ช่วงเวลานี้...ถนนทุกสายในสังคมไทยกำลังมุ่งไปสู่การเลือกตั้งทั่วไป....ซึ่งเป็นการเลือกตั้งครั้งแรก.....ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับปีพุทธศักราช 2550 

             เป็นการเลือกตั้งครั้งแรก...หลังจากการยึดอำนาจการปกครองโดยทหาร  ภายใต้ชื่อ  คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ...

            การเลือกตั้งที่หลายคน...เข้าใจว่าเป็นสัญญลักษณ์  ..ที่หมายถึงประเทศไทยมีการปกครองตามระบอบประชาธิปไตยเต็มรูปแบบแล้ว....ทั้งที่ความจริง...การเลือกตั้งเป็นแค่ส่วนหนึ่งของระบอบประชาธิปไตย..เท่านั้น..  และเมืองไทย..ยังห่างไกลกับระบอบประชาธิปไตยเต็มรูปแบบ..นัก

           การเลือกตั้ง...ที่เป็นหนทางของการ....เข้าสู่อำนาจของกลุ่มคน...ที่เราเรียกว่านักการเมืองและพวกพ้อง...

           การเลือกตั้งที่เหมือนการเล่นเกมส์หาพวก....หามือไว้คอยยกให้การสนับสนุน....เพื่อเข้าสู่อำนาจ...

          การเลือกตั้งในความทรงจำของผมเกิดขึ้นครั้งแรก....ตอนผมเรียนชั้นประถมศึกษา...จำได้ว่าสมัยนั้น...ผู้สมัครส่วนมากมักจะเป็น...นักกฎหมาย....ครู...หรือ ข้าราชการเกษียณอายุ....

          ผมยอมรับว่า...ภาพผู้สมัครฯ ที่สวมครุยเนติบัณฑิตฯ ในโปสเตอร์หาเสียงในสมัยนั้น.....เป็นแรงบันดาลใจให้เด็กประถมสี่....คนหนึ่ง....ตอบคำถามผู้ใหญ่ที่ชอบถามเด็กๆด้วยคำถามยอดฮิต...”โตขึ้นอยากเป็นอะไร...” ว่า ” อยากเป็นทนายความครับ” คือคำตอบในวันนั้น.....และส่งผลทำให้เด็กน้อยคนนั้น...ฝ่าฟันจนได้ปริญญานิติศาสตรบัณฑิต....จากรั้วรามคำแหง...มาเป็นใบเบิกทางให้ทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้ในปัจจุบัน...แม้ว่าจะไม่ได้เป็นทนายความ  เหมือนที่เคยคิดฝัน...ก็ตาม

         ผมเชื่อว่าคนที่เคยเป็นเด็กๆหลายคน....คงเคยคิดเคยฝันอยากจะเป็น  สมาชิกสภาผู้แทนราษฏร  ผู้ทรงเกียรติ...เพื่อทำหน้าที่เป็นปากเสียงแทนพี่น้องประชาชนในถิ่นที่อยู่ของแต่ละคน.......โดยไม่เว้นแม้แต่ชาวโอเคเนชั่น....ที่กำลังอ่านข้อเขียนของผมอยู่….

        แต่เมื่อเราตื่นจากภวังค์...มาอยู่ในโลกแห่งความจริง..เราจะพบว่าความฝันที่จะเป็นตัวแทนของพ่อแม่พี่น้องของเรานั้น....ค่อยๆ...ลอยหาย ลอยหอย..ไปกับสายลม 

       ลูกตาสี..ตาสา ที่เลื่อนฐานะทางสังคมจากเดิม..มาเป็นชนชั้นกลางเต็มขั้นในปัจจุบัน....ต้องยอมรับว่าแทบไม่มีโอกาสที่จะได้รับเลือกตั้งจากประชาชน...หรือแม้แต่เข้าสู่กระบวนการสมัครเป็นตัวแทนของพรรคการเมือง .....หากระบอบการเมืองของเรายังคงเป็นอยู่เหมือนปัจจุบัน....

