พาราลิมปิคผ่านไปแล้ว แต่ความประทับใจยังคงอยู่ ผมจำได้ในวันพิธีเปิด ได้มีโอกาสชมอยู่พอดีเป็นเวลาสั้นๆ ก่อนจะไปทำงาน เป็นตอนที่มีคนนั่งรถเข็นวีลแชร์ไต่เชือกขึ้นไปจุดคบเพลิง ความคิดดีมากเลยเป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆ จากพื้นสู่ด้านบนสูงมากๆ คนตลบมือกันทั้งสนาม จะด้วยใช้เทคนิคหรืออะไรก็แล้วแต่มันไม่ใช้ประเด็น แต่ ภาพๆ นั้นทำให้เห็นถึงการแสดงออกถึงการก้าวข้ามข้อจำกัดทางร่างกาย  มันเป็นเรื่องของจิตใจ แท้ๆ เลย  หรือมีความหมายว่า ถึงร่างกายเราจะมีข้อจำกัด แต่จิตใจเราไร้ซึ่งข้อจำกัดใดๆ นะครับ

                       ในช่วงที่มีการแข่งขัน ถึงจะได้ดูบ้างไม่ได้ดูบ้าง แต่ทุกครั้งที่ได้ดูไม่ว่าจะเป็นกีฬาประเภทไหน ผมจะรู้สึกอะไรๆ ไปได้เยอะเลย  มีคนเคยบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าประเทศไหนพัฒนาแล้วให้ดูว่าสังคมของประเทศนั้น ปฏิบัติกับเพื่อนร่วมสังคมที่มีข้อจำกัดทางร่างกายอย่างไร ถนนหนทาง รถไฟ รถโดยสาร รถไฟฟ้า ปั้มน้ำมัน สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เราออกแบบสังคมให้กว้างพอเพื่อตอบสนอง หรือเคารพในการใช้ชีวิตของเพื่อนร่วมสังคมเดียวกันที่หลากหลายได้มากน้อยแค่ไหน 

                         เวลาผมได้ดูภาพการแข่งขันกีฬา ผมรู้สึกว่าพวกเค้าช่างเป็นคนปกติมากๆ ดูๆ แล้วก็ทำให้ผมกลับมานึกย้อนถึงตัวเอง ในบางครั้งก็ยังทำอะไรไม่เต็มที บางครั้งก็ไม่พยายามเท่าทีควร บางครั้งไม่กระทั่งลองดูอย่างน้อยก็ได้พยายามแล้ว และบางครั้งก็ยอมแพ้เอาง่ายๆ ซะงัน ผมรู้สึกว่า คำว่า พิการ น่าจะเอามาใช้กับผมมากกว่าพวกเค้าซะอีก ผมคิดว่าคนที่ไม่พยายามทำอะไรให้เต็มที่ ก็ถือเป็นความพิการอย่างหนึ่ง ในขนาดที่พวกเค้าพยายามทำอะไรให้ได้มากกว่าข้อจำกัดทางร่างกาย แต่พวกเรากลับนั่งคิด และมีปัญหากับข้อจำกัดทางจิตใจ 

มานึกดูอีกหน่อยน่าจะจัดให้พร้อมกันไปเลยไม่ต้องแยก เพราะสำหรับผมแล้ว พวกเค้าถือว่าเป็นคนปกติที่สุด!!!  ขอยกย่องครับ