ตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม...จนวันนี้...ก็ 2 เดือนเต็มแล้ว ที่ผมหายตัวอักษร...หายความเห็น...หายข้อเขียน ไปจากชุมชนแห่งนี้

 2 เดือน อาจไม่ใช่เวลาที่นานนัก สำหรับบางคน แต่ 2 เดือน สำหรับคนที่มีมรสุมชีวิตเข้าโหมกระหน่ำ...นับว่าเป็นช่วงเวลาที่เนิ่นนานนัก...

 กลางเดือนมีนาคม 2551 ผมล่องใต้ กลับสงขลา แดนดินถิ่นที่ผมใช้ชีวิตในวัยเด็กที่นั่น ตั้งแต่ 5 ขวบ จนเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย...เพื่อไปเยี่ยมอาการป่วยของ คุณยาย (น้องสาวของคุณยายจริง)

 คุณยายประสบอุบัติเหตุ นั่งรถยนต์แล้วคนขับเกิดอาการวูบ รถพุ่งชนต้นไม้ ระหว่างเส้นทาง หาดใหญ่-สงขลา ขณะเกิดเหตุคนขับมีอาการวูบ ไม่รู้สึกตัว...รู้อีกครั้งตอนฟื้นขึ้นมาเรียบร้อย...

 สำหรับคุณยาย...จะมีสติสัมปะชัญญะสมบูรณ์หรือไม่ ขณะรถพุ่งชนต้นไม้...และหากยังรู้สึกตัว...คุณยายจะรู้สึกอย่างไร...ผมไม่มีโอกาสได้สอบถาม เพราะคุณยายอาการหนักมากไม่อยู่ในภาวะที่จะตอบคำถามผมได้....

 ผมยังเก็บคำถามไว้ในใจ...แต่จนแล้วจนรอดผมก็ไม่มีโอกาสได้ถาม?...

 กลับไปสงขลาคราวนั้น ผมมีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมเยือนโรงเรียนเก่า ทั้งที่เรียนตอนชั้นประถม คือ โรงเรียนกลับเพชรศึกษา และโรงเรียนเทศบาล 1 รวมทั้งโรงเรียนมหาวชิราวุธ ที่เรียนตั้งแต่ ม.ศ.1 ถึง

ม.ศ.5

 ผมรื้อฟื้นภาพแห่งความทรงจำเก่าๆ ผสมปนเป กับภาพปัจจุบันไว้ในทั้งความรู้สึก และในกล้องคู่มือ...รอเวลาที่จะกลับมาเล่าขานให้กัลยาณมิตร ทางความคิด ได้รับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของคนที่ได้กลับไปเยือนถิ่นเก่า หลังจากที่ห่างหายมานับแรมปี...

 ผมเตรียมเรื่องถึงขั้นตั้งชื่อเรื่องเรียบร้อยแล้วว่า “เมื่อสงราษฎร์...กลับ...สงขลา” แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ไม่ได้โพสต์ลงบล็อก...

  เพราะคุณยายจากโลกนี้ไปเมื่อปลายเดือนมีนาคม 2551...

 ช่วงวันที่ 3-5 เมษายน ผมล่องใต้ 1000 กิโลเมตร อีกครั้ง จุดหมายที่เดิม สงขลา เพื่อร่วมงานบำเพ็ญกุศลศพ คุณยาย ในฐานะหลาน และเด็กในบ้านที่อาศัยใบบุญของคุณยาย ขณะศึกษาเล่าเรียน โดยไม่ต้องย้ายตามคุณพ่อคุณแม่ ซึ่งเป็นข้าราชการ ไปตามจังหวัดต่างๆ เหมือนน้องอีก 2 คน...

 กลับไป สงขลา ครั้งนี้ แม้จะวุ่นวายกับการช่วยงานบำเพ็ญกุศลศพ แต่ผมก็มีเวลาพอ ที่จะพาคู่ชีวิตทัวร์สงขลาถิ่นเก่าเพิ่มเติมจากเมื่อการกลับมาครั้งที่แล้ว แน่นอนข้อมูล และภาพถ่าย ยิ่งพอกพูนมากขึ้นอีกหลายเท่า พอที่จะอัพบล็อก เอาตัวรอดไปได้หลายมื้อทีเดียว

 เย็นวันที่ 5 เมษายน 2551 หลังจากงานฌาปนกิจศพคุณยายเสร็จเรียบร้อย...ผมและคู่ชีวิต นำพาญาติๆกลับสุราษฎร์ธานี...ทิ้งคุณแม่+คุณพ่อ ซึ่งเป็นหลานรักของคุณยาย ไว้ช่วยงานลอยอังคารเถ้ากระดูกของคุณยาย ในวันพรุ่ง...

 หลังจากเอียงแก้มให้คุณแม่หอมเรียบร้อย ผมก็นำญาติๆกลับสุราษฎร์ธานี...เพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ ในวันรุ่งขึ้น ประมาณว่าไม่ต้องขับรถไกลมากนัก...ขณะขับรถกลับ ในใจยังคิดถึงโครงเรื่องที่จะนำเสนอให้เพื่อนๆได้อ่าน ด้วยใจเป็นสุข...

 แต่จนแล้วจนรอด...ผมก็ไม่ได้เขียน...ไม่ได้อัพบล็อก...และที่สำคัญ ในวันที่ 6 เมษายน 2551 ผมขับรถไม่ถึงบ้านพักที่กรุงเทพฯครับ...

 เพราะอะไร...ผมจะมาเล่าให้ฟังต่อในคราวหน้าครับ...

 สำหรับวันนี้ ขณะนี้ ขอยืนยันว่า ผมไม่ได้หายไปไหนครับ...ผมกลับมาแล้ว...