แม่น้องอยู่ในช่วงที่กำลังจัดการเรื่องย้ายที่อยู่ใหม่ค่ะ ทีแรกคิดว่าคงจะยังไม่อัพบล็อกเรื่องใหม่ แต่แล้วก็อดไม่ได้ ตามประสาคนขี้โม้ ขออีกนิดนึงน่า คริ คริ

เราเริ่มต้นปฏิบัติการณ์มองหาห้องชุด(Wohnungโวห์นนุ่ง)ที่อยู่ใหม่ โดยการหาดูในหน้าประกาศ เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ต่างๆ ของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ที่นี่เข้ามีลงโฆษณาประกาศกันเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ว่าจะเป็นการ ซื้อ ขาย เช่า บ้าน ที่ดิน ห้องชุดต่างๆ มีทั้งที่เจ้าของลงประกาศเอง หรือ เจ้าของยกให้เหล่าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ์์เป็นตัวแทนจัดการให้ทั้งหมด ตัวแทน(นายหน้า)เหล่านี้ เมื่อหาคนมาเช่า หรือ ซื้อได้ เขาก็จะหักค่าคอมมิชชั่นจากผู้ซื้อ หรือ ผู้เช่า ซึ่งโดยทั่วๆไปในกรณีการเช่าบ้าน หรือ ห้องชุด มักจะเรียกเป็นเงินโดยประมาณจากค่าเช่า 2เดือน(บวกภาษีด้วย) ส่วนการซื้อขาย จะเรียกค่าคอมมิชชั่นกันที่ประมาณ 5 %

แน่นอนเราไม่ต้องการควักกระเป๋าจ่ายค่านายหน้า เราจึงมองหาเฉพาะประกาศเช่า ที่ลงโดยเจ้าของโดยตรง(Private) เมื่อเจอที่น่าสนใจ ก็จัดการโทรนัดวันเวลา ในการไปเยี่ยมชมสถานที่ กับเจ้าของห้องชุด เราไปดูกันอยู่หลายที่ แต่ก็ไม่เจอที่น่าสนใจ

เราตกลงวางเงื่อนไขกันไว้หลายอย่างพอสมควร เกี่ยวกับการเลือกหาห้องชุด ด้วยว่าการย้ายที่อยู่ในแต่ละครั้ง จะมีค่าใช้จ่ายสารพัดแพงมาก และเรามีลูกตั้งสองคน จึงต้องพิถีพิถันในการเลือกมากหน่อย (เราเลือก และ เรื่องมากนั่นเอง แฮ่ๆ) บางแห่ง ห้องชุดดูดี มีห้องครัวที่ตกแต่งสมบูรณ์ครบครัน ทั้งเตาอบ เตาประกอบอาหาร ตู้เย็น ตู้ใส่เครื่องครัว

แต่ดั๊นอยู่ตั้งชั้น4 แถมมีเพื่อนบ้านอีกเป็นร้อยได้กระมัง เพราะเป็นย่านที่อยู่อาศัยแบบเป็นแฟลต 5ชั้น ยาวติดกันเป็นพรึ่ด สภาพแวดล้อมดูไม่ค่อยดีนัก แถมอยู่ใกล้ถนนเอาโต้บาห์น เสียงจึงค่อนข้างดังพอควร

แต่มีข้อดีคือ อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานคุณพ่อบ้าน มีซุปเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่งสะดวกใกล้บ้าน และ ค่าเช่าไม่แพง แต่เราไม่เลือกที่นั่น เพราะ

เรามีลูกเล็กจอมซนและคุณแม่ผู้กลัวความสูง จึงไม่อยากอาศัยอยู่บนอาคารที่สูงเกิน 3 ชั้น

เรามีลูกในวัยเรียนด้วย จึงอยากอาศัยอยู่ในทำเลที่มีสิ่งแวดล้อมที่ค่อนข้างดีสำหรับเด็ก

ยอมรับว่าการเลือกที่อยู่ครั้งนี้ แม่น้องเรื่องมากจริงๆ เนื่องจากห้องชุดที่เราเช่าอยู่ปัจจุบันนี้ เราพอใจมากๆ ทุกอย่างลงตัว อยู่ในทำเลดี เงียบสงบ มีสวนเล็กๆ ให้เด็กวิ่งเล่น มีเพื่อนบ้านที่น่ารัก

คนที่เคยอยู่ในที่ ที่่ ตนคิดว่าดีแล้ว หากต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ก็หวังและอยากจะได้อยู่ในที่ที่อย่างน้อยดูดี สูสีพอๆกับที่เก่า หรือไม่ก็ดีกว่าเดิม

หากต้องไปอยู่ในที่ที่แย่กว่าเดิม คงเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะทำใจกันได้ง่ายนัก

นี่คือที่อยู่ห้องชุดปัจจุบันของเรา(ใครเป็นเจ้าหนี้ และ โจทก์โปรดอย่าช้า พวกเรากำลังจะเผ่นวิ้ว)

