พระอาทิตย์ตก...บนดอยช้าง

        กรมอุตุนิยมวิทยา  พยากรณ์ อากาศ ระหว่างวันที่ 12-18 พฤศจิกายน 2550 ไว้ว่า  .....

    “ มรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดปกคลุมภาคใต้และอ่าวไทยเกือบตลอดสัปดาห์ และหย่อมความกดอากาศต่ำในอ่าวไทยตอนล่าง ได้เคลื่อนเข้าสู้ภาคใต้ตอนล่าง...ทำให้ภาคใต้ตั้งแต่จังหวัดชุมพรลงไปถึงนราธิวาส มีฝนตกชุกหนาแน่น เกือบตลอดสัปดาห์ กับมีฝนตกหนัก....

   สำหรับบริเวณความกดอากาศสูง หรือมวลอากาศเย็นจากประเทศจีนลงมาปกคลุมประเทศไทยตอนบนอย่างต่อเนื่อง  ทำให้มีอากาศเย็นโดยทั่วไป โดยเฉพาะบริเวณเทือกเขาอากาศหนาวถึงหนาวจัด ในช่วงวันที่ 17-18 จะมีความกดอากาศสูงกำลังแรงแผ่เสริมลงมาปกคลุมประเทศไทยตอนบนอีก  ทำให้อุณหภูมิลดลง 2-4 องศา

  ภาคเหนือ  มีหมอกในตอนเช้า  และมีหมอกหนาในบางพื้นที่ ทางตอนบนของภาคอากาศหนาว อุณหภูมิต่ำสุด 13-15 องศา ยอดดอยอากาศหนาวถึงหนาวจัด อุณหภูมิต่ำสุด 5-10 องศา ในช่วงวันที่ 18 พ.ย. อุณหภูมิจะลดลงอีก”

    ผมอ่านคำพยากรณ์อากาศจบแล้ว...ด้วยอารมณ์สองแบบ...

    ความรู้สึกแรก....ประเทศเดียวกันแท้ๆ  แต่สภาพอากาศในภาคเหนือและภาคใต้ช่างต่างกันลิบลับ..

    ความรู้สึกต่อมา...เมื่อทราบว่า ภาคเหนืออากาศ หนาว...และบนยอดดอยอุณหภูมิ ต่ำสุด 5-10 องศา และ ในวันที่ 18 พ.ย. อุณหภูมิจะลดลงอีก..  ต่อมความคิดถึงยอดดอย...ทำงานอย่างรุนแรง...

    ยอดดอย...ที่ชาวบางกอก หรือ กลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่...  ถวิลหา..

    ยอดดอย...ที่มีความเงียบสงบ...อากาศดี...ดอกไม้หน้าหนาวบานสะพรั่ง...

    ยอดดอย...ที่หลายๆคน..ใช้เป็นที่เติมพลังให้ชีวิต...เพื่อกลับมาสู้ชีวิตในเมืองหลวงอีกครั้ง...หลังจากวันหยุดพักผ่อน..สิ้นสุด..

     ยอดดอย..ยอดเดิมนั่นแหละ...ที่กลุ่มคนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมาตลอด...ต้องเริ่มก่อไฟในยามค่ำคืน เพื่อล้อมวงกันสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย...ในขณะที่ผ้าห่มทั้งหลายที่ได้มาจากการบริจาค...ผุพังไปตามกาลเวลา..

   ยอดดอย...ที่เงียบขรึม..จนบางครั้งเงียบเหงา...แต่มีความทระนงอยู่ในที......

           ครอบครัวใหญ่ของผม.....ผูกพันกับยอดดอย....ในลักษณะของนักท่องเที่ยวที่แสวงหาธรรมชาติ..และความเงียบสงบของธรรมชาติ...มาหลายปีแล้ว..

           เกือบสิบปีแล้วที่พวกเรา...ใช้เวลาในช่วงวันหยุดระหว่างวันที่ 5-10 ธันวาคม หรือต้นเดือนมกราคม ของทุกปี...เพื่อหอบลูกจูงหลาน พร้อมด้วยพี่น้อง พ่อแม่ ตะลอนขึ้นดอย  ลงดอย...โดยรถขับเคลื่อนสี่ล้อ...2-3 คัน...ไปกางเต็นท์..และมีกิจกรรม ของครอบครัวร่วมกัน....

           ผมชมชอบบรรยากาศ..การช่วยกันกางเต็นท์....ช่วยกันทำอาหาร...และการล้อมวงกินข้าว  และตบท้ายด้วยการเล่นเกมส์คิดตัวเลข...เพื่อฝึกสมองไม่ให้ความจำเสื่อมง่ายๆ  ของบรรดาพี่น้องได้ดี...

