ฉันมีแฟนแล้ว . . . เขาเป็นคนที่พิเศษสำหรับฉัน  แม้ในสายตาของคนอื่นเขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา 

           เรารักกันนะ  . . . แต่ว่าฉันเป็นคนที่มีประวัติค่อนข้างดีจึงมีผู้ชายหลายคนเข้ามาพูดคุยด้วย ทุกอย่างนี้คงเป็นเพราะการอบรมสั่งสอนที่ดีของพ่อและแม่ที่ทำให้ฉันเป็นที่ดูพิเศษในสายตาคนอื่น ๆ  ฉันคบหาดูใจกับแฟนมาได้ประมาณ 3 ปีแล้ว เขาเอาใจไม่เป็นตรงไปตรงมา พูดจาสุภาพแต่ไม่ใช่พูดหวานนะมีความเป็นตัวของตัวเองสูงเช่นกัน  มีรูปแบบการใช้ชีวิตของตัวเอง

           ตอนคบกันใหม่เขาบอกว่า ฉันเป็นคนแปลกมักจะทำอะไรที่เขาไม่คิดว่าจะทำได้ อดทน แกร่งกว่าผู้หญิงคนอื่นที่คอยพบเห็นมา  เขาจะโทรหาบ่อยแทบทุกวันแม้ไม่มีเรื่องให้คุย เขาจะชอบพกไดอารี่ติดตัวเสมอชอบเขียนเรื่องราวต่าง ๆ นานาทั้งเรื่องของตัวเขาเอง เรื่องของฉันและเรื่องราวต่าง ๆ ที่เขาคิดว่ามันพิเศษหรือวิเศษที่ได้พบเจอ 

           ช่วงหลังมาเรามีภาระมากขึ้น ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาได้พบเจอกันสักเท่าไหร่  หลายครั้งเมื่อมีโอกาสได้พบเจอกันฉันก็จะหอบเรื่องราวหรือปัญหาต่าง ๆ ไปด้วยแต่เขาก็นั่งรับฟังอย่างเต็มใจ  บางคนบอกว่าฉันสามารถเลือกคนที่ดีกว่าเขาได้มากกว่านี้ทำไมถึงไม่ทำ  ฉันอยากถามทุกคนว่าแล้วเขาเหล่านั้นน่ะ . . . จะทนฉันหรือรับฉันได้อย่างที่ฉันเป็นหรือเปล่าล่ะฉันไม่อยากจะแสดงละครเพื่อทำให้คนที่ฉันรักเขารักฉันตลอดหรอกนะ อยากให้เขารักฉันอย่างที่ฉันเป็น 

           จะมีสักกี่คนที่จะนั่งรอฉันทั้งวัน ทั้งที่ฉันนั่งอบรมอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำแล้วตัวเองต้องนั่งรอทั้งวันอยู่ข้างนอก รอไปซื้อของด้วยกัน  รอคนมาสายและผิดนัดประจำ  เดินตามฉันซื้อของนาน ๆ  นั่งเอากระดาษพัดให้ทั้งคืนไม่หลับไม่นอนเพราะฉันไม่สบาย  ฉันจะถามเขาเสมอว่ารักไหม? รักอยู่หรือเปล่า? รอได้ไหม? เบื่อเปล่า? มีคำถามมากมายแต่เชื่อไหมล่ะเขาจะหาคำตอบที่อยากได้มาตอบเสมอโดยไม่ดุเลยสักคำและบ่อยครั้งที่ที่เขาจะถามว่าอยากรู้อะไรอีกรึเปล่าล่ะคะ 

           มีระยะหนึ่งที่เราอยู่ไกลกัน เพราะหน้าที่การงานบังคับทำให้เวลาที่มีให้กันยิ่งน้อยลงไป  นานครั้งได้พบเจอกันคงทำให้เขากังวลเขามักจะถามฉันว่ารักเขาไหม?  ยังรักเขาอยู่รึเปล่า? รอเขาได้ไหม?รอหน่อยนะและลงท้ายว่ารักฉันเสมอ ฉันดุเขามากครั้งข้นฉันจึงดุเขาที่ทำให้รำคราญ   วันหนึ่งเรานัดเจอกัน  ฉันนั่งรอเขา 1 ชั่วโมงผ่านไป 2 ชั่วโมงผ่านไปแวเสียงโทรศัพน์ก็ดังขึ้นเบอร์ของเขานั่นเอง 

           ฉันรับพร้อมกับต่อว่าโดยไม่ฟังเสียงอะไรแม้สักคำจากปากเขา  สิ้นเสียงของตัวเองกลับมีเสียงของเพื่อนของเขาคนนึงพูดขึ้นว่า "รอสัก 15 นาทีนะจะไปรับ" แค่นั้นแล้วก็วางสายไป ฉันยังนั่งงงอยู่เลย  ไม่นานเพื่อนของเขาก็มารับฉันนั่งรถไปไม่ถามอะไร มีแต่เพียงคำพูดของเพื่อนที่บอกให้เงียบกับสีหน้าที่เงียบขรึม 

           เขาพาฉันไปห้องพักฟื้นผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง  ฉันมองไปที่ร่างที่นอนอยู่บนเตียงกลับต้องตกใจ...เขาเป็นอะไรไป  เพื่อนเขาบอกเพียงว่าคนที่อยากเป็นคนที่ดีที่สุดก็เป็นอย่างนี้แหละ  เขาผอมไปนะ ดูไม่ดีเลย  มีไดอารี่เล่มโปรดวางอยู่ข้างตัวเขาฉันหยิบมันขึ้นมาอ่านข้างใน มีแต่เรื่องราวของฉันทั้งนั้นฉันเปิดไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าสุดท้ายและประโยคสุดท้ายที่ว่า . . .

           "ทุกครั้งที่เธอมีคำถามผมอยากตอบมันมากๆ  ผมอยากให้เธอถามเพราะผมอยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ  อยากให้เธอมองเห็นว่าผมสำคัญอย่างน้อยก็ช่วยไขข้อข้องใจของเธอ  อยากให้เธอรู้ว่าผมยังอยู่เคียงข้างและคอยรับฟังเสมอ  อยากที่ตอบทุกคำถามแม้จะเป็นคำถามเดิม ๆ ที่ถามจนนับครั้งไม่ถ้วน  เผื่อว่าบางทีมันจะช่วยชดเชยในสิ่งที่ผมไม่มีเหมือนใครคนอื่น  ครั้งหนึ่งผมเคยน้อยใจที่เธอรำคาญที่จะตอบคำถามอันน้อยนิดของผมแต่ก็ไม่เป็นไรนั่นอาจเป็นเพราะผมยังดีไม่พอสำหรับเธอผมสัญญาผมจะตั้งใจทำงานให้มากขั้น  เอาใจใส่เธอมากขึ้นเพราะเธอคือคนที่ดีที่สุดสำหรับผม  ไม่แน่นะสักวันนึงเธออาจจะนั่งรอให้ผมถามเธอทุกวันก็ได้"

           ฉันทำให้คนที่รักฉันและฉันรักเจ็บปวดขนาดนี้เชียวหรือ ตอนนี้ฉันหวังเพียงขอให้เขาตื่นมาเพื่อฟังคำถามของฉันเร็ว ๆ



ขอขอบคุณ : http://hilight.kapook.com/view/17779