วันนี้นั่งดูข่าวตลอดไม่เป็นอันทำอะไรด้วยความร้อนใจเกรงจะเกิดเหตุร้าย เพราะหลายสิ่งหลายอย่างมีรูปแบบคล้ายคลึงกับในอดีตที่ผ่านๆมา มาคิดดูเหมือนบางครั้งคนเราก็ไม่ยอมเรียนรู้อะไรจากมันกันเท่าไร สุดท้ายเรื่องราวอาจกลายเป็นเพียงเกมส์การเมือง การลองเชิง วัดกำลัง หรืออาจเป็นเพราะคนมาเยอะจึงทำให้รูปการเปลี่ยน จากส่งคนไปสลายการชุมนุม กลายเป็นไปดูแล เช้าอย่างเย็นเป็นอีกอย่าง แต่ก็ถือว่าดีที่ไม่เกิดเหตุร้ายไม่ว่ากับใครก็แล้วแต่

                              เมื่อสองวันก่อนตัวผมเองก็ได้ผ่านไปและได้เข้าไปร่วมชุมนุนกับเค้าด้วย เห็นภาพผู้คนมาร่วมชุมนุมแล้วฉุดคิดขึ้นมานิดนึงว่า คนที่มาส่วนมากจะเป็นคนในวัยกลางคน และคนแก่เป็นส่วนมาก วัยรุ่นและเยาวชนจะมีน้อยกว่า หรืออาจจะเป็นช่วงเวลาที่ไปยังไม่ใช่ช่วงที่คนเข้ามากันเต็มที่ แต่ ณ ขณะนั้นก็เกิดคิดขึ้นมาว่าคนหนุ่มสาวหายไปไหน...? สิ่งที่ติดตามผมมาระหว่างกลับบ้านคือคำกล่าวของ อ วิทยากร เชียงกูล

                            " ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง

                       ฉันจึง มาหา ความหมาย

                       ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย

                       สุดท้าย ให้กระดาษ ฉันแผ่นเดียว "

                          ครั้งแรกที่ผมได้ยินคำกล่าวนี้ก็คือช่วงที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ถึงทุกวันนี้บริบทของสังคมอาจจะแตกต่างกันไปแต่ความรู้สึกภายใน คงไม่แตกต่างกัน ความรู้สึกของการตั้งคำถาม ความสัมพันธ์ของตัวเองกับสังคม การสนใจอะไรที่มากกว่าเพียงแค่ตัวเราเอง ผมไม่ได้เจาะจงเฉพาะเรื่องการเมืองเท่านั้น แต่รวมถึงเรื่องอื่นๆด้วย ระหว่างทางกลับบ้านจึงกลายเป็นการทบทวนช่วงนึงของชีวิตขึ้นมา

* ความคิดความชอบแตกต่างกันได้ สิ่งที่จะช้วยให้เราอยู่ร่วมกันบนพื้นฐานของความแตกต่างได้คือ คุณธรรม ความจริง และความรัก ( ผมคิดของผมนะ )