ยุคสมัยนี้ถือเป็นยุคของโลกไร้พรมแดนจริงๆ สิ่งต่างๆสามารถเชื่อมโยงถึงกันได้รวดเร็ว โลกตะวันออกกับโลกตะวันตกมีการแลกเปลี่ยนอะไรกันมากมายหลายอย่าง ทั้งเรื่อง ศาสนา วัฒนธรรม สิ่งที่เกิดขึ้นอีกซีกโลกหนึ่งก็สามารถเชื่อโยงถึงกันได้หมด และดูเหมือนจะมีผลกระทบถึงกันได้อีกด้วย อย่างเรื่องโลกร้อน เราอาจจะมีการแบ่งอะไรต่างๆแต่เราไม่สามารถจะแยกได้ (แบ่งแต่ไม่แยก)

                      บางครั้งผมมาดูหนังสือที่ตัวเองอ่านก็เป็นหนังสือแปลหลายเล่มเลย หนังสือบางเล่มสามารถพูดได้สอดคล้องกับพุทธศาสนา บางเล่มเขียนโดยชาวตะวันตกด้วยซ้ำไปแต่กลับมีกลิ่นอายของตะวันออก เมื่อไม่นานมานี้ผมก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งเขียนโดยพระนักบวชพุทธศาสนานิกายเซน ก็เป็นคนอเมริกัน หนังสือชื่อ AT HELL GATE เป็นเรื่องราวของทหารอเมริกันที่ไปรบในสงครามเวียดนาม ฆ่าคนมามากมาย สุดท้ายกลับสู่บ้านเกิดด้วยความเจ็บปวดภายในจิตใจ และไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติธรรมดาได้ เหมือนสงครามเวียดนามจะจบไปแล้ว แต่สงครามเวียดนามภายในจิตใจของเขายังไม่สงบ ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ไม่ได้ อันเนื่องจากเหตุการณ์ระเบิดทารก คือเค้าเคยเข้าไปช่วยอุ้มเด็กทารกแต่ในนั้นกลับมีระเบิดและได้ฆ่าเพื่อนของเค้าไป เวลาฝนตกฟ้าร้อง ก็ประสาทจะเสีย สิ่งเหล่านี้ชักนำให้เค้าติดสารเสพติดและนอนไม่หลับ สังคมของเข้าเองก็ดูเหมือนไม่อยากพูดถึง ทำราวกับว่าทหารเวียดนามเป็นสิ่งที่ผิดพลาดและน่าอดสู  สุดท้ายได้ไปพบหนทางสงบ ณ สถานที่ ที่ถือเป็นจุดเริ่มต้นคือ ได้ไปพบกับท่าน ติ้ท นัท ฮัน ที่เวียดนาม ทุกข์เกิดที่ใจก็ต้องดับที่ใจ และเค้ายังสะท้อนให้เห็นว่าโลกเราทุกวันนี้เต็มไปด้วยการทำร้ายทำลายกัน ถ้าไม่ทำร้ายผู้อื่นก็ทำร้ายตนเอง

              จากประสบการณ์ที่ถือได้ว่าเป็นการทำร้ายชีวิตมนุษย์ที่ไม่มีเหตุผลมากที่สุดคือสงคราม ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่ามาก และไม่น่าเชื่อว่าวันนึงคนที่อยู่ในจุดที่ถือเป็นการทำร้ายกันมากที่สุดจะกลายมาเป็นคนที่เรียกร้องความสงบ และสันติสุขให้กับโลก จริงๆยังมีอะไรที่น่าสนใจมากๆ สำหรับหนังสือเล่มนี้ แต่ผมก็ยังอ่านไม่ค่อยแตกฉาน อาศัยให้เพื่อนที่อ่านแล้วแปลให้ฟังบ้าง เล่าให้ฟังเพิ่มเติมบ้าง แต่ถือว่าน่าสนใจจริงๆ ผมยังคิดอยู่ว่าเสียดายที่หนังสือเล่มนี้ไม่มีใครเอามาแปลเป็นภาษาไทย  แต่เหมือนเคยได้ยิน อ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล พูดถึงอยู่

              หลายครั้งผมมักได้ยินคนบอกว่า ไปอ่านตำราฝรั่งทำไม พุทธเราพูดเอาไว้หมดแล้ว พวกตะวันตกจะมารู้เรื่องอะไรลึกซึ้ง แต่สำหรับผมกลับรู้สึกเป็นเรื่องน่ายินดีมากว่าที่มีคนมาสนใจในสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าจะตะวันตกตะวันออก ดีซะอีกที่เราจะได้มุมมองอื่นๆ ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นของใครแต่เหมือนมีคนมาช่วยกันอธิบายและทำความเข้าใจ ด้วยวิธีที่หลากหลายเพื่อความเข้าใจที่มากขึ้น การแบ่งแยกถือเป็นปัญหาหนึ่งเหมือนกัน เหมือนกับ วิทยาศาสตร์ กับเรื่อง จิตวิญญาณ ปัจจุบัน สองเรื่องนี้กลายเป็นสิ่งที่สอดคล้องกันในหลายๆเรื่อง ถ้าสมมุติเราแยกสองเรื่องนี้ออกจากกันโดยสิ้นเชิง ก็คงไม่ต่างอะไรกับการฉีกตำราออกเป็นสองส่วน แล้วทั้งสองฝ่ายต่างชูตำราขึ้นฟ้าแล้วประกาศว่าความจริงอยู่ทางนี้