ก่อนอื่นขอออกตัวว่า ข้อเขียนของผมในวันนี้ ไม่ได้มีเจตนา ที่จะวิพากษ์วิจารณ์ คำตัดสินใจของศาล  แต่มีเจตนามุ่งหวังเพื่อนำรายละเอียดของคำพิพากษา มาเน้นย้ำต่อผู้คนในสังคมอีกครั้ง ก่อนที่มันจะเลือนหายไปจากความทรงจำ เหมือนกับหลายคดี ที่ศาลรัฐธรรมนูญได้ตัดสินมาแล้วในอดีต....

.........................................................................................................................................................................

       เจตนารมณ์ของกฎหมายรัฐธรรมนูญ 2550 มาตรา 267 ซึ่งอยู่ในส่วนของ” การกระทำที่เป็นการขัดกันแห่งผลประโยชน์” ต้องการมิให้ นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และ สมาชิกวุฒิสภา ซึ่งเป็นกลุ่มบุคคลที่อาสาเข้ามาทำงานเพื่อส่วนรวม ดำรงสถานภาพ ที่เป็นกลางจริงๆ เพื่อทำประโยชน์ให้ส่วนรวม ไม่มีผลประโยชน์ส่วนตัวใดๆ เข้ามาทำให้การตัดสินใจเพื่อส่วนรวมแปรเปลี่ยนไป...

     ผมขอยกบางส่วนของคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ มาเน้นย้ำกันอีกครั้งดังนี้..

              “ ปัญหาประการแรกที่ต้องวินิจฉัยว่า ผู้ถูกร้องเป็นลูกจ้างของบริษัท เฟซ มีเดีย จำกัด หรือไม่ พิจารณาแล้วเห็นว่า ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 267 ซึ่งบัญญัติห้ามนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรี เป็นลูกจ้างของบุคคลใดเจตนารมณ์ก็เพื่อให้การปฏิบัติหน้าที่ ของนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรี เป็นไปโดยชอบป้องกันมิให้เกิดการกระทำที่ขัดกันแห่งผลประโยชน์ อันจะก่อให้เกิดสถานะการขาดจริยธรรม ซึ่งยากในการตัดสินใจ ทำให้ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ระหว่างประโยชน์ส่วนตัวกับประโยชน์สาธารณะ ........”

             “การทำให้เจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญดังกล่าวบรรลุผล จึงไม่ใช่แปลความคำว่า “ลูกจ้าง” ในรัฐธรรมนูญมาตรา 267 เพียงหมายถึง “ลูกจ้าง” ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน หรือตามกฎหมายภาษีอากร เท่านั้น เพราะกฎหมายแต่ละฉบับย่อมมีเจตนารมณ์ที่แตกต่างกันไป ตามเหตุผลและการบัญญัติกฎหมายนั้นๆ ทั้งกฎหมายดังกล่าวก็ยังมีศักดิ์ต่ำกว่ารัฐธรรมนูญฉบับนี้ ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุดในการปกครองประเทศ และรัฐธรรมนูญยังมีเจตนารมณ์เพื่อป้องกันการกระทำที่เป็นการขัดกันแห่งผลประโยชน์แตกต่างจากกฎหมายอื่นอีกด้วย....”

         “หากมีการตกลงเป็นผู้รับจ้างทำการงานแล้ว ย่อมอยู่ในความหมายของคำว่า ลูกจ้าง ตามกฎหมายรัฐธรรมนูญ มาตรา 267 ทั้งสิ้น มิเช่นนั้น ผู้เป็นลูกจ้าง หรือผู้ที่รับจ้าง รับค่าจ้างเป็นรายเดือนในลักษณะสัญญาจ้างแรงงาน เมื่อได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรี ก็สามารถทำงานต่อไปได้ โดยเปลี่ยนค่าตอบแทนจากค่าจ้างรายเดือน มาเป็นสินจ้างตามการงานที่ทำ....”

         “ข้อเท็จจริงได้จากการไต่สวนผู้ถูกร้อง หลังจากผู้ถูกร้องเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแล้ว ผู้ถูกร้องยังเป็นพิธีกรในรายการ ชิมไปบ่นไป และยกโขยง 6 โมงเช้า ให้กับบริษัท เฟซ มีเดีย จำกัด เมื่อพิเคราะห์ถึงลักษณะกิจการงานที่ บริษัท เฟซ มีเดีย จำกัด ได้กระทำร่วมกับผู้ถูกร้องมาโดยตลอดเวลาหลายปี โดยบริษัท เฟซ มีเดีย จำกัด ทำเพื่อมุ่งค้าหากำไร ไม่ใช่เพื่อการกุศลสาธารณะ และผู้ถูกร้องได้รับค่าตอบแทน อย่างสมฐานะและภารกิจ

         ดังนั้น เมื่อได้กระทำระหว่างที่ผู้ถูกร้อง ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี จึงเป็นการกระทำและนิติสัมพันธ์ ที่อยู่ในขอบข่ายที่มาตรา 267 ประสงค์จะป้องปรามเพื่อไม่ให้เกิดผลประโยชน์ทับซ้อนกับภาคธุรกิจเอกชน...”

        ท่านผู้อ่านครับ หากเราพิจารณา รายละเอียดคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ ที่ผมยกมาบางส่วนข้างต้นแล้ว  เราจะเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ศาลเข้าถึง และเข้าใจ ของเจตนารมณ์ของ กฎหมายรัฐธรรมนูญ เป็นอย่างดี  ไม่ต้องการให้เกิด ผลประโยชน์ทับซ้อน Conflict of Interest ที่เกิดขึ้นอย่างมากมายในสังคมไทยปัจจุบัน โดยเฉพาะในรัฐบาลที่มาจากระบอบทักษิณ  ดูจะไม่เข้าใจในเรื่องแบบนี้เอาเสียเลย...บางรายพอจบคำวินิจฉัยของศาล ก็ออกความเห็นในทางตรงกันข้ามทันที ทั้งๆที่ยังไม่ได้พิจารณารายละเอียดให้ถ่องแท้เสียก่อน...จนถึงขั้นมีการกล่าวหาว่า กฎหมายรัฐธรรมนูญ มีความหยุมหยิม มากเกินไป...

    เมื่อไรหนอ คนเหล่านั้น จะมีดวงตาเห็นธรรม...สะกดคำว่า คุณธรรม และ จริยธรรม ได้หนอ...

    หวังว่าคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อสังคมในวงกว้าง ทำให้คนที่กำลังเอาประโยชน์ส่วนตน มายุ่งเกี่ยวกับ ประโยชน์สาธารณะ ได้หยุดคิด และล้มเลิกความตั้งใจ ไม่มากก็น้อย.....