 (เราอาศัยอยู่ห้องชุดชั้นล่างสุดทางด้านขวามือ มีสวนเล็กๆ จากหลังบ้านล้อมตัวบ้านมาทางขวา)

 (อีกไม่นานเราต้องจากลาที่แห่งนี้แล้ว)

เราจึงหาๆ และ เลือกๆ อย่างไม่ย่อท้อ เป็นเวลาร่วมเกือบสองเดือนกว่า จนกระทั่งวันหนึ่งคุณพ่อบ้านเสิร์ชหาเจอประกาศให้เช่าบ้านทางอินเทอร์เน็ต แต่เจ้ากรรม บ้านหลังนี้จัดการประกาศโดยผ่านตัวแทน(นายหน้า)อสังหาฯ ที่เราพยายามหลีกให้ไกลห่างอย่างสุดฤทธิ์

เอาเถอะ! ในเมื่อค่าเช่า ราคาไม่แพง ทำเลค่อนข้างดี เราจึงโทรไปนัดขอดูบ้าน(ห้องชุด)ที่นั่น

เรามีเวลาในการเยี่ยมชมเพียงประมาณยี่สิบนาที(มีคนอื่นๆ ต่อคิวรอเข้าเยี่ยมชมอีกหลาย) โดยมีนายหน้าคอยอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับส่วนต่างๆ ของบ้าน สวน ห้องใต้ดิน ค่าเช่า ฯลฯ

สภาพของห้องชุดไม่ได้ใหม่เอี่ยม มีร่องรอยที่ต้องซ่อมแซมหลายแห่ง กระเบื้องปูห้องน้ำสีเห่ยมากๆ กรอบไม้หน้าต่างดูเก่า และที่สำคัญ ห้องครัวว่างเปล่า นั่นหมายความว่า ถ้าเราเช่าที่นี่ ก็ต้องควักกระเป๋าตกแต่งครัวอีกบานตะไท

แต่ก็บอกไม่ถูก เหมือนมีอะไรดลใจ(ดี ร้าย ยังไม่รู้) แม่น้องชอบห้องชุดนี้มาก เรียกว่า ชอบมากที่สุดในบรรดาที่ไปเยี่ยมชมมา ชอบตั้งแต่แรกเห็น มีความรู้สึกว่า ที่นี่แหละคือที่ที่ฉันจะอยู่ ออกปากบอกนายหน้าตัวแทนฯไปตรงๆ ว่า ฉันอยากได้ห้องชุดนี้ ได้โปรดเลือกครอบครัวเรา(bitte! bitte!)

คุณพ่อบ้านแปลกใจมากๆ เพราะ เท่าที่ไปดูที่อื่นๆมา แม่น้องไม่เคยแสดงที่ท่ากระตือรือล้นว่าชอบที่ไหนเลย

นายหน้ายึกยัก บอกว่าเขายังมีนัดกับผู้เข้าเยี่ยมชมอีกหลายราย ยังตอบตกลงเลือกครอบครัวใดไม่ได้ การเยี่ยมชมห้องชุดในวันนี้ ทุกคนมีคะแนนเท่าเทียมกัน เขาจะให้เวลาแต่ละคนที่สนใจที่แห่งนี้กลับไปนอนคิดตรองให้ดีๆ หนึ่งข้ามคืน ก่อนตัดสินใจในวันรุ่งขึ้น ว่ายังสนใจอยากเช่าที่นี่หรือไม่

แต่นายหน้าเจ้าเล่ห์คงได้กลิ่นเงินค่าคอมฯ สองเดือนล่วงหน้าโชยมาแตะจมูกเข้าอย่างจังแล้วล่ะ ประมาณว่าข้าต้องได้เงินจากยัยแม่น้องนี่แน่ๆ เพราะยัยนี่แววตาหื่นกระหายอยากได้ห้องชุดนี้เหลือเกิน เขาจึงส่งซิกบอกพวกเราว่า ในฐานะที่เราโทรมานัดขอดูบ้านเป็นคนแรก เขาก็จะให้สิทธิ์เราโทรตอบเขาในวันรุ่งขึ้นก่อนใคร ว่าจะโิอเคเนชั่นหรือไม่

สรุปคือ เราลุ้นกันจนนอนแทบไม่หลับในค่ำคืนที่ต้องรอคอยคำพิพากษาในวันรุ่ง ไม่รู้ว่า ระหว่างเราและนายหน้า ใครตัดสินใคร

แต่ที่แน่ๆ ไชโย ภาระกิจอันหนักหน่วงในการหาบ้านใหม่ของเราจบสิ้นลงแล้ว เราจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นเร็วๆ นี้ ยิ้ปปี้ๆ

แม่น้องระริกระรี้ดีใจได้ไม่นาน คุณพ่อบ้านก็มาบอกว่า ห้องชุดที่เราอยู่ปัจจุบันนี้ เราจะต้องประกาศหาผู้เช่ารายใหม่ด้วย เพราะเราไม่ได้แจ้งย้ายออกล่วงหน้าสามเดือนตามในสัญญากำหนด เราจึงต้องหาคนมาเช่าต่อให้ได้ทันที มิฉะนั้นเราจะโดนยึดเงินค่ามัดจำ และเสียหมา เอ๊ย เสียเครดิตที่ไม่ยอมทำตามสัญญาได้

