ไม่บ่อยนักที่ตัวผมจะมีโอกาสได้ออกไปต่างจังหวัดสักครั้งหนึ่ง   ถ้าไม่ได้ด้วยโอกาสพิเศษหรือมีธุระอะไรจริงๆก็แทบไม่ได้หยุดจากการทำมาหากินกันแบบลืมวันลืมคืนกันเลย     จนเมื่อสงกรานต์ผ่านไปแล้วจึงได้ถือโอกาสกลับไปเยี่ยมเยือนญาติผู้ใหญ่กันสักหน่อย

                          จุดหมายปลายทางในครั้งนี้คือ   มุกดาหาร  ระยะทางประมาณ 700 กม   ขับรถก็ประมาณ 7-8 ชม แต่เพียงแค่  2 ช ม ก็สามารถไปถึงสระบุรีได้แล้ว  แต่ถ้าด้วยเวลาที่เท่ากันในกรุงเทพก็น่าจะประมาณ บางแคไปสุขุมวิทคงได้     ขับไปเพลินๆพักไปขับไป    และด้วยความสงบของสองข้างทางก็สามารถทำให้การเดินทางถึงจุดหมายได้โดยไม่เหนื่อยอะไรมาก     เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง  สิ่งแรกที่ผมทำคือสูดอากาศเข้าไปให้เต็มๆปอด    บ้านญาติผู้ใหญ่ของผมอยู่เกือบถึงแม่น้ำโขง  อากาศสบายทีเดียว  ถึงคนที่นั่นจะบอกว่าอากาศร้อนหน่อยนะ  แต่เมื่อเปรียบเทียบกับกรุงเทพแล้วเย็นสบายกว่ากันมาก    ที่นี่ไม่มีรถวิ่งขวักไขว่มองออกไปข้างบ้านก็เป็นทุ่งนาสุดสายตา    ตกเย็นเพื่อนบ้านคนรู้จักต่างคนต่างพากันเอาของติดไม้ติดมือมากินข้าวด้วยกันหน้าบ้าน    พูดคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆถามไถ่ทุกข์สุขกันและกัน   กินเสร็จเรียบร้อยต่างคนต่างช่วยกันเก็บโต๊ะเก็บจานจับไม้กวาดช่วยกันคนละไม้คนละมือโดยไม่มีใครบอกให้ใครทำ    และล่ำลากันกลับบ้าน    นี่แค่วันแรกที่ไปก็รู้สึกสุขสงบและเบาหัวเลย

                          นี่คงไม่ใช้แค่การเปลี่ยนที่กินที่นอนซะแล้ว   แต่มันทำให้นึกถึงสิ่งที่หลงลืมไปเหมือนกัน บางครั้งการได้เปลี่ยนวงจรชีวิตจากสิ่งที่ทำ    และสถานที่คุ้นเคย  โดยเฉพาะสถานที่ที่มีความสงบแบบนี้  เวลาสามวันถือว่าน้อยเหลื่อเกิน  วันต่อมาได้ใช้เวลาอ่านหนังสือสงบๆอยู่ชานบ้านกลางลมโชย  และเงียบสงบ  มองดูหลานวิ่งเล่น   ส่วนช่วงเย็นก็ได้มีโอกาสไปกราบไหว้เจ้าแม่สองนาง ริมแม่น้ำโขง และได้ใช้เวลานั่งเล่นมองดูลำน้ำโขง   ยิ่งมองยิ่งมีมนต์ขลัง    ลมเย็นสบายมากๆ   เป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุขสงบเต็มอิ่มอย่างบอกไม่ถูก

                         มานึกย้อนตั้งแต่มาถึงจนใกล้วันจะกลับ เราสามารถมีความสุขง่ายๆเลย   ไม่ต้องมีเครื่องเสียง  ไม่ต้องมีโรงภาพยนตร์    ไม่ต้องมีร้านอาหารหรูๆราคาแพง    และห้างสรรพสินค้า แวบนึงทำให้นึกถึงคำเทศน์ของ พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตโต)ขึ้นมาว่า  ให้มีความสุขเอาไว้ในตัวเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องไปวิ่งหาเอาที่ไหน  และกล่าวถึงความสุขสองอย่าง อย่างแรกคือความสุขที่ได้จากการเสพ(ภายนอก)  เมื่อได้เสพก็เป็นสุข  และมีอันต้องหามาเสพอยู่ร่ำไป  ส่วนความสุขอีกอย่างคือสุขที่เกิดจากใจที่เป็นสุข(ภายใน) ทำให้ระลึก  และรู้สึกได้ถึงความเต็มอิ่มของความสุขจากใจที่เป็นสุขขึ้นมาทันทีเพียงแค่ยืนมองดูลำน้ำโขง

                         หลังจากกลับมาก็ยังนึกถึงความรู้สึกของความสุขสงบแบบง่ายๆ นึกเพลินๆจนได้ยินเสียงบีบแตรไล่หลังเพราะออกรถช้า   จริงๆไม่ได้ออกช้าเพียงเห็นว่าถ้าเร่งรีบเกินไป      เกรงจะเกิดอันตรายจากรถอีกช่องทาง ที่พยายามเร่งให้ทันไฟแดง(ยังไม่เขียวรีบออก แดงแล้วไม่ยอมหยุด) ขับมาได้อีกนิดเปิดไฟเลี้ยวขวาจะขอเข้าเพื่อจะกลับรถแต่ไม่มีใครให้เข้า  มีแต่ยิ่งเร่งเครื่องเพื่อกันทางกันหมดทุกคัน  สุดท้ายจำต้องวิ่งเลยไปหาที่กลับรถข้างหน้าอีกไกล    ทำเอาตื่นจากความคิดตัวเอง จนทำให้แน่ใจว่าเราได้มาถึงเมืองหลวงของเราแล้วจริงๆ   เมืองที่เราเรียกว่า  พัฒนาแล้ว  เจริญแล้ว  แต่เรากลับหาน้ำใจและความสงบได้ยากขึ้นทุกวัน    มาถึงตรงนี้อดคิดไม่ได้ว่านิยามของการพัฒนาคืออะไร…?  เราพัฒนาอะไร..?    อะไรคือความเจริญ..? ถ้าการพัฒนาไม่ได้นำพาการพัฒนาภายในตามไปด้วย แถมยังฉุดให้ภายในใจคนย่ำแย่ลง  สิ่งที่เรากำลังพัฒนาจะมีประโยชน์อันใด   

* ถือเป็นประสบการณ์บางส่วนที่พบเจอนะครับ  ยังไงผู้ที่มีน้ำใจก็ยังสามารถพบได้อยู่เช่นกันอิอิ