เมื่อวานนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับชีวิตน้อยๆ...

ชีวิตน้อยๆที่มีค่าที่สุดสำหรับผม

เค้าเพิ่งจะมีอายุเพียง 7 สัปดาห์(ที่จริงคาดไว้ว่า 8 สัปดาห์)

ซึ่งทุกครั้งที่ผมไปพบหมอร่วมกับภรรยาก็จะพก Music Drive เล็กๆติดไปด้วยเสมอ

อัดเสียงทุกๆครั้งที่ไปพบหมอ(เอ...ไม่รู้ว่าคุณหมอรู้ตัวหรือเปล่า?)

กลับมาถึงบ้านเอามาเปิดฟังซ้ำ...

โดยเฉพาะที่คุณหมอพูดว่า"ดีใจด้วย...ไม่failแล้วนะคะ"

แฟนผมฟังไป..ยิ้มไป

(ที่จริงผมก็ดีใจไม่แพ้กันนะครับ..ดีใจจนจำไม่ได้ว่ารถจอดชั้นไหน)

ด้วยการที่เค้าคนสำคัญคนนี้กำลังจะมาเป็นสมาชิกใหม่

เป็นเหตุให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในชีวิตผมไม่น้อย

เริ่มจาก...

คอมพิวเตอร์ใหม่ที่จะมาใช้ในการทำงานของผมเอง

และใช้เก็บเรื่องราวที่เกี่ยวกับเค้า

ทั้งไดอารี่ออนไลน์ของแม่เค้า

และบล็อกของผมเอง/รูปภาพ/ไฟล์เสียง/ภาพเคลื่อนไหว

นอกจากนี้ยังต้องใช้ในการบริหารกิจการของแม่ยายผมเอง

ด้วยเหตุที่ว่า...แม่ยายจะว่างขึ้นพอที่จะมาช่วยดูแลน้องคนใหม่นี้ได้

และส่วนตัวผมเองก็ต้องฟิตให้พร้อมที่จะเป็นพ่อคน...

ด้วยร่างกายที่แข็งแรง..

จึงไปถอยจักรยานมาหนึ่งคันแล้วสัญญากับตัวเองว่า...

ต้องใช้ทุกวันวันละอย่างน้อยให้ได้ 30 นาที(จะว่างไม่ว่างก็ต้องทำ)

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อการเตรียมพร้อมต้อนรับสมาชิกใหม่

สมาชิกที่จะนำความสุขมาให้...ผมหวังเช่นนั้นครับ

(ขอโทษนะครับ...ที่วันนี้เป็นเรื่องส่วนตั๊ว..ส่วนตัวซะแล้ว..

อย่างไรก็ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านเช่นเดิมครับ)