เช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา...ผมตื่นนอนตั้งแต่ตีห้าครึ่ง...  หกโมงเช้า เดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากบ้าน...ใช้เวลาประมาณ 10 นาที ถึงป้ายรถเมล์ปากซอย.....

          จากนั้นกระโดดขึ้นรถเมล์ปรับอากาศสาย 501 เพื่อมุ่งหน้าไปลงที่...เพลินจิต   ค่าโดยสาร 19 บาท....

          อีก 15 นาที เจ็ดโมงครึ่ง  ...ผมก็ได้ก้าวลงจากรถเมล์...ด้วยความรู้สึกภูมิใจเล็กๆ....ว่าได้ทำตัวพอเพียง....และช่วยลดภาวะโลกร้อนอีกต่างหาก...

                                                              ดอกไม้.....ใช่...ดอกไม้...

          แปดโมงตรง  ล้อรถบัสปรับอากาศ 2 ชั้น ก็หมุน...โดยมีจุดหมายปลายทางที่ อำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง

          ผมได้มีโอกาสไปเยือนระยองครั้งล่าสุดเมื่อ 2 ปีที่แล้ว..

         ระยอง....ดินแดนที่...ภาษาพูดที่ลงท้ายด้วย ฮิ กำลังจะหายไปจากคนรุ่นใหม่...

         ระยอง....ดินแดนที่มีเกาะเสม็ด ซึ่งงดงามดั่งเกาะแก้วพิสดาร ในวรรณคดี พระอภัยมณี ของท่านสุนทรภู่ ตั้งอยู่

ระยอง....ดินแดนที่มีผลไม้ขึ้นชื่อ  หลายชนิด....และบางฤดู ราคาตกต่ำ  จนต้องนำมาเทกลางถนน  เพื่อประท้วงรัฐบาล...

                                                     ไม่ใช่...ผลไม้เมืองระยอง..ครับ

         ก่อนถึงอำเภอบ้านฉาง...คณะของผมเข้าไปเที่ยวชม สวนเสือศรีราชา...สวนเสือที่ไม่มีแต่เฉพาะเสือ...แต่มีจระเข้ ด้วย  เข้าทำนอง หนีเสือ ปะ จระเข้  .....ยังไงยังงั้น..

      ผมเข้าไปด้อมๆมอง  เหล่าอดีตพยัคฆ์แห่งพงไพรทั้งหลาย ผ่านลูกกรงเหล็กสองชั้น  ด้วยความรู้สึกไม่อภิรมย์เอาเสียเลย....เสือบางตัวที่เกิดในสวนสัตว์ และเคยใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อนคงไม่คิดอะไรมาก...เพราะไม่รู้จะคิดอะไรแต่สำหรับพยัคฆ์บางตัวที่เคยเกิดและโตในป่าเขา ลำเนาไพร  มีอิสระในการท่องไปในป่า  คงเหงาน่าดู...หรือจะใช้คำพูดว่า เหงาโคตร  ก็ไม่ผิดนัก

                                                         อดีตพยัคฆ์...แห่งพงไพร

         ช่วงเที่ยงเราแวะรับประทานอาหารกลางวัน ณ ชายหาดแห่งหนึ่ง...และผมก็ได้เจอะเจอกับสุนัขน้อยตัวหนึ่ง...ที่ทำหน้าที่เหมือนรับแขกบ้านแขกเมืองของชายหาดแห่งนั้น...

                                                          หมาน้อย...ประจำชายหาด

         ผมนั่งมองปฏิกิริยา  ของสุนัขน้อยตัวนั้นแล้ว  ไพล่ไปนึกถึงภาพ  อดีตพยัคฆ์แห่งพงไพรที่ต้องนั่งนอน จับเจ่า อยู่ในกรง..ด้วยความรู้สึกอดสูเข้าไปอีกรอบ...

                                                                    ชายหาด...ยามเย็น

       ชายหาดที่เราไปพัก  หาดทรายไม่สวยงามนัก  และไม่เหมาะ สำหรับการเล่นน้ำทะเล....แต่เมื่อแลกกับความเงียบสงบและเป็นส่วนตัว...ผมคิดว่า  เป็นการแลกเปลี่ยนที่ลงตัวไม่น้อย  เพราะทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์ไปหมด...เพราะฉะนั้น  หากเจอนักการเมืองเลวน้อยที่สุด  ก็เลือกเข้าไปเถอะ  ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นมาเลือกแทนเรา....( วกเข้าเรื่องจนได้ )

                                                                        ตาลเดี่ยว....

                                                    เรือน้อย....คอยลม...หรือคอยใคร..

     ช่วงใช้ชีวิตอยู่ในห้องพักในโรงแรม  ผมเลือกวิธีการเปิดประตู  ทั้งด้านหน้า  และระเบียงห้อง  เพื่อปล่อยให้ลมบริสุทธิ์พัดผ่าน ให้ความรู้สึกเย็นสบายและสดชื่น.....  คงเปิดเครื่องปรับอากาศเฉพาะตอนนอนเท่านั้น....

                                                                   คลื่น...กระทบฝั่ง

                                            คำถาม...มะพร้าวลูกนี้....ลอยมาจากไหน

            ก่อนอำลากลับ...ผมสูดอากาศบริสุทธิ์  เข้าปอดเต็มที่อีกครั้ง  เพื่อที่จะได้มีพลังกลับไปใช้ชีวิตในเมืองหลวง  ทำหน้าที่เป็นฟันเฟืองตัวเล็กๆ...ในสังคมมนุษย์ต่อไป

                    23  ธันวาคม 2550  เข้าคูหา เลือก คนดี หรือ คนเลวน้อยที่สุด  ครับ

                                                                เรื่อง+ภาพ : สงราษฎร์

                                                                เพลง : Tiger in the rain - Michael Franks

tiger in the rain ...