วันพุธ 16 มกราคม 2551 – 1^st Year Anniversary

อา.....เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก.....ไม่น่าเชื่อว่า แป๊บๆก็จะผ่านมาแล้ว 1 ปี ....นับจากวันแต่งงานของแม่และปาป๊า

ทุกๆครั้งในเทศกาลสำคัญๆ แม่มักจะมีการ์ดเขียนความรู้สึกที่แม่มีในวันนั้นๆ ให้กับปาป๊าเสมอ....แต่ปีนี้ เนื่องจากว่าแม่ลืมไปซื้อการ์ด 55555 เลยคิดว่ามาเขียนอัพความรู้สึกที่แม่มีในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา....ไว้ในไดของลูกดีกว่า

แม่กับปาป๊ารู้จักกันได้ซัก 4 เดือน....ปาป๊าก็มาบอกปิ๊ง ปิ๊งแม่ที่ร้านมนต์นมสด

แม่กับปาป๊าคบกันเป็นแฟนได้ซัก 3 ปี.....ปาป๊าก็มาซื้อบ้านใกล้ๆกับบ้านคุณยาย เพื่อเตรียมไว้เป็นเรือนหอของเรา

เมื่อบ้านใกล้เสร็จ.....เราก็ไปหาฤกษ์เตรียมตัวแต่งงานกัน

เบ็ดเสร็จสรุปแล้ว....แม่กับปาป๊าคบกันมา 5 ปีกว่าๆ จนมีพิธีแต่งงานเกิดขึ้นในวันที่ 16 มกราคม 2550

จนวันนี้....แม่กับปาป๊าแต่งงานกันมาครบรอบ 1 ปีแล้ว......อยากบอกว่า 1 ปีของการที่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน....แม่มีความสุขมากๆ.....

อาจเพราะ ตลอดช่วงเวลาที่เราคบกันก่อนแต่งงานนั้น....เราแสดงตัวตนที่แท้จริงของแต่ละฝ่าย ให้อีกฝ่ายได้เห็น....ทำให้เมื่อเราได้มาอยู่ร่วมกัน เราเลยไม่ต้องปรับตัวอะไรกันมากนัก....ทำให้ชีวิตคู่ของเรามีความสุขดีมากๆ

จริงๆในโลกแห่งความเป็นจริงแล้วนั้น....nobody is perfect …..ดังนั้น สิ่งหนึ่งที่จำเป็นในการที่จะมามีชีวิตคู่ร่วมกัน..... ก็คือเราต้องยอมรับชีวิตของอีกฝ่ายหนึ่งให้ได้....คุณยายเคยว่าไว้ว่า “การที่เราจะมาคาดหวังให้อีกฝ่ายหนึ่งต้องมาปรับตัว เพื่อให้เป็นอย่างที่เราต้องการนั้น ทำได้ยากยิ่ง เพราะแต่ละคนก็มีรูปแบบการดำเนินชีวิตของแต่ละฝ่ายมากัน 30 ปี...อยู่ดีๆ จะให้เขามาปรับตัวให้เป็นอย่างที่เราต้องการนั้น....ไม่ใช่เรื่องง่าย.....ดังนั้น สิ่งสำคัญคือ เราควรที่จะต้องยอมรับในชีวิตของอีกฝ่ายหนึ่ง น่าจะง่ายกว่า“

ดังนั้นก่อนที่แม่กับปาป๊าจะแต่งงานกัน....จึงมีคำถามนึง ที่คุณตา-คุณยายคอยเฝ้าถามทั้งแม่และปาป๊าหลายรอบมากๆ....คำถามนั้นก็คือว่า “ถามใจตัวเองดีแล้วรึยัง ?“ .....ไม่น่าเชื่อนะลูกว่า คำถามนี้น่ะ ตอนที่แม่ได้ฟัง....แม่กับปาป๊าก็ฟังและก็ตอบไปเรื่อยๆ เฉยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย....จนมาวันนี้ เมื่อเราแต่งงานกันแล้ว ถึงได้รู้ว่า การจะมีชีวิตคู่ที่มีความสุขนั้น....จะว่าง่าย ก็ง่าย....จะว่ายากก็ยาก....มันเป็นศิลปะดีๆนี่เองนะ….ซึ่งถ้าเมื่อเราได้ถามใจตัวเองดี และเปิดใจยอมรับในอีกฝ่ายนึงแล้วนั้น....แม่เชื่อว่า ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร การมีชีวิตคู่ที่สุขสงบร่วมกัน ก็ไม่ใช่สิ่งที่ยากเลย