       ระบอบการเมืองที่กลุ่มทุน...ต่างส่งตัวแทนของแต่ละกลุ่มเข้ามาเป็นตัวแทนของพวกเขา..เพื่อการเข้าถึงอำนาจ..และเสพสมกับอำนาจที่ได้มาอย่างเมามันส์....จนลืมไปว่าเจ้าของอำนาจที่แท้จริงกำลัง...นั่งมอง..ยืนมอง...ด้วยตาปริบๆ...

       พอนึกได้  กลุ่มทุนเหล่านั้น  ก็โยนกระดูกหนึ่งชิ้นมาให้ประชาชนเจ้าของอำนาจได้แย่งชิงกันพอให้ปากมันเล่นๆ......แล้วก็ปล่อยให้รอต่อไป..จนกว่าการเลือกตั้งครั้งหน้าจะมาถึง...

       ผมยังจำภาพยนตร์ไทยเรื่องหนึ่งที่คุณสรพงษ์ ชาตรี  แสดงเป็นผู้สมัครส.ส.หน้าใหม่ไฟแรงคนหนึ่ง....ออกหาเสียงกับชาวบ้านด้วยการชูนโยบายเงินผัน  อันลือลั่น ของท่านคึกฤทธิ์ ปราโมช  จนทำให้เปลี่ยนฐานะจากผู้สมัครหน้าใหม่...ที่ไม่มีโอกาสมากนัก กลายเป็นตัวเต็งที่จะได้รับเลือก....สุดท้ายคู่แข่งก็ส่งมือปืนมาตามเด็ดชีพเขาในคืนก่อนวันหย่อนบัตร...โดยที่ชาวบ้านไม่ได้ทราบข่าวหรือแม้แต่ทราบข่าวแล้วก็ตาม  ยังออกมาหย่อนบัตรเลือกเขาให้เป็นผู้แทนฯอย่างถล่มทลาย...

      นั่นคือความฝันของเราๆท่านๆในอดีต...ที่คิดว่าเราน่าจะมีโอกาสแบบนั้นบ้าง....

       แต่เมื่อหันกลับมามองความเป็นจริงในสถานการณ์ปัจจุบัน.....

      ข่าวคราวการเปิดตัวผู้สมัครหน้าใหม่ของแต่ละพรรคการเมืองออกมาค่อนข้างมาก...แต่เมื่อเจาะลึกลงไปรายละเอียดก็จะพบว่า 95 เปอร์เซ็น  เป็นลูกหลาน คู่ชีวิต หรือนอมินี ของ 111 คนที่ถูกตัดสิทธิทางการเมือง  หรือ เป็นตัวแทนของอดีตส.ส. หรือ ตระกูลที่เคยมีบทบาททางการเมืองมาในอดีตแทบทั้งสิ้น....

        เวทีการเมือง....เวลานี้  ไม่มีที่ว่างสำหรับการทำความฝันของเด็กน้อย...ผู้จากชนบท..เข้ามาแสวงหาความรู้ความสามารถในเมืองหลวง...ให้เป็นจริงได้แต่อย่างใด...

        คงได้แต่รอครับ...ช่วงที่รออยู่ก็อย่าท้อถอย....ช่วยกันคนละไม้คนละมือ...ให้ความรู้  ความเข้าใจ..ในระบอบประชาธิปไตย..ให้แก่..พ่อแม่พี่น้อง  ประชาชน  ที่ยังขาดโอกาสในการรับรู้กันต่อไป....

        ด้วยหวังว่าวันหนึ่ง....ความเท่าเทียมของโอกาสในทุกด้าน....ของคนในสังคมไทย...คงเกิดขึ้นได้สักวัน...

        23  ธันวาคม 2550  เข้าคูหา  เลือกคนดี  หรือ คนที่เลวน้อยที่สุด...ไปเป็นปากเสียงแทนพวกเรา.....

                                                 ภาพ : จากอินเตอร์เน็ต

                                                 เพลง : The Boxer   จากอินเตอร์เน็ต

The Boxer.mp3