที่ห้องแนะแนวไปโดยปริยาย

แล้วอาจารย์ก็เริ่มชวนผมมาช่วยงาน

ตอนแรกก็ยังไม่กล้ารับปากท่าน

เพราะรู้สึกว่างานมันน่าเบื่อมาก

วันๆมีเอกสารเต็มโต๊ะไปหมด เห็นแล้วปวดหัวแทนเลย

จนในที่สุดผมก็ตัดสินใจลองทำดู

ว่ามันจะเป็นอย่างไรบ้าง

เพราะรุ่นพี่ และเพื่อนๆที่แสนดี บอกไว้เยอะ

ว่ามันน่าเบื่อบ้างละ

งานหนักบ้างละ

สารพัดที่มันบอกมา

จนในที่สุดผมก็ตัดสินใจที่จะรับทำงานนี้

ไม่สนเสียงเพื่อนๆที่บอกมา

วันแรกไม่มีอะไรมาก เริ่มที่เป็นเด็กเดินเอกสารก่อน เบาๆๆ

แต่มันก็ไม่ได้หนักนะครับ

นานไปก้เริ่มเรียนรู้ไปทีละอย่างสองอย่าง

จากเดินเอกสารก็กลายมาเป็นพนักงานจัดเอการ

งานนี้ค่อยข้างน่าเบื่อนิดๆครับ

แต่ก็ดีครับ มีขนมมาให้กินฟรีๆ

หลังจากนั้นก็เริ่มเขียนรับเอกสารที่ส่งมาทางโรงเรียน

งานนี้ต้องรอบครอบมากเป็นพิเศษครับ

จนผมรู้สึกว่าคิดผิดที่รับปากอาจารย์

แต่รู้สึกว่าอาจารย์เค้าจะรู้ว่าเรารู้สึกอย่างไง

เค้าเลยเดินมาพูดว่า "สุทัศน์ ทำไปเถอะลูกงานพวกนี้ไม่มีใครมาสอนเราหรอกนะ"

"เราต้องเรียนรู้เอาเอง "

จากคำพูดวันนั้นของอาจารย์ทำให้ผมทำงานอย่ามีความสุข

ตลอดที่อยู่ม.ปลายครับ

จนวันนี้ผมได้รู้แล้วว่ามันมีประโยชน์แค่ไหนกับการทำงานที่ห้องแนะแนว

เพราะมันทำให้ผมเป็นคนละเอียด จากการที่ผมเป็นคนใจร้อน

มันทำให้ผมเป็นคนที่รอบครอบกว่าเดิม เพราะงานพวกนี้ต้องการความรอบครอบ

ผมต้องขอบคุณอาจารย์จริงๆที่ทำให้ผมรู้ว่างานบางอย่าง บางผมมองว่ามันไม่มีประโยชฯอะไรเลย

แต่มันกลับมีประโยชน์อย่างไม่น่าเชื่อ

แล้วแบบนี้คุณจะลองไหมละ

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เนต