โอ๊ย ทำไมมันวุ่นจังเลยฟะ คราวนี้เราต้องเป็นผู้ลงประกาศหาคนมาเช่าต่อบ้างแล้ว เราจัดการเองเพราะไม่อยากให้นายหน้ามายุ่งวุ่นวายด้วย เพราะเรายังไม่ได้ย้ายออกไปไหน

คิดดูนะคะ แม่น้องต้องเก็บกวาดเช็ดถูบ้านให้ดูเรี่ยมแร่ ดูศิวิไลซ์ทุกอาทิตย์ (ปรกติไม่ค่อยทำหรอก ชอบอยู่แบบป่าๆ ใกล้ชิดธรรมชาติน่ะค่ะ) เพื่อให้ดึงดูดคนที่สนใจดูห้องชุดที่เราอยู่ ตัดสินใจตกลงเช่าต่อโดยเร็ว

พ่ออีหนูบอก รู้งี้ลงประกาศหาคนเช่าต่อมาเรื่อยๆ ซะตั้งแต่ต้นปีก็น่าจะดี บ้านช่องจะได้ดูสะอาดเรียบร้อย ทุกอาทิตย์ 555(มะเหงก ค้อน กระทะ ตะหลิว แน่ะ) อิฮั้นประสาทจะรับประทานอยู่แล้ว

ไม่ใช่เรื่องสนุกเลยนะคะ เราต้องนั่งหัวโด่อยู่ในบ้าน ขณะเดียวกันก็มีแขก(ไม่โพกหัว)มาจากไหนนักไม่รู้ แต่เราเต็มใจเชิญเขามาดูห้องหับเกือบทุกซอกทุกมุม

พ่ออีหนูสวมวิญญาณนายหน้า ต้อนลูกค้า จนน้ำลายเหนียว ส่วนแม่น้องก็ขวัญกระเจิง ริมๆบ้าเข้าไปทุกที หลอนสุดฤทธิ์ ว่าจะมีใครบังอาจ เสียมารยาทเปิดตู้หรือลิ้นชักใดๆ ในบ้านอิฉันหรือเปล่า ถ้ากล้าลองดีล่ะก้อ จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก เจองู หรือ แมงมุมยักษ์ ไม่ก็โดนข้าวของถล่มถลักออกมาทับคอหักตายคาที่ทันที อย่างสาสม! โชคดีที่ไม่มีใครกล้าลองดี เหอ เหอ 55

เทศกาลการดูตัว(บ้าน)ผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล โดยเราทุ่มทุนควักกระเป๋าจ่ายค่าลงประกาศโฆษณา ใน นสพ. ท้องถิ่นถึงสามครั้งสามครา ภายในช่วงหนึ่งเดือน จ่ายไปตั้ง 75ยูโร (ประมาณ3400 บาท)

เราได้ตัวผู้เข้าชิงแบบลอยลำไร้คู่แข่งมาแค่สองราย แต่คนที่จะตัดสินใจว่าใครจะเป็นผู้โชคดี ได้ย้ายเข้ามาอยู่ห้องชุดหลังงามนี้ คือเจ้าของห้องชุดตัวจริง ซึ่งอยู่ต่างเมืองไกลหลายร้อยกิโลเมตร และเขาจะนัดดูตัวกันในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ที่บ้านเรานี่ล่ะ(มากันอีกแระ) ตรูต้องเก็บบ้าน ขัดหม้อขัดไหอีกแล้ว โอ๊ย

นี่แค่เริ่มต้นนะคะ ยัง ยังไม่จบ เดี๋ยวเรายังต้องไปหาซื้อตู้ติดตั้งใส่ครัวที่บ้านใหม่ เตาอบ เตาไฟฟ้า จะต้องติดตั้งกันเองหมด เพื่อประหยัดงบอันจำกัด (อยู่เมืองไทยไม่เห็นต้องมีครัว ฝากท้องไว้กับร้านข้าวแกงก็รอดตายแล้ว)

แล้วพอย้ายของออกจากห้องชุดเก่าเมื่อไหร่ เรายังต้องมาซ่อมแซมทาสีมันให้ดูดี มีสภาพใกล้เคียงกับเมื่อก่อน ก่อนที่เราจะย้ายเข้ามาทำปูยี่ปูยำให้มากที่สุดด้วย

เอิ๊กส์ จา เปง ลม

Entry นี้อาจจะมีเสียงดังอึกทึกคึกโครมหนวกหูไปบ้าง ต้องขออภัยนะคะ กำลังขนย้ายข้าวของค่ะ

เลยขอฟังอะไรที่กระตุ้นต่อมอะดรีนาลีนบ้างเล็กน้อย ^_^