...........................................................................................................................................................................

      เช้าวันที่ 7 ตุลาคม 2551  เวลา 6.10 น. นาฬิกาปลุกผมตื่นตามปกติ..สิ่งแรกที่ผมทำคือเปิด ทีวี ช่อง นิวส์ 1 ของ เอเอสทีวี เพื่อติดตามความคืบหน้าของการชุมนุม...ด้วยความเป็นห่วง...หลังจากที่ผมปิดทีวี..ไปเมื่อหลังเที่ยงคืนที่ผ่านมา...

       ไม่นานนักหลังจากจับตามองหน้าจอทีวี สิ่งที่เห็น และได้ยิน คือเสียงของพิธีกรบนเวที...ที่กำลังบัญชาการอยู่บนรถปราศัย..เพื่อชี้แนะให้พี่น้องพันธมิตร รับมือกับการสลายการชุมนุมของตำรวจ...แต่มุมกล้องของ ASTV ไม่สามารถถ่ายให้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ตรงประตูทางเข้ารัฐสภา ด้าน ถนนอู่ทองในได้...

       ผมจับรีโมทเลื่อนไปหาช่องฟรีทีวี..อื่นๆ  จนในที่สุดได้เห็นภาพการยิงแก๊สน้ำตา...และอาวุธปืนอื่นๆของตำรวจ ที่ยิงใส่พันธมิตร อย่างไม่ยั้ง...ในแนววิถีกระสุนที่มุ่งเข้าผู้คน  ที่หมอบอยู่ตรงรั้วกั้น...

      หลังจากพอปะติดปะต่อข่าวสารได้ ผมก็ตัดสินใจ เปลี่ยนแผนที่จะเดินทางเข้าที่ทำงาน เป็นเดินทางไปรัฐสภา โดยไม่ลืมที่จะโทรฯหาเพื่อนพ้องให้ออกไปร่วมชุมนุม...

     9 โมง แก่ๆ ผมและคู่ชีวิต ก็เดินทางถึงเวทีมัฆวาน...หลังจากรอเพื่อนอีกคนมาพบกัน...10 โมงกว่า เราก็ออกเดินทางไปสมทบกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่รัฐสภา...โดยขบวนที่เราร่วมเดินไปกับผองเพื่อนมีประมาณพันกว่าคน 

     หลังจากที่เดินพลาง เก็บภาพพลาง จนถึง บริเวณพระบรมรูปทรงม้า...เสียงปืนก็ดังกึกก้องจาก บริเวณ กองบัญชาการตำรวจนครบาล...หลังจาก 2-3 นัดผ่านไป พันธมิตรบางคน ก็ได้รับการช่วยเหลือออกมาบริเวณรั้วกั้นที่พวกเราทำไว้ ตรงหัวถนนทางเข้า บ.ช.น. มีหนึ่งคนที่ได้รับบาดเจ็บที่เท้า มองไปแล้วเหมือนเท้าแหว่งไปส่วนหนึ่ง...ส่วนอีกหลายๆคน บาดเจ็บ น้อยมากกันทั่วหน้า..

    และใช่ว่าเหตุการณ์จะจบลงเพียงนั้น  ตำรวจได้ยิงแก๊สน้ำตา และระเบิดที่มีเสียงดังไม่ทราบชนิด อีกหลายนัด ร่วมๆ 10 นาที ร่วมๆ 20 นัด...ขณะที่การ์ดอาสาบางคน ก็คว้าเอาพลุ ที่หาได้บริเวณนั้น และหนังสติกส์ ยิงเข้าใส่ ตำรวจบ้าง...จนในที่สุด เหตุการณ์ก็สงบลง โดยตำรวจถอยเข้าไปกองบัญชาการฯ

   ผมและเพื่อนร่วมอุดมการณ์  จับกลุ่มกันเดินมุ่งหน้าสู่ทำเนียบ..สมทบกับพันพันธมิตร เรือนหมื่น เรือนแสน ที่ชุมนุมกันอย่างสงบ  โดยทำได้แค่เพียงยกมือตบตบใส่บรรดา ส.ส.ที่อยู่ด้านใน พร้อมกับตะโกนไล่....แต่หัวใจหึกเหิมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างยิ่ง

   จากนั้นเมื่อเดินถึงบริเวณถนนอู่ทองใน จึงพบว่าพันธมิตรเพิ่งยึดพื้นที่ทางเข้ารัฐสภาคืนจากตำรวจสำเร็จ...และกำลังดำเนินการปิดประตู พร้อมลั่นกุญแจ..เพื่อไม่ให้ ส.ส.พรรคพังประชาชนออกจากรัฐสภา...อานุภาพของแก๊สน้ำตา ยังคละคลุ้งอยู่...ผมเดินเข้าเก็บภาพได้ประมาณ 5 นาที ก็ต้องถอยกลับมา สมทบกับคู่ชีวิตที่กำลังช่วยพันธมิตรคนอื่นลำเลียงน้ำให้คนที่ได้รับผลจากแก๊สน้ำตา...

   และผมก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่โดนแก๊สน้ำตา...ว่ารู้สึกอย่างไร...เจ็บแสบแค่ไหน...แล้วคนที่เจอเต็มๆขณะที่ควันคละคลุ้งไปทั่ว...เขาจะรู้สึกอย่างไร...

  ช่วงบ่ายเราก็เดินทางกลับมาทำเนียบ..และก่อนที่วางแผนเดินทางกลับไปรัฐสภา เพื่อสมทบกับเพื่อนๆ เพราะมีข่าวว่าจะมีการสลายการชุมนุมอีกครั้ง ที่รัฐสภา เพื่อให้บรรดา..ส.ส.ออกจากสภา...

