พิมพ์หน้านี้
|
ยุงบินบินวุ่นวุ้ง ซอกมืด เซาะที่มุมเย็นชืด นิ่งท้า ถลาถ่ายตัวขายืด ลงเหยื่อ ปากจุ่มเจาะดูดค้าง บ่พ้นสูบเลือด ฝูงยุงชุมแพร่แต้ พันธ์มาก มาแต่อายุพราก ป่องปลิ้น สามวันค่ำจำจาก ลาร่าง เหลือลาย สูปล่อยฝากพิษฮ้าย แพร่เชื้อตัวดี ตัวคนเฮาเล่าน้อ เหมือนกัน กินอย่างยุงเมามัน เกลือนปล้น ฮมกดขี่แสบคัน คอยค่ำ กันนอ ตึงซ่อนซุกสุขสั้น กายร้อน ทอนใจ... ประพันธ์โดย ชนากานต์ ว. |
| << | กันยายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||