จำได้ว่า....ก่อนแม่จะแต่งงาน 3 วัน คุณยายก็ยังถามประโยคนี้กับแม่และปาป๊า...และครั้งนั้น ปาป๊าตอบคุณยายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น และดูจริงจังมากๆว่า .... “ผมมั่นใจครับ เพราะตั้งแต่ผมได้รู้จักกับจุ๊ก....สิ่งดีๆในชีวิตผมหลายๆอย่างก็เกิดขึ้น“....ตอนที่แม่ได้ยินปาป๊าตอบประโยคนี้ไปนั้น....แม่แอบน้ำตาคลอเชียวนะลูก.....เป็นประโยคหนึ่งของปาป๊าที่แม่ประทับใจเสมอ และก็ชอบคิดถึงประโยคนี้อยู่บ่อยๆเลยด้วย

ช่วง 1 ปีของการแต่งงานที่ผ่านมา.....ปาป๊าให้ความใส่ใจ และดูแลแม่อย่างดี....โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรู้ว่าแม่ตั้งครรภ์....ปาป๊าก็เอาใจใส่ ทะนุถนอม ดูแลแม่ตลอด ....แม้บางครั้ง แม่กับปาป๊าจะมีการพูดจาค่อนแคะกัดกันบ่อยๆ....แต่มันก็ทำให้ชีวิตคู่ของเรามีสีสัน มันส์ๆดี 5555

ความรักของแม่และปาป๊า อาจไม่ใช่ความรักที่หวือหวา ปรู๊ดปร๊าด เหมือนคนอื่นๆ ....แต่มันทำให้แม่รู้สึกอยู่กับปาป๊าแล้วแม่สบายใจ.....และที่สำคัญคือ แม่รู้สึกมีความเชื่อมั่น และรู้สึก “มั่นคง” เมื่อได้มีชีวิตคู่อยู่กับปาป๊า….

มาวันนี้....ความเชื่อมั่น+มั่นใจในตัวปาป๊า ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ.....คงคล้ายๆกับต้นไม้ที่มันฝังรากแก้วลงดินลึกขึ้นเรื่อยๆละมั๊ง..... และผลผลิตของความรักระหว่างแม่และปาป๊า ก็กำลังจะเริ่มออกดอกออกผลออกมาให้เราได้ชื่นชมกันในเร็วๆนี้....ซึ่งนั่นก็คือ “ลูก“ ของแม่นั่นเอง

แต่ไหนแต่ไรมา....แม่เชื่อมั่น+เชื่อใจในตัวของปาป๊าเสมอ....เชื่อว่าปาป๊าจะเป็นสามีที่ดี เป็นคู่ชีวิตที่ดีให้กับแม่ได้….และมาถึงวันนี้ แม่ก็เชื่อมั่น+เชื่อใจปาป๊ามากๆด้วยว่า .....ปาป๊าจะสามารถเป็น “พ่อ“ ที่ดีให้กับลูกได้ด้วยเช่นกัน

แม่รู้สึกว่า ตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดี.....โชคดีที่ได้มารู้จัก – มารัก – และได้มามีชีวิตคู่ร่วมกันอยู่กับปาป๊าของลูก…..ขอบคุณนะจ๊ะ ปาป๊าที่รัก....ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของแม่....ทำให้แม่ได้เรียนรู้ถึง ความรัก – ความเสียสละ – ความอดทน – การให้อภัย และอื่นๆอีกมากมาย......ซึ่งมันทำให้แม่ได้ “รู้จักชีวิต” ได้อย่างสมบูรณ์ขึ้น

“เราจะรักกันเสมอ ในทุกๆวันของเรา“.....ปาป๊าจะยังจำประโยคนี้ ที่ปาป๊าเคยเขียนไว้ในการ์ดให้แม่ได้มั๊ยน๊อ ?.....แต่แม่เชื่อว่า ในทุกๆวันของแม่และปาป๊า เราได้มีความรักให้กันและกันอย่างประโยคนี้จริงๆ....ใช่มั๊ยจ๊ะ ปาป๊าที่รัก ?

16 มกราคม 2551

วันครูสำหรับนักเรียนทุกๆคน...

ยังคงเป็นวันพิเศษสำหรับผมเสมอ...

สิ่งที่สำคัญในวันนี้ที่ผมระลึกถึง...

ไม่ใช่เพียงวันคล้ายวันสมรสผมเมื่อปีกลาย...

แต่เป็นวันที่ผมควรสำรวจตัวเองว่า..

ณ วันนี้ "นาวา" ที่ชื่อว่า "ครอบครัว" ของผมได้แล่นไปตรงทิศทางหรื่อไม่?

มีเหตุอันใด? ที่นำพาผมออกไปจากเส้นทางหรือไม่?

และคำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับแขกผู้มีเกียรติในค่ำคืนนั้น...เป็นจริงแค่ไหน?