ผู้หญิงส่วนใหญ่ มักจะตั้งคำถามกับคนรักว่า . . . 
"ทำไมเธอถึงรักฉัน"
หรือ "เธอรักฉันที่ตรงไหน? "

ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนกัน เธอเพียรถามคนรักของเธอว่า . . .
"ทำไมเธอถึงรักฉัน" 
คนรักของเธอบอกว่า "ตอบไม่ได้ "  
  

เธอจึงถามว่า ทำไมตอบไม่ได้ 
คนรักของเพื่อนของเธอยังตอบได้เลยว่า . . . 
รักเพื่อนของเธอเพราะเหตุผลอะไร 
ที่ตอบไม่ได้เพราะไม่รักเธอจริงใช่ไหม

คนรักของเธอจึงตอบไปว่า เขาหาเหตุผลไม่ได้ 
เธอเสียใจและต่อว่าเขาไปว่า . . . ไม่ได้รักเธอจริง 
ชายคนรักจึงตอบไปว่า ที่เขารักเธอ เพราะเธอมีหน้าตาที่สวยงาม 
ที่เขารักเธอ เพราะเธอมีเสียงที่ไพเราะ ที่เขารักเธอ 
เพราะเธอมีน้ำใจโอบอ้อมอารีต่อคนรอบข้าง 
และเขารักเธอ ที่ทุกๆ movement ของเธอ 
 

ฝ่ายหญิงก็สบายใจที่ทราบเหตุผลและยุติการคุยเรื่องนี้ไป 
ต่อมา ฝ่ายหญิงเกิดอุบัติเหตุขึ้น 
บนโต๊ะหัวเตียงของเธอมีจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้ เธอเปิดอ่านดู 
ในจดหมายมีใจความว่า  . . .

"สุดที่รักของผม คุณเคยถามผมว่า ผมรักคุณเพราะอะไร ผมตอบคุณว่า 
ที่ผมรักคุณเพราะคุณมีหน้าตาที่สวยงาม 
แต่ตอนนี้ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้ ที่ผมรักคุณ 
เพราะคุณมีเสียงที่ไพเราะ 
แต่ตอนนี้ . . . คุณไม่สามารถจะเอ่ยเอื้อนเสียงที่ไพเราะเช่นเดิมได้  
           

ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้
ที่ผมรักคุณ เพราะคุณมีน้ำใจโอบอ้อมอารีต่อคนรอบข้าง 
แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถจะแสดงน้ำใจต่อใครได้อีก 
ผมคงรักคุณต่อไปไม่ได้ 
และที่ผมรักคุณ เพราะทุกๆ movement ของคุณ ก็คงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว
เพราะคุณไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนได้ และผมคงไม่รักคุณ 
นี่คือสิ่งที่ผมอยากให้คุณรับรู้มาตลอด      

                                                                

สิ่งที่คุณเพียรถามเกี่ยวกับเหตุผล ในความรักของผม 
ถ้าเหตุผลทั้งหมดนั้น หมายถึงความรัก 
ตอนนี้ผมจึงไม่รักคุณแล้ว . . . แต่ความรักไม่ต้องการเหตุผล  
เหตุผลทั้งหมดไม่ใช่ความรัก ผมรักคุณที่ทั้งหมดของความเป็นคุณ 
รักที่หัวใจและความคิดของคุณ  
อย่าเพียรพยายามถามเหตุผลของความรักของผมอีกเลย 
เพราะผมรักคุณด้วยทั้งหมดของหัวใจของผม"  

  
"ฉันไม่มีเหตุผลใดให้เธอ รักมันมีเหตุผลในตัวของมัน 
ฉันแค่ทำสิ่งนี้ที่ใจต้องการ เหลือแค่เธอจะยอมรับมันไป" 

ดังนั้นหากใครมีรัก หรือ มีคนรักอย่าถามหาเหตุผลจากความรักอีกเลย 
อย่าถามตัวเองว่า ทำไมถึงรัก เพราะเราจะไม่ได้เหตุผลที่แท้จริงหรอก เพราะหัวใจไม่มีเหตุผล