   แต่เราก็ถูกขอให้ตรึงกำลังไว้ตรงแยก บ.ช.น. (อีกแล้ว) เพราะตำรวจจำนวนหลายร้อยนายตั้งแถวประจันหน้าพร้อมที่ลุยเข้ามาอีกครั้ง...

   ผมติดอยู่ตรงบริเวณนั้น นานแสนนาน จนพอเห็นกองกำลังตำรวจอีกจำนวนหนึ่งเดินแถวไปยังด้านแยกการเรือน และจากนั้นอีกไม่นาน เสียงปืน และระเบิดก็ดังกึกก้อง มาหลายต่อหลายนัด...นกกาบินว่อนเหนือพระที่นั่งอนันตสมาคม  เว้นระยะไปอีกไม่นาน เสียงปืนและระเบิด ก็ดังติดต่อกันอีกยาวนาน  กลิ่นแก๊สน้ำตา ลอยมาสร้างความระคายเคืองถึง บริเวณบรมรูปทรงม้าที่ผมอยู่....

    เสียงรถพยาบาลวิ่งกันขวักไขว่ คันแล้วคันเล่า...และแน่นอนผมทราบแล้ว..ตำรวจได้ใช้กำลังเข้าสลายการชุมนุมอีกแล้ว....และยาวนานกว่าเมื่อเช้านี้มากนัก...ผมนั่งนึกและคิด...ด้วยความเจ็บปวด...ทำไมมันทำกับเราได้..เหมือนกับพวกเราไม่ใช่คน...แม้เราจะมีเป็นเรือนหมื่นเรือนแสน...แต่จะไปสู้พวกมันที่มีอาวุธครบมือได้เล่า...

     ขณะที่สถานการณ์ตรงแยก บ.ช.น.ก็ยังคุมเชิงกันอยู่....โฆษกของพันธมิตรบนรถเครื่องเสียง ก็พยายามบอกไม่ให้พวกเราออกจากที่มั่นไปช่วยเพื่อนที่รัฐสภา เพราะเกรงว่ากำลังคนตรงนี้จำลดน้อยลงจนทำให้ตำรวจเข้าสลายด้านนี้ได้ และอาจลามเข้าไปในทำเนียบ...

  ใกล้มืดผู้คนที่เพิ่งเลิกงานทะยอยมาสมทบ จนบริเวณนั้นคลาคล่ำไปด้วยฝูงชน...สร้างความพรั่นพรึงให้กับตำรวจที่ประจันหน้ากับพวกเราไม่น้อย....จากนั้นก็มีคลื่นฝูงชนที่เดินกลับมาจากรัฐสภา เพราะกลัวความไม่ปลอดภัยยามค่ำคืน...มาสมทบจนทำให้บริเวณลานพระรูป...แน่นขนัด...ทันใดนั้น...ก็มีขบวนรถของทหารจำนวน 7 คันวิ่งเข้าบริเวณลานพระรูปและเลี้ยวขวาเข้าสนามเสือป่าไป ท่ามกลางความดีอกดีใจของเหล่าพันธมิตรที่คิดว่าทหารออกมาช่วยประชาชน...จนส่งเสียงแซ่ซ้องกันอึงมี่....และแน่นอนย่อมทำให้เกิดความกดดันต่อเหล่าตำรวจที่ประจันหน้าอยู่กับพวกเรามากขึ้น...

    เกือบ 1 ทุ่ม ก็มีรถทหารเข้ามอีก 3 คัน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของประชาชนเช่นเคย...เพียงแต่ผมไม่แน่ใจว่า ทหารอยู่ฝ่ายไหนเสียแล้ว เพราะทหารพกมาแค่โล่ห์ และกระบอง จะมาช่วยประชาชนจากตำรวจได้อย่างไร...กระบวนการตรวจสอบข้อมูลเชิงลึกจึงเกิดขึ้น  พอสรุปว่า ตำรวจร้องขอให้ทหารมาช่วย...ทหารไม่ได้มาช่วยประชาชน....ผมคิดในใจ จะบอกประชาชนที่กำลังดีใจได้อย่างไรว่า...ทหารไม่ได้มาช่วยพวกเรา...

    ไม่ทันที่ผมจะคิดเรื่องนี้เสร็จสิ้น  เสียงปืนยิงแก๊สน้ำตานัดแรกก็ดังขึ้น...ตกลงท่ามกลางประชาชนเรื่อนหมื่น...เสียงตกใจของเพื่อนๆพี่น้องเกิดขึ้น แม้จะมีอาการตื่นตระหนกไม่มากนัก เพราะเพิ่งเจอที่รัฐสภามาหยกๆ แต่ก็โดนทำให้หวาดผวาต่อไป จากเสียงปืนและระเบิดไม่ทราบชนิดอย่างต่อเนื่อง...แทบนับจำนวนไม่ทัน....ผมพยายามแหกปากตะโกนไม่ให้พี่น้องประชาชนตกใจ....แต่ก็ทำได้เพียงแค่นั้น...

     หลังจากนั้นผมก็จำเหตุการณ์ไม่ค่อยได้...รู้ตัวอีกทีเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว...และนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน....

     ขอไว้อาลัยต่อการจากไปของน้องอังคณา ระดับปัญญาวุฒิ  วีรชนคนกล้าที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ...โปรดรับรู้เถิดว่า...การตายของน้องต้องไม่สูญค่าอย่างแน่นอน...

     วันนี้ผมจะไปร่วมชุมนุมอีก....ใครจะไปกับผมบ้าง....เจอกันครับ   

................................................................................................

...................................................................................................

ขอบคุณภาพประกอบจากมติชน...ภาพที่ผมถ่ายเมื่อวาน ยังนิ่งสนิทอยู่ในกล้องครับ

................................................................................