          บรรยากาศ...การทำกิจกรรมร่วมกัน..ที่หาไม่ค่อยได้..ขณะที่พวกเราใช้ชีวิตในเมืองหลวง...

          การได้นั่งอ้อยอิ่ง จิบกาแฟ อ่านหนังสือ  .ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่น...บนดอยสูง...มีโอกาสได้ทำหรือ หากอยู่ในเมืองหลวง...

          ที่ผ่านมาครอบครัวผม....มักจะเริ่มต้นด้วย..ดอยอินทนนท์....ซึ่งเป็นดอยที่ง่ายต่อการเข้าถึง...แต่เพียบพร้อมด้วยธรรมชาติ....โดยเรามักจะไปกางเต็นท์ แถวน้ำตกห้วยทรายเหลือง (ทางไปแม่แจ่ม).....ซึ่งมีจำนวนนักท่องเที่ยวกางเต็นท์กันไม่มากนัก...

                                                                กุหลาบพันปี

        จากนั้นเราจะยกขบวนลงจากดอยทางแม่แจ่ม..เพื่อมุ่งสู่อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่...เปิดโอกาสให้รถขับเคลื่อนสี่ล้อ ได้แสดงสรรถนะของมัน  ด้วยการปีนป่ายสู่ ห้วยจีโน.....ที่ซึ่งเรามักจะได้สัมผัสกับก้อนเมฆ ที่อยู่ใกล้ประหนึ่งเอื้อมถึง..เสมอ 

      ผมยังจำฉากบอกลา..ยอดดอยจีโน.ได้อย่างไม่รู้ลืม....ฉากที่พญาเหยี่ยว  2 ตัว ร่อนอยู่เหนือยอดดอย..และบางครั้งหยุดนิ่งอยู่กับที่ เหมือนมาส่งพวกเรากลับบ้านโดยสวัสดิภาพ...และขณะที่เมื่อมองกลับไปที่ยอดดอย..ยามรถเราคล้อยมา....เหมือนกับว่า...ยอดดอย..กำลังอมยิ้มให้พวกเรา...และบอกว่า....โอกาสหน้า..มาหาใหม่นะ...มาแล้วไม่ได้สร้างมลพิษไว้..มาบ่อยๆได้...

        หนาวที่แล้วพวกเราไม่ได้ไปเยือนดอยจีโน......หลังจากที่ไปติดต่อกันมาแล้ว 6 ปี...เหตุเพราะเรามุ่งหน้าไปเชียงราย.......และอีกเหตุผลคือ เราไม่อยากให้คุณแม่ซึ่งเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในคณะที่มีอายุ 80 ปี แล้ว  ต้องนั่งสวดมนต์แล้ว สวดมนต์อีก  ...เวลารถของพวกเราปีนป่ายขึ้นดอยจีโน....

       เราจึงได้มุ่งหน้าไปดอยช้าง จังหวัดเชียงราย..แทน....ช่วงนั้นดอกนางพญาเสือโคร่งกำลังเบ่งบาน...แม้จะยังไม่เต็มร้อย...

                                                                  สองคน..บนดอยช้าง

       สำหรับปีนี้...หลังจากเสียงเพรียกจากดอยสูง....ได้เข้ามากระทบต่อมความคิดถึงของพวกเราแล้ว...การสุมหัวเพื่อวางแผนการเดินทางจึงได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง.....

       ผลของการระดมความคิดในปีนี้  ผิดโผครับ...เพราะปีนี้พวกเราอยากไปต่างประเทศ...(ทั้งที่ปีที่แล้วก็ไปเหมาแผ่นซีดี ที่ฝั่งพม่า..มาแล้วก็ตาม)....

      พวกเราอยากไป หลวงพระบาง....เมืองหลวงเก่า ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว  ครับ...เหตุผลไม่มีอะไรมากไปกว่า....พวกเรากลัวว่า หลวงพระบางจะเปลี่ยนไป...เหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับ....เชียงใหม่..ของเรา

      คงต้องปล่อยให้ยอดดอย...รอไปพลางก่อน..กลับมาแล้ว...เราจะไปเยือนอีก.....เราสัญญา....เหตุผล..เพราะเราคิดถึงยอดดอย....และหวังว่ายอดดอยคงคิดถึงเราเหมือนกัน....

                                                       หวังว่า....ยอดดอย...คงคอยเรา

                                                                ภาพ :  บางส่วน จากอินเตอร์เน็ต

                                                                เพลง : เฝ้าคอย - คุณปั่น  จาก อินเตอร์เน็ต